tag:blogger.com,1999:blog-39504860832465527672012-02-01T06:17:05.504-08:00కొంచెం తెలుగుతనం, కొంచెం సౌకుమార్యం, కొంచెం సాహితీ సుగంధం, కొంచెం కోమలత్వం వెరసి అన్నీ కలిసి నేను.విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.comBlogger421100tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-75577078617291736922011-02-10T05:52:00.000-08:002011-02-10T06:11:08.519-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-vvR7WjYrPqM/TVPxzbEjaVI/AAAAAAAAAWo/hAeogGjEjLw/s1600/DSC01685.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5572063029729913170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-vvR7WjYrPqM/TVPxzbEjaVI/AAAAAAAAAWo/hAeogGjEjLw/s400/DSC01685.JPG" border="0" /></a> <div>మా కాలనీ వెంకటేశ్వర స్వామి కోవెలలో బ్రహ్మోత్సవాలు జరుగుతున్నాయి. స్వామిని చూసి మది పులకించి - ఇలా పొంగి పొరలింది <p><span style="color:#33cc00;"><em><strong>చేరి కొలువరో ఈతడు గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span style="color:#33cc00;"><em><strong>చేడెలతో కూడి నేడె గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span class=""></span><span style="color:#33cc00;"><em><strong>చేకొని మము కాపాడే గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span class=""></span><span style="color:#33cc00;"><em><strong>చేపట్టెను అతివలను గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span class=""><em><strong></strong></em></span></p> <p><span class=""><em><strong></strong></em></span></p> <p><span style="color:#ff6600;"><em><strong>ఇందిరా వనిత మగడు గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span style="color:#ff6600;"><em><strong>ఇందరికీ అభయమిచ్చు గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span style="color:#ff6600;"><em><strong>ఇంతింతై పెరిగిన వామన గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span style="color:#ff6600;"><em><strong>ఇందునందు ఎందు చూడ గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span class=""><em><strong></strong></em></span></p> <p><em><strong></strong></em></p> <p><span style="color:#9999ff;"><em><strong>మాపాలి దైవశిఖామణి గోవిందుడు</strong></em></span></p> <p><span style="color:#9999ff;"><em><strong>మాపాపములు హరించు గోవిందుడు</strong></em></span></p> <p><span style="color:#9999ff;"><em><strong>మాపుల రేపుల వెలిగే గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span style="color:#9999ff;"><em><strong>మాపిల్లల నవ్వులలో గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span class=""><em><strong></strong></em></span></p> <p><em><strong></strong></em></p> <p><span style="color:#cc66cc;"><em><strong>విరిబోణుల నడుమ శ్రీ గోవిందుడు</strong></em></span></p> <p><span style="color:#cc66cc;"><em><strong>విరివిగా కరుణ పంచు గోవిందుడు</strong></em></span></p> <p><span style="color:#cc66cc;"><em><strong>విరిబాణుని తండ్రి ఈ గోవిందుడు </strong></em></span></p> <p><span style="color:#cc66cc;"><em><strong>విరిపూజలందే వేంకటేశ గోవిందుడు </strong></em></span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-7557707861729173692?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-85150931718889160552011-01-12T00:39:00.000-08:002011-01-12T01:40:00.721-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TS12Sjrpj5I/AAAAAAAAAWc/0AdalN0DWJQ/s1600/telangaana+burning.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5561231176060473234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 237px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TS12Sjrpj5I/AAAAAAAAAWc/0AdalN0DWJQ/s400/telangaana%2Bburning.jpg" border="0" /></a> <div></div> <p></p> <p>ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ తెలంగాన ప్రజల పైసలతోని గట్టింది. అండ్ల బెంగాలోడు సదువొచ్చు. బీహారోడు సదువొచ్చు. తమిలోడు సదువొచ్చు - గట్ల వేరే ఏ రాష్ట్రం కెల్లి వచ్చినోల్లైన సదువొచ్చు. తెలంగాన కాని తెలుగోల్లు మాత్రం అస్సలు సదువొద్దు. ఆ... ఏందీ ... ఏమంటున్రూ ... మల్ల ఐద్రబాదుల పుట్టి పెరిగినోల్ల సంగతేందంటరా ... గదే ... ఆడికే వస్తున్న... ఐద్రబాదుల పుట్టినా - వాల్ల అమ్మ నాయ్నలు ఈడోల్లె గావాలె. తాత ముత్తాతలు ఈడోల్లే గావాలె. తెలంగానల లేని జిల్లలకెల్లి ఈడకి బతకనికె వచ్చినోల్లయితె - గసుంటొల్లని అస్సలు ఈడ సదువనీయం. గీడ సదువాలంటే తాత ముత్తాలు - తర తరాలు - తెలంగానల స్వంత ఊరు అయినోల్లయితెనే రానిస్తం. లేకుంటె తరిమి తరిమి కొడుతం.</p> <p></p> <p>మల్లేంది జెప్తున్నవు... గా పోటీ పరిచ్చలల్ల మొదటి రాంకు వచ్చినాది ... అట్లయితే గిది బాజాప్తుగ సీమాంద్రోల్ల కుట్ర వల్లనే వచ్చినాది. 54 ఏళ్ళుగ మా నీల్లు దోచుకున్రు. మా సదువులు దోచుకున్రు. మా కొలువులు దోచుకున్రు. గందుకె మేమిప్పుడు మా యూనివర్సిటీల వాల్లని రానీయం. వస్తె వాల్ల సర్టిఫికేట్లు చింపుతం. వాల్ల మొకాన ఆసిడ్ పోస్తం. మా సీట్లు మావోల్లకే ఈయాలె. తాత ముత్తాతలు తెలంగానోల్లు గాకుంటె ఈడ పుట్టిన గా పిల్లలు తెలంగానోల్లు కారు. </p> <p><span class=""></span></p> <p>అగ్గో మల్ల గట్ల సూడబట్టినవు - మమ్ముల దోసుకోలేదని శ్రీ క్రిష్ణ కమిటీ చెప్పినాది ... అరె వాడెవడు భయి చెప్పనికి? మాకు అన్యాయం జరిగిందని మేము చెబితే యెసుంటొడైన ఒప్పుకోవాలె. లేకుంటె ఊరుకోము. మా రాష్ట్రం మాకిచ్చేయున్రి. అంతనే మల్ల. రెండో మాట మేము ఇనం. ఇయ్యాల 1956 ముందు ఉన్న తెలంగాననే ఐద్రబాదు తో కల్పి మాకు గావాలె. ఏందిరో గట్ల మొకం చిట్లిస్తున్నవు - గప్పుడు కర్నాటకల మహారాష్ట్రల షామిలైన జిల్లాలు గూడ ఉన్నయంటవా ... గా ముచ్చట మాకు దెల్వదు. మేము వాల్లని తిట్టము. మా పోరాటం నా పక్క తెలుగోనితోనె. (మరి వీడైతెనె గద - నన్ను భరిస్తడు. పక్క రాష్ట్రాలలోల్లయితె లాగి నాలుగు తంతరు మల్ల). </p> <p><span class=""></span></p> <p>మా తెలంగాన మాకీయుర్రి. మా ప్రాంతం మేము పాలించుకుంటం. మా యూనివర్సిటీలల్ల సీమాంద్రోల్లు సదువొద్దని జీవో పాసు చేస్తం. మా ఊర్లల్ల ఉన్న తెలంగాన కానోల్లని తరిమి తరిమి కొడ్తం. మా జాగలల్ల ఉన్న ఆస్తులు వదలి పొమ్మంటం. మా మాట ఇనకుంటె నిలువునా కాలవెడ్తం. మల్లీ గట్ల చూస్తవేందిరా ... నీ ... ఇగ నే చెప్ప. మా తీరే ఇంత మరి. మేమిట్లనే ఉంటం. అంతేగానీ మేము సదువం. కస్టపడం - అరె ఎందుకు కస్టపడాలె ? మా కే సీ ఆర్ అన్న మాకు కొలువులు ఇప్పిస్తడు. మాకు బుక్క వెట్టిస్తడు. నీల్లు తాపిస్తడు. మా పోరగాల్లను ఇంకా భడ్కాయిస్తడు. అంత గనం లీడరు మాకుండగ... మీ మాట మేమెందుకు ఇనాలె? జై తెలంగాన ... జై జై తెలంగాన. </p> <p></p> <p>నిన్న మా సహోద్యోగి తన భార్య పీ.<span class="">హెచ్. </span>డీ మౌఖిక పరీక్ష కోసం వెళితే తనకి చాలా భయానక అనుభవం ఎదురైంది. ఎలాగో తప్పించుకుని <span class="">బయటపడింది. </span><span class="">లేకుంటే </span>చదువు సంగతి దేవుడెరుగు - వారి చేతిలోని ఆసిడ్ సీసాకి బలి అయి ఉండేది. విద్యార్ధుల ముసుగులో ఇలాటి అరాచకాలకు ఆకృత్యాలకు పాల్పడే వారిని ఏ చెప్పుతో కొట్టాలి? కనీస విచక్షణ లేని వీరు వేర్పాటు వాదం పేరు చెప్పుకొని గూండాగిరీ చేస్తున్నారు - ఛీ --!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-8515093171888916055?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-28823368183463897652010-12-23T05:21:00.000-08:002010-12-23T05:45:18.020-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TRNRc9OfOsI/AAAAAAAAAWI/Dhcam2Uh1lo/s1600/blouse+models.