చిన్నారి సీతా-రాముల పెండ్లి

శ్రీ రామచంద్రుని పెండ్లి వేడుక నేడు - అరసి శ్రీ రామ నవమి యదె నేడు

సిరుల మిధిలా పురి మురిసె చూడు - అల సొంపైన పెండ్లి వేదిక యదె చూడు

.

ముక్కంటి విల్లు విరిచె విలుకాడు - పెండ్లి కొడుకై అమరె సీతమ్మకీనాడు

మొలకనవ్వుల ముద్దు మోమున్న ఱేడు - పొరలే నవ్వుల తల్లికి మొగడౌను నేడు

.

మల్లె పూల జడ నడుమన చామంతి బిళ్ళ - తాకింది తాళి కట్టే రాముని వ్రేళ్ళ

ఎల్లకాలము సీతమ్మ మేను వీడక - చూడామణి నిలిపేను రామ స్పర్శా వీచిక

.

తలబ్రాలు పోసుకున్న దోసిళ్ళు - అన్యోన్య దాంపత్యానికి ఆనవాళ్ళు

తలపుల వలపుల పెళ్ళి పందిళ్ళు - అలవికాని ఆనందాల సందళ్ళు

.

చీరసారెలతోను చిరకాలమగు పెండ్లి - చిరు ఆశల నెరవేర్చు పెండ్లి

చింతలన్నియు పారద్రోలు పెండ్లి - చిన్నారి సీతా-రాముల పెండ్లి !