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5553872323391470274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 304px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TRNRc9OfOsI/AAAAAAAAAWI/Dhcam2Uh1lo/s400/blouse%2Bmodels.JPG" border="0" /></a> <div></div> <p><span class=""></span></p> <p>ప్రతీ ఒక సందర్భానికీ చీరలు కొంటూనే ఉంటాము. కానీ చీర కొన్న తరువాతే మొదలవుతాయి అసలు బాధలు. చీర ఎంత అందంగా ఉన్నా, జాకెట్టు సరిగ్గా లేనిదే చీర అందమే చెడిపోతుంది కదా! ఆ జాకెట్ల కోసం పడే పాట్లు అంతా ఇంతా కాదు. ఇంట్లో తమ జాకెట్లు తాము కుట్టుకునే వారు ఎంత అదృష్టవంతులో అనిపిస్తుంది. చీర కొనేటప్పుడే - దానికి జాకెట్టు ఇచ్చాడో లేదో చూసుకోవడంతో మొదలవుతాయండీ కష్టాలు... ఒకవేళ జాకెట్టు ఇచ్చినా, అది ఎలా ఉందో చూసుకోవాలి... కొన్ని సార్లు చిన్న గుడ్డ ఇస్తారు. అలా కాకుండా జాకెట్టు గుడ్డ బాగుంటే అంతవరకూ మన పరిస్థితి నయమే ! అలా కాకుండా జాకెట్టు కూడా కొనాలనుకోండి, ఇక మన తిప్పలు ఆ బ్రహ్మ దేవుడికి ఎరుక. ఒక పక్క మనతో పాటు షాపింగుకి నసుగుతూ వచ్చిన పతిదేవులు తొందరగా కానిమ్మని హడావుడి పెడుతుంటే, చీరకు సరిపడ జాకెట్టు ముక్క వెతుక్కోవడంతో మన పుణ్య కాలం కాస్తా గడిచిపోతుంది. పోనీ మనకి ఎదో ఒక రకంగా చీరకు తగ్గ రంగు దొరికిందే అనుకుందాం - అది మనకు నచ్చని గుడ్డల రకంలో నే దొరుకుతుంది. అంటే - మనం టూ బై టూ అడిగితే పాలిస్టరు గుడ్డ దొరకడమో ; కాటన్ సిల్కు గుడ్డ అడిగితే మరింకేదో దొరకడమో కచ్చితంగా జరుగుతుంది. ఏదో ఒకటి తీసుకుందూ, ఇంకా ఎన్ని చూస్తావు అని పక్కనే పలికే భర్తగారు మన బాధని అర్ధం చేసుకోలేరు. అక్కడనుచీ మన బాధలు మరింత రెట్టింపు అవుతాయి. చీర చాల్లే ఈ రోజుకి అని ఇంటికి వచ్చేస్తాము, మరోరోజు ఆ చీరని తీసుకుని, మాచింగ్ సెంటర్ల చుట్టూ తిరిగి తిరిగి, ఎట్టకేలకు, చిట్టచివరికి, తుట్టతుదకు - జాకెట్టు గుడ్డ సంపాదించేసరికీ తల ప్రాణం తోకకి వస్తుంది. </p> <p></p> <p>జాకెట్టు ముక్క ప్రహసనం అయిన తర్వాత మరో కొత్త రకం బాధ మొదలు. ఆ జాకెట్టు ని పట్టుకుని దర్జీల వెంట తిరగడం. ఒకడేమో - ఆ ముక్కని పైకీ, కిందకీ, తిప్పి - "అయ్యో అమ్మా, ఈ ముక్క మీకు సరిపోదమ్మా, ఇంకో పది పాయింట్లు ఎక్కువ గుడ్డ తెచ్చుకోవచ్చుకదా" అంటాడు. మరొకడి దగ్గరికి వెళ్తే, జాకెట్లు కుట్టాలంటే, టైం పడుతుందమ్మా - ఇంకో నెల దాకా ఇవ్వలేను అంటాడు. ఇంకోడు - ఈ మధ్య మేము జాకెట్లు కుట్టడం మానేశామమ్మా, రేట్లు అస్సలు సరిపోవట్లేదు (అక్కడికేదో వాడు ఫ్రీ గా కుట్టి పెడుతున్నట్లు) అంటాడు. మొత్తానికి అలా ఇలా కుట్టేవాడు దొరికినా, జాకెట్టు వాడు చెప్పే కుట్టు కూలీ విన్నాక కాసేపు మన "దిమ్మ తిరిగి మైండ్ బ్లాంక్ అయిపోవడం" ఖాయం. మామూలు జాకెట్టు అయితె 100, లైనింగు వేసి కుడితే 200, లైనింగు గుడ్డకి మరో 30, డిజైను జాకెట్టు అయితే మరికొంత, ఇలా వాళ్ళ రక రకాల ధరల పట్టిక చూసి మనం ఈ చీర ఇప్పుడే కట్టుకోవడం అంత అవసరమా అని దీర్ఘంగా అలోచించి, ఈ సిటీలో ఇంతేలే, మన ఊరికి వెళ్ళినపుడు కుట్టించుకుందాములే - అక్కడ చవగ్గా కుడతారులే అని, మళ్ళీ బీరువాలో చీర, జాకెట్టు పెట్టేసి, గమ్మున బజ్జుంటాం. అంతలో పండగో, ఎదో సందర్భమో వస్తుంది, అప్పుడు మన శ్రీవారికి మన కొత్త చీర గుర్తుకి వస్తుంది - అంత కష్టపడి కొన్న చీర ఎందుకు కట్టుకోలేదు అని కాస్త బాధ పడి మన పుండు మీద కారం చల్లుతారు. ఇక ఊరికి వెళ్ళినప్పుడు జాకెట్టు కుట్టించుకుందామంటే, అక్కడా ప్రస్తుతం సిటీ కుట్టు కూలీలే ఉన్నాయని తెలుసుకుని, ఇంకా ఆలస్యం చేస్తే చీర చీకుడు పడుతుంది కనుక నోరు మూసుకుని ఎదో ఒక రకంగా జాకెట్టు కుట్టించుకోవల్సి వస్తుంది. </p> <p></p> <p>ఈ బాధలన్నీ పడలేక ఈ మధ్య నేను చేస్తున్న పని ఏమిటంటే, రెడీమేడ్ జాకెట్లు కొనుక్కోవడం. హైదరాబాదులో బడీ చౌడీలో చాలా దుకాణాలు ఉన్నాయి. అక్కడ కుట్టి ఉంచిన జాకెట్లు దొరుకుతాయి. ధర కూడా పర్లేదు. మనం జాకెట్ ముక్క కొని, కుట్టించడానికి ఎంత ఖర్చు అవుతుందో అంతకన్న ఒక 10 రూపాయలు తక్కువే. కాకుంటే కొందరికి ఆ కుట్టిన జాకెట్లు సరిగ్గా అతకకపోవచ్చు. కొందరికి చేతులు పొట్టిగా, జాకెట్టు పొడుగ్గా ఇలా రక రకాలు అలవాటు ఉన్న వారికి మాత్రం కుదరదు కానీ, మామూలు జాకెట్లు వేసుకునేవారు హాయిగా చీర తీసుకెళ్ళి కావలసిన రకపు జాకెట్టు తెచ్చుకోవచ్చు. మంచి జరీ జాకెట్లు, ఇప్పుడు వస్తున్న బనారస్ జాకెట్లు కూడా దొరుకుతాయండీ. లేకుంటే మరీ టైలర్ల ధరలు ఆకాశాన్ని అంటుతున్నాయి. జాకెట్టు కుట్టడానికి 200 ఏమిటండీ బాబూ, మా బడీచౌడీ లో మంచి పట్టు జాకెట్టు, లైనింగ్ వేసి కుట్టినది, 200 రూపాయలకి దొరుకుతుంది. అక్కడ మరో మంచి సౌకర్యం కూడా ఉన్నదండీ ... రెండు మూడు షాపుల్లో గంటలో జాకెట్టు కుట్టి ఇస్తామని రాసి ఉంటారు - మరీ గంటలో కాకున్నా, కనీసం పొద్దున్న ఇస్తే మన పనులన్నీ చూసుకొని, సాయంత్రనికి వెళితే - జాకెట్టు కుట్టి ఇస్తారు. మనం ఆది జాకెట్టు సరైనది ఇవ్వాలి - చక్కగానే కుడతారు. </p> <p></p> <p>ఈ బాధలన్నీ పడలేక నేను జాకెట్లు కుట్టడం అర్జెంట్ గా నేర్చేసుకోవాలని నిర్ణయం కూడా తీసుకున్నాననుకోండి! కాకుంటే నేర్చుకునే తీరికే కనబడట్లేదు. ఏదో - గుడ్డిలో మెల్ల సామెతగా, నా డ్రస్సులు నేనే కుట్టుకుంటాను కనుక అది కాస్త మేలు. లేకుంటే - మన దర్జీల ధరలకి డ్రస్సులు కుట్టించుకోవడం కూడానా! పంజాబీ డ్రస్సులు కుట్టడానికి కూడా టైలరును బట్టీ 100 నుంచీ 300 రూపాయల వరకూ వసూలు చేస్తున్నారు - కాకుంటే, డ్రస్సు కాస్త పెద్ద గుడ్డ, సల్వార్, కమీజు రెండూ కుట్టాలి కనుక కాస్త నయం అనుకోవచ్చ్హు. మరీ జాకెట్టుకు 200, 300 కుట్టుకూలీ ఏమిటండీ!!మొత్తానికి మా కాలనీలో ఒక కుట్టు మిషను తో మొదలు పెట్టిన టైలరు షాపు - దిన దిన ప్రవర్ధమానమై, 3 జాకెట్లూ 6 పంజాబీ డ్రస్సులు గా వర్ధిల్లుతూ ఉంది. దాన్ని ఆదర్శంగా తీసుకుని మరో నాలుగు లేడీస్ టైలర్లు వెలిశారు. </p> <p></p> <p>అస్సలు ఇంత సోది ఎందుకు చెప్పానంటే, పోయిన సంవత్సరం మా గృహప్రవేశానికి అందరూ మాకు బట్టలు పెట్టారు. అందరూ పెట్టిన చీరల్ని కట్టుకోవాలి కదా, చచ్చినట్లు వాటికి జాకెట్లు కుట్టించుకోవాలని చూస్తే - వే<span class="">ల రూపాయల </span>బిల్లు అయ్యేటట్లు ఉంది. అందుకని కొన్ని చీరలకి మంచి రెడీమేడ్ జాకెట్లు కొనేసుకొని, మంచి జాకెట్టు ముక్కలు మా అమ్మాయికి గౌన్లు, పావడాలు కుట్టేశా :-). అందుకే ఈ బాధలు పడలేక మరో 15 రోజుల్లో జాకెట్టు కుట్టడం నేర్చేసుకుని, జాం జాం అని మా అత్తగారికీ, నాకూ సంక్రాంతి పండగకి జాకెట్లు కుట్టేసుకోవాలని తెగ ప్రయత్నించేస్తున్నాను. మరి ఎంత కుదురుతుందో ... చూద్దాం. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-2882336818346389765?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-12379847243984267472010-12-16T05:45:00.000-08:002010-12-16T06:36:32.782-08:00<div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TQoYwTAiNDI/AAAAAAAAAUo/T2LzQcyJQC8/s1600/018-Weaving--Bed-sheet-3-in.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551276708702860338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TQoYwTAiNDI/AAAAAAAAAUo/T2LzQcyJQC8/s400/018-Weaving--Bed-sheet-3-in.jpg" border="0" /></a> <p><span class=""></span></p> <p>ఈ మధ్య అస్సలు నా టపాలే లేవు. మామూలుగానే నా బ్లాగు చదివే వారు అంతంత మాత్రం. ఇక ఈ మధ్య అస్సలు కుదరక ఏమీ రాయనేలేదు. ముఖ్యంగా నా 50వ టపా మంచి విషయంపైన రాయాలని ఇన్నాళ్ళూ ఆగిపోయాను. ఎలాగూ తెలుగు బ్లాగర్లందరమూ పుస్తక ప్రదర్శనలో కలుస్తాము కదా - అప్పుడు నా బ్లాగు పేరు చెబితే ఎవ్వరికీ గుర్తు రానేమో అని అనుమానం కూడా కాస్త కలిగింది కూడాను! దాని పర్యవసానమే ఈ టపా! </p> <p> మన తెలుగు నేల చేనేతలకి పెట్టింది పేరు. ఇంతకు ముందు ఈ ఫాషను ప్రపంచం ఇంత లేని రోజుల్లో కూడ మన చేనేతలు ప్రపంచ ప్రసిధ్ధి పొందాయి. నా మటుకు నాకు అస్సలు ఇన్ని రకాల చేనేతలు మరో ఏ రాష్ట్రం లోనూ ఉన్నాయా అని సందేహం కలుగుతుంది అప్పుడప్పుడూ. కాస్తో కూస్తో వేరే రాష్ట్రాల నుంచీ మనకు తెలిసిన మంచి చేనేతలు ఉన్నా, మన వాళ్ళలా మాత్రం ఎవ్వరూ నేయలేరని నాకు చాలా నిశ్చిత అభిప్రాయం. పైగా చిన్నప్పటినుంచీ మా అమ్మమ్మ, నాయనమ్మ చేనేత చీరలే కట్టటం చూడ<span class="">టం </span>వల్ల, అవంటే మరీ ఇష్టం పెరిగిపోయింది. ఎప్పుడో నేను చేనేత చీరలపై కవిత రాసి, మీ ముందు ఉంచిన <a href="http://virajaaji.blogspot.com/2008/11/blog-post_24.html">టపా ఉన్నా</a>, మళ్ళీ నాకు తెలిసిన చేనేతల గురించి వ్రాయాలనిపించింది. అలా మన సంస్కృతిలోని ఒక మంచి హస్తకళ గురించి చెప్పినట్లూ ఉంటుంది, నేతన్నల వెతలు చూసి, కాస్తైనా మన బాధ్యతగా, వారంలో ఒక రోజు మనం చేనేతలు ధరిద్దామని గుర్తు చేద్దామని అనిపించింది.