కొందరు ఈ తరం అమ్మాయిలు

కొత్త తరం పెడ ధోరణుల్లో ఒక వింత పోకడ ముఖ్యంగా అమ్మయిల్లో ఈ మధ్య నేను గమనిస్తున్నాను. చదువుల వల్ల అయితేనేమి, ఉద్యోగాలు చేస్తూ - ఆర్ధికంగా స్వతంత్రులవడం వల్ల అయితేనేమి, పెళ్ళి అంటే విముఖత చూపిస్తున్నారు ఈ తరం అమ్మాయిలు. ఇంతకు ముందు రోజుల్లో చదువుకున్నా, పెళ్ళి అంటే ఈ రకం విముఖత కానీ, పెళ్ళి, పిల్లలు తన జీవితానికి ప్రతిబంధకం అని కానీ అమ్మాయిలు ఆలోచించడం చాలా తక్కువగా ఉండేది. జీవితమతా ఒకరి కింద నేను ఎందుకు బతకాలి? అని ప్రశ్నించే ఈ తరం అమ్మాయిలకి - (కనీసం కొందరి విషయంలోనైనా) తమ తల్లులు అలా బతికారు / బతుకుతున్నారు అన్న విషయం గుర్తు ఉన్నదో లేదో అనిపిస్తోంది. ఆర్ధికంగా, మానసికంగా స్వతంత్రులవడం తప్పు కాదు. భావ వ్యక్తీకరణకి కావలసినంత స్వేచ్చ నేటి తరం పిల్లలకి ఉంది. కానీ పెడసరంగా మాట్లాడడం, విపరీతంగా అలోచించడం మాత్రం ఆ స్వేచ్చని దుర్వినియోగం చేసుకున్నట్లే అని అనిపిస్తోంది నాకు. ఏం? ఆడది మగవాడు లేకపోతే బతకలేదా? అని చాలా మంది మాట్లాడడం విన్నాను. కానీ పెళ్ళి ఆడవారికి ఎంత అవసరమో, మగవాడికి కూడా అంతే అవసరం. తమ తమ స్వీయ అహంకారాలని (EGO) లని చంపుకోలేక విడిపోతున్న జంటలని ఉదాహరణలుగా చూపించి, అంత అడ్జస్ట్ అవలేని మగవారు పెళ్ళి ఎందుకు చేసుకున్నారు... మాకు వచ్చే వాడు ఎలా ఉంటాడో అని అలోచిస్తూ, ఈ గొడవలంతా ఎందుకు? అసలు పెళ్ళి చేసుకోకుంటే ఈ గొడవలే లేవుగా... అని ముక్తాయింపుకి వచ్చేస్తున్నారు. వయసు కాస్త పెరిగాక, ఒంటరితనం విసుగు అనిపించాక అప్పుడు జీవిత భాగస్వామి కోసం వెతుకులాట మొదలు.... తల్లిదండ్రులు పిల్ల మనసు మారిందిలే... అమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుని వీరికై సంబంధాలు వెతకటం మొదలు పెడతారు. ఇక అప్పటినుంచే మొదలు అవుతాయి, అసలైన పాట్లు. పెళ్ళి సంబంధాలు చూడడం మొదలు పెట్టాక పిల్ల వివరాలు నచ్చిన వారు అమ్మాయిని చూడడానికి వస్తామనడం మామూలే కదా... అలా ఎవరైనా పెళ్ళి చూపులకి వస్తామనడం ఆలస్యం. ఇక ఆ అమ్మాయిల నిబంధనలు అనేకం. నన్ను చీర కట్టుకోమని వేధించకు అమ్మా, నాకు చిరాకు .. ఆ చీరలో గంటలు గంటలు కూర్చోలేను... ఒక పిల్ల హుకుం. ప్రతీ ఆదివారం ఇదొక గోల. నేనేమైనా సంతలో గొడ్డుని అనుకున్నారా? వస్తారు, చూస్తారు, పోతారు (ఏదో పాతికసార్లో, ముప్ఫై సార్లో కాదండోయ్, రెండో, మూడో పెళ్ళి చూపులు అయి ఉన్న బాపతు అమ్మాయిలైనా ఇలాగే మాట్లాడుతారు) అని మరో అమ్మాయి నస. మళ్ళీ పెళ్ళి చూపులా... అదేదో తల్లిదండ్రులని పెద్ద ఉధ్ధరించినట్లు ఒక యువతి బిల్డప్పు. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా ఉన్నాయి... చాలా ఎక్కువ సార్లు పెళ్ళి చూపులు జరిగిన అమ్మాయిలు ఇలా విసుక్కున్నారంటే కాస్త అర్ధం ఉంది... కానీ రెండు మూడు సార్లకే విపరీతంగా మాట్లాడే వారి గురించే నేను చెప్పేది. కొన్ని జాడ్యాలు మన సమాజంలో ఇంకా ఉన్నాయన్నది నిజమే కానీ ... తామొక్కరే బాధపడుతున్నామని అనుకునే అమ్మాయిల గురించి మాత్రమే నేను ఇదంతా రాస్తున్నాను. నేను కూడా ఒక ఆడపిల్లగా ఇవన్నీ అనుభవించిన దానినే. ఈ పెళ్ళి చూపులూ, అవీ ఎందుకు అనుకుంటే తమకు నచ్చిన వారిని తామే ఎన్నుకోవచ్చుగా... కానీ వీరు అదీ చేయరు. ముందే ఒక వ్యతిరేక భావంతో మగవారిని చూసేవారికి ఎవరైనా నచ్చే అవకాశమే లేదు. అందుకని మాకు తగ్గ వారిని తీసుకురండి అని తల్లిదండ్రులని వేధించడం మాత్రం తెలుసు. వీరికి ఏమి కావాలో వీరికే తెలీదు... !! సరే... ఒకానొక రోజున ఎవరికో ఒకరికి ఆ అమ్మాయి నచ్చినా, అప్పుడు కూడా పెళ్ళి జరుగుతుందని ఖచ్చితంగా చెప్పలేం. అబ్బాయికి నేను నచ్చితే సరిపోతుందా.... నాకు అబ్బాయి నచ్చాల్సిన పని లేదా? అని గయ్య్...మని లేస్తారు. తల్లిదండ్రులకి మనస్తాపం కలిగించడం మినహా ఇలాటి వారివల్ల ఏమీ ప్రయోజనం లేదు. తల్లిదండ్రులూ, మీ పిల్లలు మీకు ముద్దే కానీ అవసరం అయినప్పుడు నచ్చజెప్పకపోతే మీ చేతులారా మీరే వారి మొండితనానికి పాదు చేస్తున్నట్లు గ్రహించండి. పిల్లలకి జీవితంలో అన్నీ సమానంగా ఎదుర్కొనే ధైర్యాన్ని ఇవ్వండి కానీ అది వెఱ్ఱితలలు వేసి విపరీత ధోరణులకు, మితి మీఱిన కోరికలకు, అమితమైన వ్యక్తి స్వేచ్చకు దారి తీయకుండా చూసుకోండి. ఇటీవలి కాలంలో నేను చూసిన సంఘటనలకి ఒక స్త్రీగా, తల్లిగా ఈ పిల్లలు ఇలా నిర్హేతుకంగా తమ జీవితాలని పాడు చేసుకుంటున్నారే అనే బాధతో రాస్తున్నాను. అమ్మాయిలూ, అమ్మా, నాన్నల్ని అర్ధం చేసుకోండి. పెళ్ళి ఎవరికైనా జీవితంలో ఒక భాగం అని గుర్తించండి. అమ్మానాన్నల్ని ఉధ్ధరించడానికి మీరు పెళ్ళి చేసుకుంటున్నట్లుగా ప్రవర్తించకండి.