ఒక్కో చేనేత గురించీ ఒక్కో టపా అవుతుందేమో అనిపించి ఈ టపాల పరంపరని మొదలు పెడుతున్నాను. కనీసం వారానికి ఒకటి అయినా రాద్దామని అనుకుంటుంటున్నాను. </p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551278273573498066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TQoaLYmxLNI/AAAAAAAAAU4/_94yxyXVs54/s400/pochplumcrmblaxos1.jpg" border="0" /> <p>మొదటగా నేను పోచంపల్లి చేనేతల గురించి చెప్పాలని అనుకుంటున్నాను. మొదటగా పోచంపల్లినే ఎన్నుకోడానికి ముఖ్య కారణం ఒకటి ఉంది. మన చేనేతల్లో మొట్ట మొదటగా పేటెంట్ హక్కులు పొందిన ప్రత్యేకత దీనికి ఉంది. అస్సలు ఆ నేతలో ఎన్ని పొందు పరుస్తారో చూస్తుంటే ఆశ్చర్యం వేస్తుంది. ఆ రంగుల దారాల్లో నెమళ్ళు నర్తిస్తాయి. చిలుకలు నవ్విస్తాయి. ఏనుగులు గంభీరంగా నిలబడతాయి. పూవులు విరబూస్తాయి. ఆకులు రెపరెపలాడుతాయి. రకరకాల ఆకృతులు మన ముందు ఆవిష్కరింపబడతాయి. భారీ జరీలు నిండిన చీరలకు విరుధ్ధంగా, రంగుల మాయాజాలానికే ప్రాధాన్యత ఉంటుంది. </p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551280151758119586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 268px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TQob4tY4IqI/AAAAAAAAAVA/elzrZp15-WI/s400/pochampally-Enugu.jpg" border="0" /> <p>బట్టలు నేసిన తరువాత రంగులద్దడం చాలా సులువు. కానీ పోచంపల్లి నేత ప్రత్యేకత ఏమిటంటే, నేయడానికి తీసి పెట్టుకున్న దారానికి రంగులద్ది, దాని తరువాత నేస్తారు. పడుగు, పేక సమంగా కలవకుంటే, ఆ అకృతి నేతలో రానే రాదు. చాలా కష్టమైన, క్లిష్టమైన ప్రక్రియ కనుకనే పేటెంట్ లభించింది. వీటి ధరలు కూడా నేతలో ఆకృతులు పెరిగే కొద్దీ పెరుగుతుంటాయి. నూలు, పట్టు రకాలలో ఈ చేనేతలు అందుబాటులో ఉన్నాయి. మహిళల చీరల భండాగారంలో ఎన్ని రకాలు ఉన్నా, పోచంపల్లి పట్టుచీర లేకపోతే ఏదొ తక్కువైనట్లు భావించేవారు చాలా మంది తారసపడతారు. పెళ్ళిళ్ళకు, శుభకార్యాలకే కాకుండా, రోజువారీగా కట్టుకోడానికి హుందాగా ఉంటాయని వీటిని ఎక్కువగా ఉద్యోగినులు ఇష్టపడటం కద్దు. </p> <p>పోచంపల్లి మన భాగ్య నగరానికి చాలా చేరువలో ఉంది. హైదరాబాదు కి 50 - 60 కి.మీ. ల దూరంలో పోచంపల్లి గ్రామం ఉంది. మనం ఆ ఊరికి వెళ్ళి చేనేతలు కొనుక్కుంటే తక్కువలో లభిస్తాయని అంటారు. అస్సలు ఇలాటి ప్రదేశాలని మంచి పర్యాటక ప్రదేశంగా అభివృధ్ధి చేయవచ్చేమో అనిపిస్తుంది. మనం కట్టుకునే బట్టలు ఎంత కష్టపడి నేస్తే ఇంత అందంగా తయారు అయ్యాయో తెలుకునే అవకాశం కలుగుతుంది కదా!! పోచంపల్లి గ్రామానికి మరో విశిష్టత కూడా ఉంది. అది భూదాన్ ఉద్యమం తో ముడిపడి ఉంది. భూదాన్ ఉద్యమం ఇక్కడనుంచే ప్రారంభం అయినదానికి గుర్తుగా ఈ ఊరి పేరు "భూదాన్ పోచంపల్లి" గా మారిపోయింది. ఆచార్య వినోభా భావే మందిరం కూడా పోచంపల్లి లో ఉంది. </p> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5551283568991102322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 109px; CURSOR: hand; HEIGHT: 81px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TQoe_nktZXI/AAAAAAAAAVI/X_Zhk6gE9pw/s400/pochampally-bedding.JPG" border="0" /> <p>హైదరాబాదునుంచీ ఆటవిడుపుగా మౌంట్ ఒపేరా లేక రామోజీ ఫిల్మ్ సిటీ చూడాలని వెళ్ళేవారు - అదే దారిని వెళ్ళి పోచంపల్లిని కూడా ఒకసారి చూసి రావచ్చు. అలాగే ఇంట్లో శుభకార్యాలేవైనా ఉంటే, పోచంపల్లి గ్రామానికే వెళ్ళి పట్టుచీరలు కొనుక్కురావచ్చు. మనం అక్కడ కొంటే చవకగా కొనుక్కోడమే కాకుండా దళారీలకి చెల్లించేది తగ్గి, నేతన్న కి కాస్త లాభిస్తుంది కదా!!</p> <p></p> <p>పోచంపల్లి చేనేతలంటే కేవలం చీరలే కాదండోయ్, డ్రస్ మెటీరియల్, కిటికీలకి ద్వారాలకీ తెరలు, దుప్పట్లు, దిండుగలీబులు, దీవాన్ పై పరిచేందుకు దుప్పట్లు, మగవారికి రక రకాల పట్టు చొక్కా గుడ్డలు, పోచంపల్లి నేత గుడ్డలతో కుట్టిన చేతి సంచులు, ఇలా చాలా రకాలు ఉన్నాయి. "అవును - వాళ్ళిద్దరూ ఇష్టపడ్డారు" సినిమా సెట్టింగులో దుప్పట్లు, కర్టెన్లు ఒకసారి గుర్తు తెచ్చుకోండి, ఎంత బాగున్నాయో కదా! మరి, మిమ్మల్ని, మీ ఇంటిని అందంగా మార్చేయడానికి పోచంపల్లి ఎప్పుడు వెళ్తున్నారు? </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-1237984724398426747?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-68824650585809615322010-08-13T05:08:00.000-07:002010-08-13T05:28:34.609-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TGU6T50wbCI/AAAAAAAAAT4/ckjyi6z8G98/s1600/020.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504870233144323106" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 184px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TGU6T50wbCI/AAAAAAAAAT4/ckjyi6z8G98/s400/020.jpg" border="0" /></a> <div></div> <div></div> <div>కొన్నేళ్ళ క్రితం రోజులు నాకు గుర్తుకొస్తున్నాయి. ఊరంతా ఎక్కడ చూసినా నా అన్నదమ్ములూ, అక్కచెల్లెళ్ళే ఉండేవారు. అక్కడక్కడా మా మధ్య కాస్త పచ్చదనంతో చిన్ని చెట్లు మొలిచినా, మా అందాలు పెరిగేవే కానీ తరిగేవి కావు. తమాషాగా పిల్లలు మా మీద ఎక్కి ఆడినప్పుడు మాకు కాలమే తెలిసేది కాదు. </div> <div></div> <div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TGU3NILNgXI/AAAAAAAAATw/5TK6zMNSXY4/s1600/018.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504866818202632562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 215px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TGU3NILNgXI/AAAAAAAAATw/5TK6zMNSXY4/s400/018.jpg" border="0" /></a> <div>మబ్బువారిందంటే చాలు - వాటిని ఆపడానికి మా పెద్దన్నలు పోటీ పడేవారు. మా మీదనిచీ జారుకుంటూ వర్షపు నీళ్ళన్నీ చెరువుల్లోకి చేరుతున్నపుడు మేము స్నానం చేసి ముఱికిని వదిలించుకున్నట్లు మెరిసిపోయే వారం. మా పై కూర్చొని పిల్లనగోవి వాయిస్తూ గొడ్లని కాసే పిల్లవాడు ఆనందించేవాడు. మా పై నిదురిస్తూ, పక్షులూ జంతువులూ సేద తీరేవి. మా లో ఉన్న గుహల్లో తలదాచుకోడానికి జంతు జాలమంతా పోటీ పడేది. </div> <div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TGU2L-A2YPI/AAAAAAAAATg/fL98d5aM2l8/s1600/01.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504865698783322354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 165px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TGU2L-A2YPI/AAAAAAAAATg/fL98d5aM2l8/s400/01.jpg" border="0" /></a> </div> <div> </div> <p>కదలకుండా నవ్వుతూ నిలబడ్డ మేమే ఈ ఊరికి <span class="">అందమని </span>సంతోషంతో తల మునకలయ్యే వాళ్ళం. మా పక్కనే పచ్చదనం. మా నీడన వెచ్చదనం. మా లోపల కఱకుదనం. మా మనసున మెత్తదనం. ఈ ఊరిని మేము అలంకరించేశం...! మాపై ఒక నవాబు అందమైన కోట కట్టాడు. మమ్మల్ని కలుపుతూ కోటగోడ కట్టాడు. మా సాయంతో పెద్ద బుఱుజులు కట్టాడు. మా పైకి ఎక్కడానికి శత్రువులు భయపడేవారు. మా కోట చరిత్ర వింటూ ప్రజలు తన్మయులయ్యేవారు. </p> <p></p> <p>చిన్నగా మనుషులు మారుతున్నారు. ఊరు పెద్దదవుతోంది. ఆహా నా ఊరు పెరుగుతోంది అని సంతోషిస్తున్నాము. కానీ మా సంతోషం ఎక్కువగా నిలవలేదు. మాపైన చిత్ర విచిత్ర భవంతులు వెలిసాయి. మాపై ఇళ్ళు కట్టడానికి కొద్ది కొద్దిగా మమ్మల్ని కరగించి వేశారు. ఊరిలో మనుషులు పెరిగారు - కానీ మా సంఖ్య తగ్గి చెఱువుల్లోకి నీళ్ళు చేరవేసే దారి లేక నీళ్ళు తగ్గాయి. చెరువుల్లో నీరు తగ్గితే - భూజలాల మట్టం తగ్గింది. చిన్న చిన్నగా చెఱువులు మాయమయ్యాయి - భూజలాలు పాతాళానికి పోయాయి. మరో పక్క చూస్తే మా పెద్దన్నలని నిలువునా ముక్కలు చేసి, ఆకాశ హర్మ్యాలు వెలుస్తున్నాయి. </p> <p></p> <p>మా బంధువర్గమంతా నిలువునా నిలబడలేక, ముక్కలు ముక్కలై, దిక్కులేని చావు చస్తున్నారు. మాతో అందాన్ని, అనుబంధాన్ని పెంచుకున్న ఊరు - మమ్మల్ని నిర్దాక్షిణ్యంగా చంపుతూంటే -మారు మాట్లాడకుండా ఒఱిగిపోతున్నాం. వేల సంవత్సరాల మా ఆయుష్షు ముగిసి - చివరికి మా ఊరి ఇళ్ళకి పునాదులౌతున్నాం. ప్రకృతి మాత మమ్మల్ని చూసి దుఃఖిస్తోంటే - నిశ్శబ్దంగా మలిగిపోతున్నాం. కానీ నాటికీ, నేటికీ ఒక్క మాట నిజం ! మావల్లే ఈ ఊరికి ఎనలేని అందం! </p> <div></div> <div></div> <div> <div></div> <div></div> <div></div> <div></div> <div></div> <div> <div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-6882465058580961532?