అమృత (శ్రీ రామ) మూర్తి - తాతయ్య

రామార్పణం !

ఎవరైనా నమస్కారం పెడితే తాతయ్య రామార్పణం అనేవారు ! తాతయ్యే తాతయ్య ! బలే తాతయ్య. తానే తల్లీ తండ్రీ అయ్యి పిల్లలని పెంచిన మా బంగారు తాతయ్య ! ఎప్పుడూ మల్లె పువ్వుల్లాటి తెల్లటి బట్టలు వేసుకుని అలాగే పువ్వులా నవ్వులు చిందిస్తూ ఉండే తాతయ్య! తెలుగుతనం ఉట్టి పడేలా పంచెకట్టి, చొక్కా వేసుకుని, నుదుటన నిలువు బొట్టు పెట్టి నడుస్తూ ఉంటే, ఆహా ఏమి అందం ! మా తాతయ్యలాటి "స్మార్ట్" తాతయ్య ఇంకెవ్వరికీ లేరనే అనిపించేది ! మామూలుగా ఆఫీసుకి, బయటకి వెళ్ళేడపుడు పాంటూ , షర్టూ వేసుకున్నా, పండగలకీ, పూజలకీ, పెళ్ళిళ్ళకీ పంచె మాత్రమే కట్టుకునే మా ముద్దుల తాతయ్య ! అమ్మమ్మని మాత్రమే "ఏమే" అని పిలిచేవారు తప్పిస్తే మమ్మల్నెవరినీ పొరపాటున కూడా పిలుపులోనైనా పరుషత్వం చూపని మా మంచి తాతయ్య! ప్రేమ, అభిమానం, ఆప్యాయత అంటే నిర్వచనంగా మమ్మల్ని అపురూపంగా చూసుకొని, మా చిన్న చిన్న ఇష్టాలని కూడా మరచిపోకుండా మాకోసం అన్నీ చేసే మా తాతయ్య ! తాను భోంచేస్తూ, పచ్చడి అన్నం కలపంగానే, మరి కాస్త నెయ్యి ఎక్కువ వేసి, ఇదిగో నీ ముద్ద అంటూ నోట్లో పెట్టే మా ప్రియమైన తాతయ్య !