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-10370413455987750932010-08-12T03:19:00.000-07:002010-08-12T07:00:23.359-07:00మా ఊర్ల నేను పుట్టినప్పటి సంది జూస్తున్న - గీ పంద్రాగస్టు దినమంటే మస్తు ఇష్టం అందరికీ. పోరల్లంత ఇస్కూలుకు వొయి జెండా వందనం జేస్తరు గానీ, తొవ్వ తొవ్వల, జాగ జాగల మొత్తం మా ఊర్ల జెండాలెగురుతయి. జెండా లేని చౌరస్త ఉండది. జెండా లేని పేట ఉండది. ఇగ జెండా వందనానికి మస్తుగ హిందీ పాటలన్ని లౌడు ఇస్పీకర్ ల వెట్టి అందరికీ ఇనిపిస్తం భీ. <p>ఇస్కూలుకు వొయి వచ్చె పొరల్లందరు ఒకటో రెండో జెండా వందనాల కాడ ఆగి, మిఠాయిలు దిన్నంకనే ఇంటికి వోతరు. గోర్నమెంట్ కొలువులున్న జాగల మొత్తం జెండాలెగిరేస్తరు. కానీ సదువులు లేని మా బస్తీలల్ల భీ అంతకన్న మంచిగ జెండాలెగిరేస్తరు. పండగ లెక్క మస్తు రంగు కాయిదాలు కడ్తరు. గాంధీ, నెహ్రూ, నేతాజీ, ఒక్కోసారి ఇందిరగాంధీ ఫోటలైనా జెండా తాన వెడ్తరు. అగ్గో ఎంత మంచిగ జేస్తరో మాటలాల్ల సెప్పలేము సూడున్రి. </p><p><span class=""></span></p><p>నేను, మాయక్క, మాయన్న, మా తమ్మి అందరం గలిసి మా ఇంటితాన జెండా వందనానికి వొయెటోల్లము. జెండా ఎగిరేసినంక మేమందరం జనగనమన పాడెటొల్లం. తియ్య బూంది పాకిటు ఇచ్చెటోల్లు జెండా వందనమయినంక. ఇస్కూల్ల ఒక చాక్లెట్టు, రెండు బిస్కెట్లు ఇచ్చెటోల్లు. ఇస్కూలుకి మమ్ముల తెల్ల బట్టలేసుకొని రమ్మనెటోల్లు. మా పంతులమ్మలు భి అందరు తెల్ల చీరలే కట్టుకొని వచ్చెటోల్లు. ఇగ కొన్ని పెద్ద పెద్ద ఇండ్ల పైన భి జెండా ఎగిరేసేటోల్లు. మా ఇంటి పక్కన చంద్రయ్య తాత తప్పక జెండా ఎగిరేస్తుండే. </p><p><span class=""></span></p><p>ఆ దినమంత ఒక ఆవేశం వచ్చెడిది. తెల్లోల్ల మీద మస్తు కోపం భీ వచ్చెడిది. గా తెల్లోడు మనల ఎంత సతాయించిన్రో అని మస్తు బుగులు వడెటోల్లం. దేసభక్తి పాటలన్ని ఇనెటోల్లం. పంద్రగస్టు, చబ్బీస్ జన్వరి గీ రెండు దినాలూ మా హైద్రబాద్ల మస్తు జేస్తరు. గా నిజాం కొడుకు సొసంత్రం వచ్చినంక గూడ మమ్ముల సొసంత్రం గ బత్కనియ్యలేదని - మన దేసంల జల్ది కల్వనియ్యలేదని, మన దేశంల కలిసిన సంది గిట్లనే సొసంత్రం పండగ - పందాగస్టు జేస్తున్నరట, మా పెద్దోల్లు జెప్పిన్రు. అందుకోసానికి అమ్మలారా, అయ్యలారా - మన దేసం గురించి గా ఒక్క దినమైన ఆలోచించుండ్రి.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-1037041345598775093?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-12513441954259724752010-08-03T03:03:00.000-07:002010-08-03T03:35:46.903-07:00<p>బాధ, కోపం, ఉక్రోషం - ఏదీ చెయ్యలేని నిస్సహాయత! ఇలా ప్రతీదీ మనకి ప్రతికూలంగా ఉన్నప్పుడు జీవితం మీద విరక్తి పుడుతుంది. అలాటి సమయంలోనే అది డిప్రెషన్ కి దారి తీస్తుందనిపిస్తోంది. ఆ పరిస్తితి అనుభవిస్తేనే గానీ తెలియదు. ఆ బాధని వేరే ఎవ్వరికీ చెప్పుకోలేము కూడా!!</p><p> </p><p>తెలీని బాధ నిరంతరం మెలిపెడుతూ ఉంటుంది.... తనివి తీరా ఏడవాలనిపిస్తుంది.... ఒక్కోసారి అస్సలు బ్రతకడం దేనికీ ...? చచ్చిపోదాంలే అనిపిస్తుంది... చచ్చి ఏమి సాధిస్తావూ అంటే... బ్రతికి ఇప్పుడు సాధిస్తున్నదేమైనా ఉన్నది కనుకనా అనిపిస్తుంది... బాధ ఎక్కువైన ప్రతీసారీ నాకు నేనే ధైర్యం చెప్పుకుంటూ - ఆశ కల్పించుకుంటూ బ్రతుకుతున్నా, అన్ని సార్లూ మన మనసు మన స్వాధీనంలో ఉండదు కదా... అప్పుడప్పుడూ కొన్ని భావోద్వేగాలు అన్నిటినీ మించి మనసుని వేదనకి గురి చేస్తాయి .</p><p> </p><p>మనసు బాధని అక్షర రూపంలో పెడితే - కాస్తైనా బరువు తీరుతుందని చిన్ని ప్రయత్నం చేస్తున్నా!! నాకై నాకు ఉన్న ప్రత్యేక నేస్తం నా బ్లాగే కదా అనిపిస్తుంది. మనలోకి మనం తొంగి చూసుకోవడం మనం అందరం ఎపుడో ఒక అపుడు చేసే పనే అని నా నమ్మకం . </p><p> </p><p>బాధ బరువుని ఎడద మోయలేనపుడు - </p><p>వేదనా తాపాన్ని హృదయం భరించలేనపుడు - </p><p>ఆవేదనా భారాన్ని మనసు తట్టుకోలేనపుడు -</p><p> </p><p>నేనొంటరినై చీకటి కుటిలో మగ్గి మగ్గి, </p><p>నిరంతరంగా కన్నీటి స్రవంతిలో కుంగి కుంగి,</p><p>చల్లటి పలకరింపే లేని వేసవిలో వేగి వేగి, </p><p> </p><p>నిబిడ నిర్లిప్త నిరాశా నిస్పృహ నలిపివేస్తుంటే - </p><p>కలనైన కనుగొనని కలత కలచివేస్తుంటే -</p><p>అంతులేని గాఢ శూన్యం ఆవరిస్తుంటే - </p><p> </p><p>వెళ్ళదీయలేని కాలం విసిగిస్తుంది. </p><p>చెప్పలేని మౌనం హింసిస్తుంది. </p><p>ఇంకెందుకీ బ్రతుకు అనిపిస్తుంది. </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-1251344195425972475?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-65310985654430072902010-07-31T06:53:00.000-07:002010-08-03T03:44:19.437-07:00<span style="color:#3366ff;">తెలుగు, భారత దేశములోని దక్షిణ ప్రాంతములోని ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రపు అధికార భాష, మరియు దాని ప్రక్క రాష్ట్రములయిన తమిళనాడు, కర్ణాటక, ఒరిస్సా, చత్తీస్ గఢ్ ప్రజలు మాట్లాడే భాష. ప్రపంచంలో అత్యధికముగా మాట్లాడే వాటిలో పదిహేనవ స్థానములోనూ, భారత దేశములో రెండవ స్థానములోను నిలుస్తుంది. ప్రపంచంలో అచ్చులతో అంతమయ్యే కేవలం 5 భాషల్లో తెలుగు ఒకటి.</span> <span style="color:#ffff33;">మధురమైన మంజులకర కోమల భాష మన తెలుగు. సుమధురమైన భాషగా, సంగీత తుల్యమైన భాషగా తెలుగు కవులచేతనేగాక, ఎందరో ఇతరభాషల కవుల, విద్వాంసులచే "తేనె కన్న తీయనిది"గా, చెవులకు ఇంపైన భాషగా పొగడబడ్డ భాష మన తెలుగు భాష. మన భాషని గురించి ఎందరో మహానుభావులు ఏమన్నారంటే.... </span> <p><span style="color:#ffff33;"></span></p><p><span style="color:#ffff33;"></span></p> <span style="color:#009900;"><span class=""></span></span> <span style="color:#009900;"><span class=""></span></span> <span style="color:#009900;"><span class=""></span></span> <span style="color:#009900;">దేశ భాషలందు తెలుగు లెస్స —శ్రీ కృష్ణదేవ రాయలు"..</span> <p><span style="color:#009900;"></span> </p><p><span style="color:#009900;"></span> </p> <span style="color:#cc33cc;">..సుందర తెలుంగినిల్ పాట్టిసైతు తోనిగల్ ఓట్టి విళయాడి వరువోం.."(..సుందర తెలుగులో పాటలు పాడుతూపడవల్లో యాత్రా కేళికి వెళ్ళొద్దాం.) — తమిళ కవి సుబ్రహ్మణ్య భారతి.15 వ శతాబ్దం నుంచీ పాశ్చాత్యులచే "తెలుగు - ఇటాలియన్ అఫ్ ద ఈస్ట్ " గా కీర్తించబడ్డ భాష. </span> <p><span style="color:#cc33cc;"></span></p><p><span style="color:#cc33cc;"></span></p><p><span style="color:#cc33cc;"></span></p> <span style="color:#009900;"><span class=""></span></span> <span style="color:#009900;"><span class=""></span></span> <span style="color:#009900;"><span class=""></span></span> <span style="color:#009900;"><span class=""></span></span> <span style="color:#009900;">ప్రాచీన భాషగా ప్రస్తుతం గుర్తింపబడ్డ తెలుగు భాషకి దాదాపు 2500 సంవత్సరాల చరిత్ర ఉన్నదని చరిత్రకారులు, భాషా పరిశోధన కారులూ చెప్తున్నారు. వేల ఏళ్ళనించీ వాడుకలో ఉన్న తెలుగు భాషకి కేంద్ర ప్రభుత్వం వారు ప్రాచీన హోదా ఇవ్వడం నిస్సందేహంగా తెలుగు భాషాభిమానులందరికీ ఎంతో సంతోషకరమైన విషయం. </span> <p><span style="color:#009900;"></span></p><p><span style="color:#009900;"></span></p> <span style="color:#000099;"><span class=""></span></span> <span style="color:#000099;"><span class=""></span></span> <span style="color:#33ccff;"><span class=""></span></span> <span style="color:#33ccff;"><span class=""></span></span> <span style="color:#33ccff;">వివిధ అలంకారాలు నిండిన చందోబద్ధమైన పద్యం మన సొంతం. అవధానం తెలుగు భాష ఇంటి పేరు. పద్య కవిత తో పాటు పద కవిత్వం వెల్లి విరిసి, కర్నాటక శాస్త్రీయ సంగీతాన్ని వేల వేల కీర్తనలతో సుసంపన్నం చేసిన వాగ్గేయకారులు తెలుగు వారు. వివిధ రకాల చందస్సులతో కూడిన పద్యం, గద్యం, దండకం, గేయం, నాటకం, జానపద సాహిత్యం, కధ, నవలిక, గల్పిక...