నా చిన్నప్పుడు నాకు తాతయ్య అంటే ఎంత ఇష్టం అంటే, ఏమి తోచకపోతే, "తాతయ్య", "తాతయ్య" అంటూ తాతయ్య జపం చేసేదాన్ని. నేను చిన్నగా ఉన్నపుడే మా అమ్మమ్మ తాతయ్యల దగ్గరకి వెళ్ళిపోయాను, ఆయన రెటైర్ అయ్యేదాకా ఆయన దగ్గరే ఉన్నాను. ఆ తరువాత మా ఇంటికే వాళ్లు వచ్చేసారు (మా అమ్మ కి అన్నదమ్ములూ, అక్కచెల్లెళ్ళూ ఎవరూ లేరు). ఆ చిన్న వయసులో అమ్మమ్మ తాతయ్యలే నాకు అమ్మా నాన్నలైనారు. తన గుండెల మీద పెట్టుకొని తాతయ్య నన్ను పెంచారు. శిరీష అని పేరుతో అందరూ పిలిచినా, తాతయ్య మాత్రం "సిరి తల్లీ" అని పిలిచేవారు. పొద్దున్నే నిద్ర లెపడానికైనా, అమ్మా, సిరి తల్లీ, లేమ్మా అని పిలిచేవాళ్ళే గానీ, ఒక్క రోజు కూడా నన్ను తిట్టేవారు కాదు. దాదాపు 8 ఏళ్ళ వయసు వచ్చే వరకూ తాతయ్య దగ్గరే పడుకునేదాన్ని. ఆ తర్వాత నా స్థానం మా చిన్న తమ్ముడు కొట్టేశాడు. నేనూ వాడూ తాతయ్య పక్కన పడుకోడానికి రోజూ కొట్టుకునేవాళ్ళం. నీవు పెద్ద పిల్లవి అయిపోతున్నావు - అని అరిచి అమ్మ వాడిని పడుకోపెట్టేది. ఏంచెస్తాను, ఇక అమ్మమ్మ దగ్గర పడుకొని సరిపెట్టుకునేదాన్ని. నా పెళ్ళి అయ్యేంతవరకూ అమ్మమ్మ పక్కనే పడుకున్నా !

నా చదువు గుఱించీ, ఉద్యోగం గుఱించీ తాతయ్య ఎంత తపన పడ్డారో గుర్తొస్తే, ఇప్పటికీ కళ్ళు చెమరుస్తాయి. పగలు ఉద్యోగం చేస్తూ రాత్రి చదువుకోడానికి నేను కాలేజీలో చేరితే, రోజూ రాత్రి 9 వరకూ నాకోసం కాలేజీలో కాచుకుని ఉండి, బస్సులో నాతోపాటు ఇంటికి వచ్చేవారు. మీరు బస్ స్టాపు లో ఉంటే చాలులే తాతయ్య అన్నా వినిపించుకునే వారు కాదు. మేమిద్దరమే జంటగా చాలా చోట్లకి వెళ్ళేవాళ్ళం. ఆయన తన స్నేహితుల ఇళ్ళకి వెళ్ళాలంటే ఒక్కరూ ఈ సిటీలో బస్సుల్లో వెళ్ళడం బోరు కదా...అని చెప్పి, నన్ను కూడా తోడు తీసుకెళ్ళేవారు. ఆడపిల్లవైనా నీవు దేనిలోనూ వెనకబడకూడదు. బాగా చదవాలి, మంచి ఉద్యోగం చేయ్యాలి అంటూ, వెన్ను తట్టి ప్రోత్సహించేవారు. ఈరోజు నేనిలా ఉన్నానంటే కారణం మా తాతయ్య చెప్పిన ధైర్యమే!

నలుగురికీ సహాయం చెయ్యాలని చెప్పడమే కాదు, ఆయన అది చేసి చూపారు. బావమఱదుల్ని ప్రేమగా చూసిన బావగారిని ఈయననే చూసాను. వాళ్ళ బావమఱదులంతా ఈయనని తండ్రి లా గౌరవించేవారు. తమ్ముడి పిల్లలకి సాయం చేసారు. చెల్లెలి పిల్లల్ని ఇంట్లో ఉంచుకుని ఉద్యోగం ఇప్పించి, పెళ్ళిళ్ళు చేసి ఆదుకున్నారు. మరదలు కూతుర్లని తన కూతుర్ల లాగా చూసుకున్నారు. పిల్లనిచ్చిన అల్లుడిని స్వంత కొడుకు కన్నా ఎక్కువగా చూసుకున్నారు (పాపం - మా నాన్న కూడా అలాగే తాతయ్యని బాగా చూసుకున్నారు)

నేను కులాంతర వివాహం చేసుకున్నానని నన్ను మా నాన్న ముఖం కూడా చూడకుండా వదిలేసినా, మా తాతయ్య అర్ధం చేసుకుని, నాకు కొండంత మానసిక బలాన్ని ఇచ్చారు. నా పైనే కాదు, మావారి పైన కూడా అప్యాయతానురాగాల్ని వర్షించారు. బ్రతికినన్నాళ్ళూ సంకుచిత భావాలకి దూరంగా, కుల/మతాలకి అతీతంగా అందరికీ సహాయం చేసి, నిజాయితీగా బ్రతుకుతూ, ఒకరినుంచీ ఏమీ ఆశించకుండా, తన జీవితాన్నంతా ఇతరుల కోసం అలోచించారు ! అమ్మమ్మ పూజలు, వ్రతాలు చేస్తూ ఉంటే, ఎవ్వరినీ బాధ పెట్టకుండా ఉండడమే దేవుడికి పెద్ద పూజ అనేవారు ! చిత్రం ఏమిటంటే, ఆ పుణ్య దంపతులు ఇద్దరూ కూడబలుక్కున్నట్లుగా - కిందటి ఏడాదే (2008 లో)అమ్మమ్మ మార్చిలోనూ, తాతయ్య ఏప్రిల్ లోనూ దైవ సన్నిధానానికి చేరుకున్నారు. ఏ లోకాన ఉన్నా, తాతయ్య నన్నూ, నా తమ్ముళ్ళనీ ఆశీర్వదిస్తూనే ఉంటారు ! అవును.....మా తాతయ్య వరాల తాతయ్య !

తాతయ్యా ! ఈ రోజు మీ పుట్టినరోజు, పొద్దుటినుంచీ మీరే గుర్తుకి వస్తున్నారు.... కలలో అయినా కనిపించండి. మీరు తప్ప నాకెవ్వరూ లేరు. మిమ్మల్ని చూడాలని ఉంది !

మీలో ఎవ్వరికైనా ఆకాశ వీధిలో తళుకుమనే నక్షత్రమై మా తాతయ్య కనిపిస్తే పై మాటలన్నీ చెప్పరూ !

తెలుగు సాహితి తొలి సమావేశం

తెలుగు సాహితి కార్యక్రమాలు మొదలయ్యాయోచ్ ! మా సంస్థాగత తెలుగు సాహితీ సమితి - "ఐ.బి.యం - తెలుగు సాహితి" జనవరి 8వ తారీకున పుట్టింది. మా తొలి సమావేశానికి దాదాపు 50 మంది హాజరయారు. ఆ సందర్భంగా నేను రాసిన కవిత.

ఐక్య మనస్సులతో మనమంతా నడుం

బిగించి మనలోని భావుకతని మేల్కొల్పి,

యంత్రముల వలె జీవించక, సుందరమైన

తెలుగు భాషా మాధురీ దీప కాంతులని

లుప్తం కానీయక, చెక్కు చెదరనీయక

గురుతులన్నీ పదిలంగా భద్ర పరచుకొని,

సారవంతమైన మన మనో కమతాల్లో

హిరణ్య వర్ణాల పంట పండించడానికి

తిరిగి మన అమ్మ భాష నీడన చేరుదాం !

పెద్ద పెద్ద సంస్థల్లో ఇలాటి కార్యక్రమాలు జరిగితే మన తెలుగు ప్రచారం మరింత సులభతరం అవుతుందనే ఆకాంక్షతో ఈ విషయం మన బ్లాగు లోకానికి తెలియజేస్తున్నాను.