ఇలా తెలుగు సాహిత్యంలో ఉన్నన్ని ప్రక్రియలు మరే భాషలోనూ లేవంటే అతిశయోక్తి కాదేమో...!! కీర్తన, సంకీర్తన, పదం, కృతి, యక్షగానం, కావ్యం, ప్రబంధం, శతకం అనేవెన్నో తెలుగు భాషలో వెన్నెలలు వర్షింప చేసాయి. భారత భాషల్లో తెలుగు భాషకు అత్యంత విలువను కొని తెచ్చాయి. </span> <p><span style="color:#33ccff;"></span></p><p><span style="color:#33ccff;"></span></p> <span style="color:#cc0000;"><span class=""></span></span> <span style="color:#cc0000;"><span class=""></span></span> <span style="color:#cc0000;"><span class=""></span></span> <span style="color:#cc0000;">సంగీతాత్మకమైన భాషగా ఎందరో సంగీత విద్వాంసులచే మన్ననలు పొందిన భాష తెలుగు. తెలుగు భాష లో 56 అక్షరాలు - ప్రాచీన భాషగా ఎప్పటినుంచో గుర్తింపు ఉన్న సంస్కృతం లో కూడా అన్ని అక్షరాలు లేవు. తెలుగు వారిగా పుట్టడం మనం ఎంతో గర్వించాల్సిన విషయం. ప్రపంచ సాహిత్య రంగంలో అయిదవ స్థానంలో ఉజ్వలంగా ఒక్క వెలుగు వెలిగిన తెలుగుభాష, నేడు తన అస్థిత్వాన్నే కోల్పోతూండడం ఎంతో బాధాకరమైన విషయం. మన ఉద్యోగ అవసరాలకి ఎన్ని భాషలని నేర్చుకున్నా, మన మాతృభాష ని మరచిపోకుండా కాపాడి, ముందు తరాల వారికి మన తెలుగు సాహితీ సుగంధాన్ని పంచాలి. </span> <p><span style="color:#cc0000;"></span></p><p><span style="color:#cc0000;"></span></p><p><span style="color:#cc0000;"></span></p> <span style="color:#cc0000;"></span> <span style="color:#cc0000;"></span> <span style="color:#cc0000;"></span><span style="color:#c0c0c0;">స్వాతంత్ర్యానికి పూర్వం ఆంగ్లేయులు జిల్లా అధికారులుగా నియమించబడాలంటే హిందీ లేక తెలుగు ఈ రెండు భారతీయభాషల్లో ఒకటి తప్పనిసరిగా నేర్చుకోవాలని స్పష్టమైన ఆదేశాలు ఉండేవి. ఆ రోజుల్లో ఉత్తర భారత దేశానికి హిందీ ఎలాగో దక్షిణ భారత దేశంలో తెలుగు అలా వాడుకలో ఉండేది. మరి నేటి పరిస్థితి చూస్తే అదంతా పూర్తిగా మారిపోయింది. భాషా ప్రయుక్త రాష్ట్రాల వల్ల ఎక్కువగా నష్టం జరిగింది తెలుగు వారికే. తెలుగు వారు ఉంటూన్న దాదాపు 10 జిల్లాలు పొరుగు రాష్ట్రాల వారికి వెళ్ళిపోయాయి. అక్కడ తెలుగు బడులు లేని దుస్థితి చూస్తే చాలా బాధ కలుగక మానదు. (ఇటీవలి కాలంలో తమిళనాడు లోని కృష్ణగిరి జిల్లాలో తెలుగు భాష కోసం తెలుగు వారు పోఋఆడడం అందరికీ తెలిసిందే!) </span> <span style="color:#c0c0c0;"></span> <span style="color:#c0c0c0;"></span> <span style="color:#c0c0c0;"></span> <span style="color:#c0c0c0;"> </span> <span style="color:#ff99ff;">పద్యం మన సొంతం అని చెప్పుకుంటూ ధాటిగా ఒక్క పద్యాన్ని కనీసం చూసి చదవలేని దుఃస్థితి లో చాలామందిమి తెలుగు వాళ్ళం ఉండడం ఎంతో దురదృష్టకరం. వెలలేని మన సాహితీ సంపదను మన పెద్దలు ఎంతో శ్రధ్ధతో కాపాడుకుంటూ వచ్చారు. కనీసం కాసిని వేమన పద్యాలూ, కొన్ని సుమతీ పద్యాలూ, పోతన భాగవతంలో గజేంద్ర మోక్షం, ప్రహ్లాద చరితం, రుక్మిణీ కళ్యాణం ఘట్టాల్లోని కొన్ని పద్యాలైనా తెలుగు వారి నాలుకలమీద నాట్యమాడేవి. మరి నేడో? --- వేగంగా అంతరించిపోతున్న భాషల్లో తెలుగు కూడా ఒకటి. ఈ పరిస్థితి చెయ్యి దాటకముందే మన భాషని, మన సాహితీ సంపదని కాపాడుకోవలసిన బాధ్యత మనందరిదీ ! మన భాషలోని సొగసును, మాధుర్యాన్ని చవి చూడక, చాలా మంది తెలుగును నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నారు. </span> <p><span style="color:#ff99ff;"></span></p><p><span style="color:#ff99ff;"></span></p><p><span style="color:#ff99ff;"></span></p> <span style="color:#ff99ff;"></span> <span style="color:#ffcc99;">"తేనియలకే తీపి పెంచే తెలుగులో మాటాడుకో. </span> <p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p> <span style="color:#ffcc99;"></span> <span style="color:#ffcc99;"></span><span style="color:#ffcc99;">తెలుగు జాతి సమైక్య గీతి పదే పదే నువు పాడుకో. </span> <p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p> <span style="color:#ffcc99;"></span> <span style="color:#ffcc99;">ఏ ప్రదేశంలోన ఉన్నా ఏ విదేశంలోన ఉన్నా, </span> <p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p> <span style="color:#ffcc99;"></span> <span style="color:#ffcc99;">జీవనిదిగా నీకు మిగిలిన స్వీయ సంస్కృతి నిలుపుకో. </span> <p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p> <span style="color:#ffcc99;"></span> <span style="color:#ffcc99;">స్వాభిమానం కేతనంగా సామరస్యం స్యందనంగాతరలిపోతూ</span> <span style="color:#ffcc99;"><span class=""></span></span> <span style="color:#ffcc99;"><span class=""></span></span> <span style="color:#ffcc99;"><span class=""></span></span> <span style="color:#ffcc99;"></span> <span style="color:#ffcc99;">నిత్యనవ చైతన్య దీప్తిని పెంచుకో." </span> <p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p> <span style="color:#ffcc99;"></span> <span style="color:#ffcc99;">అన్న పద్మభూషణ్, జ్ఞానపీఠ పురస్కార గ్రహీత, సి.నారాయణ రెడ్డి గారి సుమధుర భావాభిరామంతో మనందరం ఏకీభవిస్తూ అమ్మ భాషను ఆదరిద్దాం. </span> <p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p><p><span style="color:#ffcc99;"></span></p> <span style="color:#ffcc99;"></span> <span style="color:#ffcc99;"></span> <span style="color:#ffcc99;"></span><span style="color:#3333ff;">"గట్లనే" అని తెలంగాణా మాండలికంలో అన్నా, "అలగలగే" అని ఉత్తరాంధ్ర యాసలో చెప్పినా, "ఆయ్, అలాగేనండీ" అని గోదారి జిల్లాల యాసలో మాట్లాడినా, "అట్లాగే/ అట్టాగే" అని కృష్ణా/గుంటూరు మాండలికంలో నొక్కి వక్కాణించినా, "అట్నే" అని నెల్లూరు / చిత్తూరు ప్రాంతాల మాటల్లో తెలిపినా, "అట్లే" అని రాయలసీమ భాషలో నుడివినా, అది మన తెలుగు భాషలోని అందమే. పైన చెప్పిన అన్ని మాండలికాల్లో అన్నట్లు మనం "అలాగే" నని మన భాషా సేవకై ఏకీభవిస్తూ ముందుకు సాగాలని ఆశిస్తున్నాను. </span> <p><span style="color:#3333ff;"></span></p><p><span style="color:#3333ff;"></span></p><p></p> <span style="color:#3333ff;"></span> <span style="color:#3333ff;"></span> <span style="color:#3333ff;"></span>ఈరోజే <a href="http://goolmohar.blogspot.com/2010/07/blog-post_28.html">గుల్మొహర్</a> బ్లాగులో తెలుగు జాతీయత గురించి చదివాక నేను మా కార్యాలయంలో ప్రారంభించిన తెలుగు సాహితి అనే తెలుగు సాహితీ సమాఖ్య ఆహ్వానంలో తెలుగు గురించి రాసిన నాలుగు మాటలు మీ ముందు ఉంచాలని అనిపించింది. చంద్రచూడ్ శాండిల్య గారికి ఈ విధంగా అభినందనలు తెలపాలని అనిపించింది.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-6531098565443007290?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-88927814547001438912010-07-19T22:19:00.000-07:002010-07-19T22:54:43.571-07:00రెండు రోజులుగా తీవ్రమైన పన్ను నొప్పితో బాధపడుతూ - మొన్న డాక్టరు దగ్గరకి వెళ్లాను. పన్నుకి ఎక్స్ రే తీయించుకుని రమ్మన్నాడు. ఆ రాత్రికే బుగ్గ బూరెలా వాచిపోయింది. నిన్నసాయంత్రం ఎక్స్ రే తీసుకుని వెళ్ళాను. చావుకబురు చల్లగా చెప్పాడు మహానుభావుడు. మీ పన్ను ఆఖరి స్థితిలో ఉంది, పీకకపోతే, దానిలోని ఇన్ఫెక్షన్ మిగతా వాటికి సోకుతుంది. ఆఖరికి అన్నీ పోతాయి అన్నాడు. ఇక చేసేదేముంది, ఒక పన్ను కోసం అన్నిటినీ పోగొట్టుకోలేము కదా, బయట కూర్చొని ఉన్న మా వారిని పిలిచి, పక్కన కూచోబెట్టుకుని, పీకేయి..... అన్నాను. <span class=""></span> <span class=""></span> అన్నానే గానీ, ఎంత బాధో అప్పుడు తెలీలేదు. కాస్త కెలికి, లోపలి చీము అంతా తీసాక ఒక పట్టకారుతో పన్ను పీకాడు. (అప్పటికీ ఎనస్థీషియా ఇచ్చాడు - కానీ పని అది పూర్తిగా పని చేయదని కూడా చెప్పాడు హీ ... హీ.. ) బాబోయ్ ..... ఆ పది క్షణాలూ చచ్చి బతికాననుకోండి. అమ్మో... పిల్లలు పుట్టినపుడు ఆపరేషనులు అయినా ఇంత నొప్పి కలగలేదు ! అదే మాట డాక్టరుతో అంటే, గుండె పోటు కన్నా చాలా రెట్లు ఎక్కువైనది పన్ను పోటు అని చెప్పాడు నవ్వుతూ.... !! (అయినా పన్ను పీకేవాడికేం తెలుస్తుంది - పీకించుకునేవారి నొప్పి!!) రాత్రి అంతా నొప్పి. మా పాప కి పాలు కూడా అర్ధరాత్రి వరకూ ఇవ్వలేక పోయాను. ఇప్పుడు కధ ఏమిటంటే, మూడు రోజులు నేను ఏమీ తినకూడదు. కేవలం ఐస్ క్రీము / చల్లని పాలు మాత్రం తీసుకోమన్నాడు. ఫామిలీ పాక్ తెచ్చి పెట్టారు. మా వారు. ప్రస్తుతం అదే పనిలో ఉన్నాను. అందువల్ల బ్లాగు మిత్రులారా, పన్ను నొప్పిని అస్సలు అశ్రద్ధ చేయకండి. లేకుంటే పన్ను కే మోసం వస్తుంది. నాలా మీరు ఎవ్వరూ పన్ను కోల్పోకూడదని ఆశిస్తూ - మళ్ళీ ఒకసారి అందరికీ జాగ్రత్త చెబుతున్నాను.