మా సమావేశ నివేదిక కింది బ్లాగులో చూడగలరు: http://ibmtelugusaahiti.blogspot.com/

తెలుగు జాతి

తెలుగు జాతి మూలాలకై తపిస్తూ తెలుగు వ్యాప్తికై కృషి చేస్తున్న సామల వెంకట రమేష్ గారి వ్యాసాలు తెలుగుపీపుల్.కాం లో ఉన్నాయి. మనకి తెలీని ఎన్నో విషయాల్ని ఆయన ఈ వ్యాసాల్లో రాశారు. కింది లంకెని చూడండి.

http://www.telugupeople.com/discussion/userArticles.asp?userId=CV_RAMESH

అదే విషయంపై వ్యాసాలు అందిస్తూన్న సుందరం గారి వ్యాసాలు కింది లంకెలో చూడగలరు.

http://www.telugupeople.com/discussion/userArticles.asp?userId=ట౦౦౩౩

బ్లాగ్మిత్రుల పరిచయం

ఒక్కోసారి మనం తెలీని భావోద్వేగానికి లోనై, మాటలు రాని మూగవాళ్ళమైపోతామని చాలా మంది అంటూ ఉంటే విని, క్షణమైనా నోరుమూసుకోని ఉండలేని వాగుడుకాయని, నేను మౌనంగా ఉండడమా? అనుకునేదాన్ని. కానీ ఇరవై ఐదవ తారీకున హైదరాబాదు పుస్తక ప్రదర్శనలో అందరు బ్లాగ్మిత్రులని కలిసిన క్షణాన మాటలే కరువయ్యాయి. ఆ సంతోషాన్ని నిజంగానే నాకొచ్చిన కాసిని తెలుగు మాటల్లో వర్ణించలేనని అనిపించింది. ఎందరో తమ పనులని వదిలి, ఈ కాసిని రోజులూ నిస్వార్ధంగా తెలుగు భాషకి చేస్తున్న సేవ చూసి, నేనేమీ చెయ్యలేకపొయ్యానే అని బాధ కూడా కలిగింది. నేను అందరికీ తెలిసిన బ్లాగరిని కాను..... కుదిరినప్పుడు ఒక చిన్న టపా రాయడం, అప్పుడప్పుడూ కొన్ని బ్లాగుల్లో వ్యాఖ్యలు రాయడం తప్పితే పెద్దగా కని (విని) పించని పేరు నాది. కానీ కేవలం జ్యోతి గారి బ్లాగులో ప్రదర్శనకి వస్తానని రాసినందుకు చాలా మంది నన్ను గుర్తు పట్టారు. అక్కడ కూర్చుని కరపత్రాలమీద లేఖిని.ఆర్గ్; బరహ.కాం రాసి ఇవ్వడం ఒక్కటే నేను చేసిన పని. అలా రాస్తూ మధ్యలో ఒక్కోరితో మాటలు. మొదట మా స్కూలు టీచరు గారైన ఙ్ఞాన ప్రసూనగారిని కలిసాను అప్పటిదాకా ఆవిడని ఎక్కడో చూశానే అనుకుంటూ ఉన్నాను... మాటల సందర్భంలో తెలిసింది ఆవిడ మా మాడపాటి హనుమంతరావు బాలికోన్నత పాఠశాలలో పని చేసారని, మా టీచరు, వారికి మంచి మిత్రురాలనీను ! ఒక్కసారి మళ్ళీ మా బడి గురించి గుర్తు చేసుకున్నాను. తర్వాత రవిగారు, తాడేపల్లిగారు, శ్రీధర్ గారు, వరూధినిగారు, చక్రవర్తి-స్వాతి గార్లు, అందరితో కొద్ది కొద్ది గా మాట్లాడాను..... ప్రసూనగారు వెళుతూ, వెళుతూ పూర్ణాలు ఇచ్చివెళ్ళారు....అవీ, జ్యోతిగారి సున్నుండలూ తినేసి..... సుజాతగారు తెచ్చిన మిరపకాయ బజ్జీలకి కూడా న్యాయం చేసి చూద్దునుకదా మా స్టాలు మొత్తం బ్లాగర్లతో నిండిపోయింది. అన్నిటికన్నా మా స్టాలులోనే సందడే సందడి. అంతలో మనవాళ్ళు ఫొటోలంటూ తెగ గోల పెట్టారు. అప్పుడు నన్ను ఎన్ని వందల తిట్లు తిట్టుకున్నానో... నా కెమెరా కూడా తెచ్చి, అందరి చిత్రాలనీ తీసుకుంటే బాగుండేదని! అయినా సరేలే, ఇందరు తీస్తున్నారు, వారి బ్లాగుల్లోనించీ తీసుకుందాం అని సమాధానపరచుకున్నా.....! శ్రీకాంత్, భార్గవ, పూర్ణిమ, రమణిగారు, అరుణపప్పు గారు అందరూ ఫోటోల్లో ఉన్నారు. అందరూ కలిసినప్పుడు అక్కడ ఎన్ని నవ్వుల పువ్వులు విరిసాయో ! ఇంకా కొద్దిసేపు అక్కడ ఉండాలి అనిపించినా... అప్పటికే చాలా సమయాభావం అయిపోయింది, పైగా మా ఇల్లు అక్కడికి చాలా దూరం కావడంతో అన్ని తీపి గురుతుల్నీ, కొత్త స్నేహాల్నీ కొంగున కట్టుకుని వెనుతిరిగాను. అందరినీ ఇలా వీలున్నప్పుడు తప్పక కలవాలని ఘఠ్ఠిగా నిర్ణయం తీసుకున్నాను. ఆ రోజు మాత్రం ఒకటి అనిపించింది.... కాస్త ప్రయత్నిస్తే తప్పక తెలుగు భాషకి మంచి రోజులు వస్తాయి. అవును..... మనమంతా కాస్త మన తెలుగు కోసం మన జీవితంలో కొన్ని గంటల్ని / రోజుల్ని కేటాయిస్తే, తెలుగు మళ్ళీ వెలిగి పోతుంది !