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-8892781454700143891?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-34101043164895259812010-07-13T09:53:00.000-07:002010-07-13T10:04:08.752-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TDycJiuZNBI/AAAAAAAAAQo/V4CmvumigcI/s1600/ghee-picture.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5493437333239313426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 230px; CURSOR: hand; HEIGHT: 172px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TDycJiuZNBI/AAAAAAAAAQo/V4CmvumigcI/s400/ghee-picture.jpg" border="0" /></a> <div><span class=""></span></div> <div><span class=""></span></div> <div>అన్నం లోకి ఎంత మంచి ఆధరువులు ఉన్నప్పటికీ, ఒక్క నేతి బొట్టు అలా మెతుకులమీద పడనిదే - ముద్ద దిగదు నాకు. కొందరికి పచ్చళ్ళలో నూనె వేసుకుని తినే అలవాటు ఉంటుంది - కానీ అదేమిటో, మనకి నూనె తిరగమోత పెట్టినా, మళ్ళీ నెయ్యి పడాల్సిందే. చిన్నప్పుడు చాలా సన్నగా ఉండేదాన్ని నేను. కానీ నెయ్యి అలా తింటూ ఉంటే - గుమ్మం పట్టకుండా తయారు అవుతానని వెక్కిరించేవారు నన్ను. పొరపాటున ఇంట్లో నెయ్యి అయిపోయిందా, ఆరోజు అన్నమే సహించేది కాదు. మా అమ్మమ్మ - నిన్ను నేతి బొట్టు సాయిబు కి ఇచ్చి పెళ్ళి చెయ్యాలే అని నవ్వుతూ ఉండేది. ఇంట్లో పాడి ఉండే వారికి నెయ్యీ, వెన్నా, మీగడా అలవాటు ఉండడం సహజం. నగరంలో పుట్టి పెరిగిన నాకు అవన్నీ లేకున్నా, మా ఇంట్లో ఎప్పుడూ బఱ్ఱెపాలు పోయించుకునే అలవాటు ఉండబట్టి, కాస్తో కూస్తో మంచి పాల ఉత్పత్తుల వాడకంతో పెరిగాము. నెయ్యికి మా ఇంట్లో నాతో మా చిన్న తమ్ముడు పోటీ పడేవాడు. ఏ విషయంలో నైనా సర్దుకునేదాన్ని కానీ నెయ్యి విషయంలో మాత్రం అస్సలు ఊరుకునేదాన్ని కాను. మా చుట్టాలు ఎవరి ఇంటికి వెళ్ళినా, బాగా నెయ్యి వేసి అన్నం పెట్టిన వాళ్ళే గొప్ప నాకు ! పిసినారి తనం చూపించకుండా మా మేనత్త వాళ్ళ ఇంట్లో, మా వెంకటలక్ష్మి అత్త వాళ్ళ ఇంట్లో మాత్రం మంచి నెయ్యి ఉండేది. ఇక మా అమ్మమ్మ వాళ్ళ పుట్టిల్లు చాలా పల్లెటూరు. అక్కడికి వెళ్ళామంటే పండగే పండగ. నెయ్యి, వెన్న, మీగడ పెరుగు - అన్నీ దండిగా తినేవాళ్ళం. మా అవ్వ (అమ్మమ్మ వాళ్ళ అమ్మ) మాకు మంచి నెయ్యి దొరకదని, అది పనిగా ఊరంతా గాలించి, మంచి వెన్న కొని, నెయ్యి చేసి పంపేది. ఆ నెయ్యి వచ్చిన రోజు మాత్రం మా అమ్మ ఎంత నెయ్యి అడిగినా వేసేది.</div> <div></div> <div></div> <div>నెయ్యి బజారులో రకరకాలు దొరుకుతున్నప్పటికీ, ఇంటిలో తయారు చేసిన నెయ్యి రుచే వేరు. మా ఇంట్లో చిక్కని బఱ్ఱె పాల వాడకం వల్ల పెరుగు పైన చాలా మీగడ కట్టేది. ఆ మీగడ తీసిపెట్టి 4,5 రోజులకి ఒకసారి మజ్జిగ చిలికి, వెన్న తీసేది మా అమ్మ. వెన్న తీయగానే మొదట నిమ్మకాయంత వెన్నపూస మా ఇంట్లో కృష్ణుడికి నైవేద్యంగా పెట్టి, మిగతాది కాచి నెయ్యి తయారు చేసేది. ఇక అన్నం తినడానికి తొందర పడేవాళ్ళం. ఎవరు ముందు తింటే వారికే వెన్న ముద్ద దక్కుతుందని! కానీ మా అమ్మ అందులోనూ భాగాలు పెట్టి, నాకూ మా తమ్ముళ్ళకీ సమానంగా కొంచెం కొంచెం పెట్టేది. ఆ రోజులు తలచుకుంటే ఇప్పటికీ నోరు ఊరుతుంది. మా ఇంట్ళో ఎప్పుడూ 2,3 రకాల పచ్చళ్ళు ఉండేవి - చద్దెన్నం లో పచ్చళ్ళు వేసుకుని, నెయ్యితో కలిపి తింటే - ఆ రుచే వేరు. సహజంగా మాకు తిఫ్ఫిన్ అలవాటు లేదు. నాలుగు పూటలా అన్నమే (బ్రేక్ఫాస్ట్, లంచ్, సాయంత్రం స్నాక్స్, దిన్నర్) తినేవాళ్ళం. కానీ నెయ్యి తోడుగా - ఏ ఊరగాయో పచ్చడో ఉంటే అదే చాలు ... పెద్ద గిన్నెలో కలిపి మా అమ్మమ్మ అందరికీ ముద్దలు పెట్టేది. ఆ మజా ఇప్పటి పిల్లలు నిజంగా అనుభవించట్లేదు. వాళ్ళ చుట్టూ అన్నం తినండిరా అని తిరగడమే సరిపోతోంది కానీ, తిండి దగ్గర మహా పేచీలు పెడుతున్నారు. </div> <div></div> <div>నెయ్యి సంగతి ఎలా ఉన్నా, కొన్ని పచ్చళ్ళలో మటుకు వెన్న పూస నంజుకుని తింటే మహదానందంగా ఉంటుంది, పచ్చిమిరపకాయల పచ్చడి, గోంగూర పచ్చడి, పండు మిరపకాయల కారం - వీటిల్లోకి వెన్న పూసే సెహబాసూ! అనిపించుకుంటుంది. మా అమ్మమ్మ చెప్పేది, వాళ్ళ చిన్నప్పుడు, సన్న అన్నం తినడం అంటే చాలా లగ్జరీ అని లెక్కట! జొన్న అన్నం, వరిగె అన్నం, సజ్జన్నం, సజ్జ రొట్టెలు - రోజు వారీ తినేవారుట. కానీ ఆ ఆహారాల్లోకి పచ్చళ్ళే కలుపుకునే వారట. అయితే కావలసినంత నెయ్యి / వెన్నపూస కూడా దట్టించే వారట. మరి ఇంక రుచిగా ఉండక చస్తున్నా మరి ... చెప్పండి? మరో విషయం కూడా ఉందండోయ్! గారెలు నూనెలో కాదు, నెయ్యిలో నే వేయించుకు తినేవారట! మరి అంత నెయ్యి తిన్నా వారికేమీ కాలేదంటే, ఆ రోజుల్లో చేసే శారీరక శ్రమ వల్ల కొవ్వు పేరుకు పోకుండా ఉండేది. </div> <div></div> <div>అప్పుడే రోట్లో నూరిన గోంగూర పచ్చడో, చింతకాయ పచ్చడో, కందిపొడి వేసి అన్నంలో కలిపి, దానికి రవ్వంత నెయ్యి చేరిస్తే ... ఆ రుచే వేరు. ఇక నిత్య ప్రసాదం ఆవకాయ ఉండనే ఉంది. పప్పూ + ఆవకాయ + నెయ్యి మన తెలుగు వారి ప్రత్యేక కాంబినేషన్ కదా! పచ్చళ్ళకే గానీ వేరే దేనిలోనూ నెయ్యి అక్కరలేదనుకుంటే - పప్పులో కాలేసినట్లే! పప్పులో నెయ్యి వేసుకుంటే మహ కమ్మగా ఉంటుంది. ఇక సాంబారులోనూ, చారులోనూ కాసింత నెయ్యి తగిలిస్తే బహు పసందు గా చవులూరిస్తుంది. మా అమ్మ చారుకి మటుకు తప్పని సరిగా నేతి తిరగమోత పెట్టేది. </div> <div></div> <div>టిఫిన్ల విషయంలోనూ నెయ్యి పాత్ర తక్కువేమీ కాదు. వేడి ఇడ్లీల పైన నెయ్యి వేసుకుని తింటే చాలా బాగుంటుంది. ఇక దోసెలు కూడా నెక్కితో కాలిస్తే మహా రుచిగా ఉంటాయి. మా నెల్లూరులో కారం + నెయ్యి దోసెలు చాలా ఫేమస్. ఇక నేతి పెసరట్టు మాట వేరే చెప్పాలా ? ఉప్పు పొంగలిలోనూ, ఉప్మాలోనూ పైన నెయ్యి వెయ్యనిదే అస్సలు బాగుండదు. చపాతీలు, పరాఠాలు కాలిస్తే బ్రహ్మాండంగా ఉంటాయి. తిఫిన్లోకి వేసుకునే కారప్పొడిలోనూ, ఉల్లి/వెల్లుల్లి కారంలోనూ, అల్లంపచ్చడిలోనూ కాస్త నెయ్యి తగిలిస్తే అమృతంలా ఉంటుంది. </div> <div></div> <div>ఇక మిఠాయిల్లో నెయ్యి వాడనిదే అస్సలు రుచే రాదు - మా నాయనమ్మ మైసూరు పాక్ అద్భుతంగా చేసేది. ఇంట్లో వెన్న కాచిన కమ్మని నేతితో చేస్తే మరి ఎందుకు బాగుండదూ ? పరవాన్నం గిన్నెలో పైన నెయ్యి తేలాల్సిందే ! చక్కెర పొంగలి చేతికి అంటుకోకుండా ఉండేలా నెయ్యి పోయాల్సిందే! మరి బూరెలు, బొబ్బట్ల మాటో....? బూరెకి కన్నం చేసి, దానిలో నెయ్యి పోసుకుని తినాలని పాక శాస్త్రఙ్ఞుల ఉవాచ. బొబ్బట్లపైనా నెయ్యి వేసుకుని తింటే - ఆహా అదుర్స్, అనకుండా ఉండగలమా? </div> <div></div> <div>మంచి వెన్న కాస్తుంటే, ఆ కమ్మటి ఘుఘుమల సువాసనలకి జిహ్వ గ్రంధులకి ప్రాణం లేచి రాదా? వెన్న కాచిన తరువాత నెయ్యి అట్టడుగున పేరుకున్న గసి / గోకుడు కూడా చాలా మందికి ఇష్టం. దానిలో చక్కెర వేసుకుని తినేవాళ్ళం మేము. </div> <div></div> <div>మా ఇంటిలో ఇప్పటికీ వెన్న కాచిన నెయ్యే వాడతాము ! ఇంట్లో వెన్న చేయడం కుదరకపోతే - బజారులో దొరికే కొకింగ్ బటర్ అయినా తెచ్చి కరగబెట్టి నెయ్యి చేసుకుంటాము. నూక నూక గా పేరుకున్న నెయ్యిని వేడి వేడి అన్నంలో వేసుకుంటే, ఆ నెయ్యి అన్నం పిల్లలకి కూడా చాలా మంచిదంటారు.</div> <div></div> <div>నెయ్యి అభికరించకుండా దేవుడికి నైవేద్యం పెట్టకూడదు. పంచామృతాల్లో నెయ్యి ఒకటి. యఙ్ఞ యాగాదుల్లో ఆవు నేయ్యినే వాడతారు. పంక్తి భోజనాల్లో, ఆధరువులు అన్నీ వడ్డించి, అన్నం వడ్డించాక నెయ్యి వేయనిదే - భోజనాలు మొదలు పెట్టం కదా! ఆయుర్వేదంలో సైతం నెయ్యి తెలివి తేటల్ని పెంచుతుందనీ, మెదడు కి మంచిదనీ చెప్పారు. పైగా నూనె కన్నా, నెయ్యి వంటికి చాలా మంచిదని చెప్తారు. గర్భిణులు మొదటి ముద్దను నెయ్యితో తింటే మంచిదని అంటారు. గర్భంతో ఉన్నవారు తినే మొదటి ముద్ద బిడ్డకే పోతుందని, దాని వల్ల బిడ్డ మెదడు బాగా వికసిస్తుందని అలా పెద్దవాళ్ళు చెప్పారు. పాలిచ్చే తల్లులు కూడా నెయ్యి బాగా తింటే మంచిదని చెబుతారు. </div> <div></div> <div>సౌందర్య పోషణలోనూ నెయ్యి పాత్ర ఏమీ తక్కువ కాదండొయ్! బాగా తలకి నెయ్యి మర్దించి తరువాత తలస్నానం చేస్తే, జుట్టు పట్టులా మెరవడమే కాక, వంట్లో వేడి కూడా తగ్గుతుంది. ఇప్పుడు డైటింగ్ పేరుతో కడుపు మాడ్చుకుంటున్నారు - నెయ్యి తింటే మొటిమలు వస్తాయని చాలా మంది మానేస్తున్నారు. కానీ కేవలం నెయ్యి మానేస్తే మొటిమలు తగ్గవు - హాయిగా నెయ్యి తినండి; కాకుంటే అవసరమైతే పరిమాణం కాస్త తగ్గించండి అంటాను నేను! </div> <div></div> <div>ఏ వంటకమైనా నేతితో చేస్తే దాని రుచే వేరు. హైదరాబాదు లో పేరు పొందిన వంటకం బిరియానీలో కూడా నెయ్యినే విరివిగా వాడతారు. సులభంగా చేసే సున్ని ఉండలు, ఎవైనా పిండిలడ్డూలకి మంచి నెయ్యి వాడనిదే కుదరనే కుదరదు! అలాగే కొన్ని కూరల్లోనూ నెయ్యి తో చేస్తే చాలా బాగుంటాయి. వెయ్యేల, నెయ్యి కి సమానమైనది మరొకటి లేదు, ఉండదు, ఉండబోదు కూడా!</div> <div></div> <div>మొత్తానికి ఈ టపాలో అందరినీ నెయ్యిలో వేపుకు తిన్నాను. మీరంతా నిత్యం నెయ్యిలో మునిగి తేలుతారని ఆశిస్తూ - సర్వం నెయ్యార్పణమస్తు!! </div> <div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-3410104316489525981?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-50703949639708542742010-06-28T07:25:00.000-07:002010-06-28T07:31:39.746-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TCix59bjEAI/AAAAAAAAAQg/GjjyRY2dyZU/s1600/Narsimha_Rao.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487831755251716098" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 262px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TCix59bjEAI/AAAAAAAAAQg/GjjyRY2dyZU/s400/Narsimha_Rao.jpg" border="0" /></a> <div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/TCixnGNBS1I/AAAAAAAAAQY/1sO_FNbURPY/s1600/Narsimha_Rao.jpg"></a> <div> <span style="color:#ff0000;">చెప్పుకుంటే సిగ్గుచేటు.....ఒక మహా మనిషి మహాభినిష్క్రమణాన్ని కూడా రాజకీయం చేసి, ఆయన శవాన్ని అవమానించారు!</span></div> <div><span style="color:#ff0000;"> </span><span style="color:#6633ff;">మన నాయకుణ్ణి అవమానిస్తుంటే చూస్తూ ఊరుకున్న తెలుగు నాయకులందరికీ సిగ్గుండాలి.....! </span></div> <div><span class=""></span></div> <div>నేడు పి వి జయంతి ... ఢిల్లీలో ఒక స్మారక చిహ్నానికైనా నోచుకోని ఆయన గురించి తలచే అర్హత కూడా ఈ కాంగ్రెసు నాయకులకి లేదు. అన్ని పాపాలనీ పి వి కి అంటగడుతున్నారు! ఆయన ఇప్పటి నాయకుల్లాగా లక్షల కోట్లు మూట కట్టుకోలేదు. అవినీతికి పాల్పడలేదు. స్వంతవారిని అందలాలెక్కించలేదు. దేశం కోసం అలోచించారు ..... దేశం కోసం జీవించారు .... 16 భాషలు అనర్గళంగా మాట్లాడగల దిట్ట. సాహిత్యంలో తనదంటూ ఒక ముద్ర వేసిన పుంభావ సరస్వతి. దేశ భాషలే కాదు, విదేశీ భాషల్లో సైతం ప్రావీణ్యత సాధించి, ఎన్నో రోజులు విదేశాంగ శాఖ మంత్రిగా ఖ్యాతి గడించిన పండితుడు. దేశాన్ని సంస్కరణల బాట పట్టించి, నేటి భారతాన్ని ఇంత సంపదతో తులతూగేలా చేసిన మేధావి. సోనియమ్మ భజన చేసే తెలుగు కాంగ్రెసు నాయకులంతా .... అన్ని పాపాలు ఆయనకి అంటగడుతుంటే చూస్తూ ఎలా ఊరుకుంటున్నరో నాకు అర్ధం కావట్లేదు! ఆయన ఒక తెలుగు వాడు కనుకే ఈ అన్యాయం జరుగుతోంది, అదే ఏ తమిళుడో, గుజరాతీనో, బెంగాలీ నో అయి ఉంటే - ఆకాశానికి ఎత్తే వారు, అలా ఆకాశానికి ఎత్తేవరకూ, ఆ రాష్త్రం వారు ఊరుకునేవారు కాదు. అవునులే - అందరికీ వారి జాతి పై అభిమానం ఉంటుంది, ఒక్క తెలుగు వారికే - తన తెలుగు జాతి పై అస్సలు ప్రేమ ఉండదు ... పైగా అదొక గొప్ప విషయంగా చెప్పుకుంటారు! ఈ రోజు ఇంత బీరాలు పలుకుతున్న తెలంగాణా నాయకులంతా, పీ వీ కి అంత అవమానం జరుగుతుంటే ఊరుకుంటున్నారేం? మొత్తానికి ఆయన చచ్చిపోయి, బ్రతికిపోయారు. లేకుంటే ఈ ఆరోపణలు విని తట్టుకోలేకపోయేవారు! తన శిష్యుడైన మన్మోహన్ సైతం అందరిముందూ ఆయన పేరు ఎత్తుకోలేక పోవడాన్ని చూసి, గుండె ఆగిపోయేదేమో!! నిజమైన దేశభక్తుడు, భూదానం చేసి, పేదలకు ఆస్తి పంచి - మాటలు కాక చేతల్లో ప్రతీ పనినీ చేసి చూపి, ఈ తరం వారు ఇంత హాయిగా బ్రతికేందుకు రాచ బాట వేసిన మా పీ వీ తాతయ్యకి (మా తాతయ్య లా అనిపిస్తారు ఆయన!!)నా ఘన నివాళి! కనీసం ఇప్పుడైనా తెలుగు నేతలు మేల్కొని, ఆయనపై బుఱద చల్లనివ్వకుండా చూసుకుంటే - అదే మనం ఆయనకి ఇచ్చే నిజమైన నివాళి అవుతుంది. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-5070394963970854274?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-31790712138869509062010-05-17T03:49:00.000-07:002010-05-17T03:54:34.961-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/S_Ef8FYMgGI/AAAAAAAAAQQ/r-i1lI9S6OA/s1600/Image0658.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472190139328135266" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/S_Ef8FYMgGI/AAAAAAAAAQQ/r-i1lI9S6OA/s400/Image0658.jpg" border="0" /></a> మా చిన్నారి పాప లలితా శ్రీయుక్త పుట్టటం వల్ల కొద్ది కాలంగా బ్లాగులోకానికి దూరంగా ఉన్నాను. ఈ రోజే మా పాపకి మూడో నెల వచ్చింది. మా పాపని అందరూ ఆశీర్వదిస్తారని ఆశిస్తూ - మీ విరజాజి. <div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-3179071213886950906?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-1127665762738663612010-01-20T05:29:00.000-08:002010-01-20T05:36:53.801-08:00<span class=""></span> <span class=""></span> <span class=""></span> బ్రతకడం చాత కాక, బ్రతుకు విలువ తెలీక, అవగాహనా రాహిత్యంతో ప్రాణాలు తీసుకునేవారు అమరవీరులు అవుతారా? తెలంగాణా సాయుధ పోరాటంలో నేలకొరిగిన ఎందరో సామాన్య ప్రజలు అమరవీరులు - వారు కనీసం ధైర్యంగా పరిస్థితులను ఎదుర్కున్నారు. అన్యాయానికి ఎదురు నిలిచారు. సాహసంతో ముందుకు ఉరికారు. వారితో ఈ ఆత్మహత్యా వీరులని పోల్చి, ఆ నిజమైన అమరవీరులని అవమానిచడానికి ఈ జే ఏ సీ నాయకులకి, తెలంగాణా వేర్పాటువాదులకి మనసు ఎలా ఒప్పింది? మన గడ్డపై ఎందరో యోధులు స్వాతంత్ర్యం కోసం ప్రాణాలు అర్పించారు. కానీ ఒక్కరు కూడా పిఱికి తనంతో ఆత్మహత్య చేసుకోలేదు. వారి పేరు చిరస్థాయిగా చరిత్రలో నిలుపుకొని, వారు నిజంగా అమరులైనారు ! నిరాశతో, నిస్పృహతో తమ తనువు చాలించేవారు వీరులెలా అవుతారు? జీవితం ఎంతో విలువైనది. మనకు కావలసింది దక్కకుంటే ఎవ్వరికైనా ఆశాభంగం కలుగుతుంది. అయితే, ఆశలు నెరవేరే మార్గం కోసం ప్రయత్నించాలిగానీ, జీవితాన్ని అంతం చేసుకుంటే ఆశ ఫలిస్తుందా? మన పై ఎన్నో ఆశలు పెట్టుకుని, మనలని పెంచి పెద్ద చేసిన తల్లిదండ్రులు, మనకు చేదోడు వాదోడుగా ఉన్న కుటుంబ సభ్యులు మన మరణంతో ఎంత కృంగిపోతారో ఒక్కసారి ఆలోచిస్తే, ఇలాటి పిచ్చి పనులు ఎవ్వరూ చేయరు. కానీ ఇలా తమని తాము చంపుకొన్న వారికి అమరత్వాన్ని ఆపాదించి అమర వీరులుగా కీర్తించి, హీరోలుగా చిత్రీకరిస్తే, ఇంకెందరు ఆ భావోద్వేగంలో కొట్టుకుపోయి ఆత్మహత్యలు చేసుకుంటారో అన్న కనీస విచక్షణ ఈ నాయకులకి లేదా? తెలంగాణా రాష్ట్రం వస్తే, పోయిన ప్రాణాలు తిరిగి వస్తాయా? మీడియా అంతా చనిపోయిన ఒక విద్యార్ధిని గురించి అంతగా ఘోషిస్తూ ఉంటే - ఇంకెందరు తమ్ముళ్ళూ, చెల్లెళ్ళూ అమరత్వాన్ని పొందుదామని స్ఫూర్తి పొందుతారో వీరికి అర్ధం కాదా? ఇలాటి చావులకి ప్రభుత్వాలు కాదు, వారి మైండ్ సెట్ ని ప్రభావితం చేస్తున్న వేర్పాటు వాదులు, విభజన వీరులు, మీడియా బాధ్యత వహించాలి. మనుషులని చంపే ఉద్యమాలు కాదు - చేతనైతే, మానవీయ విలువలని కాపాడే ఉద్యమాలు మనకి ఇప్పుడు అవసరం. <span class=""></span> చిన్నారి తమ్ముళ్ళారా, చెల్లెళ్ళారా - చెప్పుడు మాటలు విని, బంగారు భవిష్యత్తుని మీరు మీ చేతులతో నాశనం చేసుకోకండి. మీ చదువులను పాడు చేసుకోకండి. విద్యార్ధి జీవితం ఒకసారి పోతే మళ్ళీ రాదు, మీజ్ఞానాన్ని పెంచుకుని, దేశానికి ఉపయోగపడే పనులు చెయ్యండి. మీ చదువులు పూర్తి చేయడానికి కష్టపడండి, తప్పక తరువాత ఆ కష్టం విలువ మీకు తెలిసి వస్తుంది. చేతనైతే ఒకరినుంచీ మంచి నేర్చుకోండి - అంతే గానీ విద్వేషాలు మనసుల్లో నింపుకోకండి. మన తల్లితండ్రుల కలలు మన ద్వారానే సాకారం అవుతాయని గ్రహించండి. జీవితాన్ని జీవించండి. ఈరోజు మిమ్మల్ని రెచ్చగొడుతున్న ఈ నాయక గణంలో ఒక్కరి పిల్లలు కూడా ప్రాణాలు తీసుకోవడంలేదు - అది గమనించండి. ఆత్మహత్య ఏనాటికీ అమరత్వం కాదని గుర్తెరగండి. రాష్ట్రం వస్తే, పోయిన ప్రాణాలు తిరిగి వస్తాయా? మీడియా అంతా చనిపోయిన ఒక విద్యార్ధిని గురించి అంతగా ఘోషిస్తూ ఉంటే - ఇంకెందరు తమ్ముళ్ళూ, చెల్లెళ్ళూ అమరత్వాన్ని పొందుదామని స్ఫూర్తి పొందుతారో వీరికి అర్ధం కాదా? ఇలాటి చావులకి ప్రభుత్వాలు కాదు, వారి మైండ్ సెట్ ని ప్రభావితం చేస్తున్న వేర్పాటు వాదులు, విభజన వీరులు, మీడియా బాధ్యత వహించాలి. మనుషులని చంపే ఉద్యమాలు కాదు - చేతనైతే, మానవీయ విలువలని కాపాడే ఉద్యమాలు మనకి ఇప్పుడు అవసరం. చిన్నారి తమ్ముళ్ళారా, చెల్లెళ్ళారా - చెప్పుడు మాటలు విని, బంగారు భవిష్యత్తుని మీరు మీ చేతులతో నాశనం చేసుకోకండి. మీ చదువులను పాడు చేసుకోకండి. విద్యార్ధి జీవితం ఒకసారి పోతే మళ్ళీ రాదు, మీజ్ఞానాన్ని పెంచుకుని, దేశానికి ఉపయోగపడే పనులు చెయ్యండి. మీ చదువులు పూర్తి చేయడానికి కష్టపడండి, తప్పక తరువాత ఆ కష్టం విలువ మీకు తెలిసి వస్తుంది. చేతనైతే ఒకరినుంచీ మంచి నేర్చుకోండి - అంతే గానీ విద్వేషాలు మనసుల్లో నింపుకోకండి. మన తల్లితండ్రుల కలలు మన ద్వారానే సాకారం అవుతాయని గ్రహించండి. జీవితాన్ని జీవించండి. ఈరోజు మిమ్మల్ని రెచ్చగొడుతున్న ఈ నాయక గణంలో ఒక్కరి పిల్లలు కూడా ప్రాణాలు తీసుకోవడంలేదు - అది గమనించండి. ఆత్మహత్య ఏనాటికీ అమరత్వం కాదని గుర్తెరగండి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-112766576273866361?