తెలుగుదనపు చీరకట్టు

వెల కట్టలేని జలతారు జరీ నూలు నేత కళల వెంకటగిరి.

ముచ్చటైన నేత అల్లికల విరితావుల ఝరి మన మంగళగిరి.

కొత్త కొత్త అందాల కొంగొత్త చీరలకు పెట్టని కోట కొత్తకోట.

నాకంటే నాకంటూ అతివలు అడిగే చీర నారాయణపేట.

చీర ని తన పేరులోనే ఇముడ్చుకున్న చేనేత చీరాల.

ఘనమైన పట్టు సరసన నూలు చీరని నిలిపిన గద్వాల.

పోల్చలేని రంగుల సంకలితం వివిధ వర్ణాల పోచంపల్లి.

ధరలో లెక్కచెప్పలేని సంప్రదాయ మేళవింపు ధర్మవరం.

గంటలకొద్దీ చూడాలనిపించే వెలిసిపోని నేత చీర గుంటూరు.

పోరాట పటిమను పెంచి స్వాతంత్ర్యోద్యమానికి ఖద్దరునిచ్చిన పొందూరు.

పురి విప్పిన నెమలి నాట్యపు తళుకుల కోక పుట్టపాక.

ఉల్లము ఝల్లుమనే మెత్తటి మెరుపుల నేతల ఉప్పాడ.

లేశమైనా రసాయనాలు లేని ప్రకృతి సిద్ధ అద్దకాల లేపాక్షి.

కలల్లోని ఇంద్రధనుస్సులని కళ్ళముందు నిలిపే కళ కలంకారీ.

అన్నీ కలిసి భారతీయమంతా ఒక్కటిగా చుట్టే చక్కటి తెలుగుదనపు చీరకట్టు !