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-66874200588173164452010-01-05T02:53:00.000-08:002010-01-05T03:04:52.037-08:00<p>"హైదరాబాదు 1956 లోనే చాలా అభివృధ్ధి చెంది ఉంది - కొత్తగా అభివృధ్ధి చెందినది ఏమీ లేదు" - (హైదరాబాదు కోసం తెలంగాణా వారు చెప్పే పేద్ద అబద్ధం) </p><p>అలా అయితే - 1956 తరువాత హైదరాబాదులో పెట్టిన పరిశ్రమలను, విశ్వ విద్యాలయాలను, పాఠశాలలను, కళాశాలలను, ఐ.ఐ.టీ, ఐ.యెస్.బి లాటి ప్రతిష్ఠాత్మక విద్యా సంస్థలను, అనేక కార్యాలయాల ప్రధాన శాఖలను, అలాగే ప్రతీఎ ఒక్క పెద్ద రోడ్డునూ, ఫ్లై ఒవర్ బ్రిడ్జీలనూ - అన్నీ తెచ్చినది సీమాంధ్ర ముఖ్య మంత్రులే కనుక, సీమాంధ్ర కి ఇచ్చేస్తారా? మా తెలుగు లిపి ని మాకు ఇచ్చి తెలంగాణాకి వేరే లిపిని పెట్టుకుంటారా? ఇక్కడ లక్షలు పెట్టి ఇళ్ళు కట్టుకున్న ప్రతీ ఒక్కరికీ ఎంత ఖర్చుపెట్టారో అంత డబ్బు ఇచ్చేస్తారా? ఊరికే మాట్లాడడం సులభం. మీరు కష్ట పడి సంపాదించిన ఆస్థి ఎవరైనా లాగేసుకుంటే - తీసుకొమ్మని ఇచ్చేస్తారా? ఈ రాష్ట్రం అందరిదీ అని అన్ని ప్రదేశాలకీ పరిశ్రమలు తీసుకు వస్తే - తెలంగాణా లో ఉన్నవన్నీ నావి. అని ఈ రోజు మాట్లాడుతున్నారు. అలాగే ఇంతకు మునుపు నిజాం ఏలుబడిలో ఉన్న మహారాష్ట్ర జిల్లాలనీ, కర్ణాటకా జిల్లాలనీ తెలంగాణా రాష్ట్రంలో కలపాలి కదా.... కేవలం ఈ 10 జిల్లాలే విడిపోతే అది సరి అయింది ఎలా అవుతుంది? తెలంగాణా లో ప్రాజెక్టులు కట్టే అవకాశం నిజంగా ఉన్నదా? సముద్ర మట్టానికి ఎత్తులో ఉన్న దక్కను పీఠభూమిలో ఎంతవరకూ డాములు కట్టగలము? తెలంగణా ప్రత్యేక రాష్ట్రం అయిపోతే ఎన్ని లక్షల ఉద్యోగాలు వస్తాయి? చిన్న రాష్ట్రానికి ఎన్ని ఉద్యోగాలు అవసరం? అప్పుడు మరి ఈ ఉద్యమించిన నిరుద్యోగులు ఏమి చేస్తారు? ప్రత్యేక వరంగల్, ప్రత్యేక అదీలాబాద్ కావాలంటారా? కృష్ణా, గోదావరీ నదుల నీరు ఎన్ని జిల్లాలకి సరిపోతుంది? అస్సలు అక్కడ ప్రాజెక్టులు కట్టడం ఎంత వరకూ నిజంగా సాధ్యం? అస్సలు ముందు ఈ రాజకీయ నాయకుల పొట్టలు నింపడానికి వచ్చే నిధులు సరిపోతాయా? హైదరాబాదులో అన్ని రాష్ట్రాల వారూ ఉన్నారని చెబుతున్న వీరంతా అందరికన్నా ఎక్కువగా ఉన్న సాటి తెలుగువారిని ఎంత హీనంగా చూస్తున్నారు? "మాకు అన్యాయం జరిగింది.... మమ్మల్ని దోచుకుంటున్నారు.... మమ్మల్ని మేమే పరిపాలించుకుంటాం.... మా రాష్ట్రం మాకు ఇవ్వండి....." ఎన్ని సార్లు అలా మాట్లాడుతారు? "తెలంగాణాకి అడ్డమొస్తే అడ్డంగా నఱికేస్తాం" అని నినదిస్తున్న వారు విద్యార్ధులా? అలాగైతే ప్రతీ ఒక్క చిన్న రాష్ట్రాన్నీ ఇచ్చేయాలి. సర్దార్ వల్లభ్ భాయి పటేల్ భారత ప్రభుత్వంలో విలీనం చేసిన సంస్థానాలన్నీ ఒక్కో రాష్ట్రంగా అవతరిస్తాయి. మళ్ళీ ఇంకో సారి మనం పర పాలనకి తెరలు తీద్దాం ! కష్టపడి సాధించుకున్న స్వరాజ్యాన్ని మళ్ళీ పరతంత్ర్యంగా మార్చేద్దాం. ఒకడి క్రింద బతకలేమని చెప్పి - మనలో మనమే కుమ్ముకొని వేరే వాడికి భారత దేశాన్ని సమర్పిద్దాం ! అమ్మా తెలుగు తల్లీ, నిన్ను దయ్యం అనేవారి నాలుకల్లో పలికే ఒక్కో తెలుగు మాటా సరైనదిలా వచ్చేలా చూడు తల్లీ! తెలుగు జాతికి సద్బుధ్ధి ప్రసాదించు - మాలో మాకు తగవులు పెడుతున్న వారిని గుర్తించి మమ్మల్ని ఒక్కటిగా ఉండేలా దీవించు తల్లీ! మూర్ఖులకి తెలివి నిచ్చి జాతి సమైక్యత ని విఛ్ఛిన్నం కాకుండా చూడు తల్లీ! నాకు తెలుసు - మళ్ళీ తెలంగాణా వాదులు చాలా పిచ్చి మాటలు రాస్తారని.... కానీ వారందరికీ ఒకటే విన్నపం. ఈ రాష్ట్రం అందరిదీ. అలాగే హైదరాబాదు నా రాష్త్ర రాజధాని కనుక నాది అనే హక్కు ప్రతీ ఒక్క తెలుగు వ్యక్తికీ ఉన్నది. నేను ముందు తెలుగు వాడిని, నా రాష్త్రం తెలుగు వారికి ప్రతీక కనుక నా రాష్త్రం విడిపోకూడదు అని ఆశించడం ప్రతీ ఒక్కరి హక్కూ, బాధ్యత కూడా. ఇప్పుడు జరిగిన అందోళనల వల్ల కలిగిన నష్టాన్ని ఉపయోగించి మన రాష్త్రంలో చాలా వెనుక బడి ఉన్న ప్రాంతాలని అభివృధ్ధి చేయగలిగే వారం. ఎదుటివారిని తిట్టడం సంస్కారం కాదు - చేతనైతే ఎదుటివారివద్దనుంచీ మంచి విషయాలను నేర్చుకోండి. కష్టపడకుండా ఎవ్వరూ ఏమీ సాధించలేరు. ఏ ప్రాంతం వారైనా కష్టపడగలిగే వారు తప్పక పైకి వస్తారు. మనది అనే మాటకి ఉన్న బలం నాది అనే మాటకి లేనే లేదు. ఐకమత్యంగా ఉంటే మన రాష్ట్రానికి ఎక్కువ నిధులు ఇవాల్సి వస్తుందని - కొందరు పన్నిన ఎత్తుగడ ఫలించి, వేర్పాటువాదం ఎక్కువ అయ్యింది..... హైదరాబాదుకి రావలసిన ప్రాజెక్టులన్నీ చెన్నయ్ కీ, బెంగుళూరుకీ తరలిపోతున్నాయి. మన చేతులతో మనమే మన భవిష్యత్తు పాడు చేసుకుంటున్నాము.... అది గుర్తించండి. ఎదుటివారికి అవకాశాలు వస్తున్నాయని వాపోకుండా వారిలా మీరూ కష్టపడండి. మన చేతకాని తనాన్ని ఎదుటి వాడి దోపిడీ అనకండి -- హైదరాబాదు శివారు గ్రామాల్లో ఎకరాలకి ఎకరాలు కోట్లు కుమ్మరించి కొన్న వారిలో ఎక్కువ శాతం తెలంగాణేతరులే ! కష్టపడి పని చేయాలనుకునే ఎవ్వరూ మన అభివృధ్ధిని అపలేరు. ఇప్పుడున్న పోటీ వాతావరణంలో అదే ముఖ్యం. కానీ చదువులు మానేసి, రోడ్ల మీదికి ఎక్కితే అది వారికే నష్టం. ఈ సంగతి ఉద్యమాలు చేస్తున్న విద్యార్ధులందరూ అర్ధం చేసుకోవాలి. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-6687420058817316445?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-16020466963450421422009-12-24T01:56:00.000-08:002009-12-24T01:59:41.201-08:00మీడియా తెలంగాణా విషయం పైనే ఎందుకు అత్యుత్సాహం చూపుతోంది? ప్రతీ ఛానల్ కేసీయార్ ప్రసంగాలనో లేక తెలంగాణా పై జరిగే సమావేశాల్నో ప్రత్యక్షంగా గంటలు గంటలు చూపిస్తున్నారు. మరి అదే విధమైన కవరేజ్ సమైక్యాంధ్ర నినాదానికి ఇవ్వడంలేదే? ఈ రోజు మధ్యాహ్నం 12 నుంచీ ప్రతీ ఛానెల్ లో కళింగ భవన్ లో జరిగే సమావేశాన్ని చూపించి హోరెత్తిస్తున్నారు. అది అంత అవసరమా? ఓ పక్క గొడవలు, ఉద్వెగం ఎక్కువ అవుతుంటే, జనాల్ని ఇంకా రెచ్చగొట్టడానికి తప్పిస్తే ఇవన్నీ దేనికి? మరో విషయం నాకు అర్ధం కావడం లేదు. లగడపాటి హైదరాబాదు వస్తే గొడవలు అవుతాయి అన్నారు. మరి ఇలాటి సమావేశాలకి అనుమతి ఇస్తే గొడవలు కావా? ఈ రాష్ట్ర ప్రభుత్వానికి నేరుగా కేంద్రం నుంచీ తెలంగాణా కి సపోర్టు చెయ్యమని ఆదేశాలు అందినట్లు స్పష్టం గా తెలుస్తూనే ఉంది. రాష్ట్రం విడిపోవాలని కుట్ర జరుగుతోంది మొర్రో అని ఎందరు మొత్తుకుంటున్నా, ఒక్కరికి కూడా చీమ కుత్తినట్టు లేదు. ఈ దేశ భద్రత, సమగ్రత ఈ తెలంగాణా వాదులకి పట్టదు. బాగా అభివృధ్ధి చేసి హైదరాబాదు వీరి చేతిలో పెట్టి సీమా, ఆంధ్ర వారు వెళ్ళిపొతే, వీరి పొలాలు కోట్లు పెట్టి కొనే వారెవ్వరు? పరిశ్రమలు పెట్టేవారెవ్వరు? హైదరాబాదులో ఆంధ్రవాళ్ళు పరిశ్రమలు పెట్టారు - వారిది దోపిడీ అని అంటున్నారు కదా, మరి చాలా మంది డబ్బున్న తెలంగాణా వాదులు పరిశ్రమలు పెట్టవచ్చు కదా? ప్రతీ ఒక్కరికీ భారతదేశంలో ఎక్కడైనా ఉండే హక్కు ఉంది. కానీ మన ఖర్మ చూడండి. మన రాష్ట్రంలోనే సాటి తెలుగు వాడు మరో తెలుగువాడిని దోపిడీదారు అంటున్నాడు. అలా ఒక్క తమిళుడు మరో తమిళుని అంటాడా? ఒక గుజరాత్ వాడు మరో గుజరాతీని అంటాడా? ఏ భాషవారికీ, జాతి వారికీ లేని మాయరోగం - మనకే ఉంది. అదే అనైక్యత. అయ్యా, సమైక్య వాదులూ, విడిపోతామనే వీరికి బుధ్ధి చెప్పాలనుకుంటే, చెవిటి వాని ముందు శంఖమూదినట్లే. నా జన్మలో ఇలాటి రోజును చూడవలసి వస్తోందని కలలో కూడా అనుకోలేదు. తెలుగు వారంతా ఒకటే అని ఈ గొడవలు జరిగేవరకూ నాకు నమ్మకం ఉండేది. కానీ ఈ గొడవల వల్ల ఎంత మానసిక వేదన, సామాన్య ప్రజలకి ఎంత ఇబ్బంది? రోజు గడవడానికి కూలి పని చేసుకునే వాడు తెలంగాణా వస్తే మహారాజు అయిపోతాడా? తెలంగాణా యాసలో పాటలు పాడడం కాదండీ.... ముందు సాటి తెలుగు వాడిని గౌరవించడం నేర్చుకోండి. తెలంగాణాలో పుట్టి పెరిగిన ఎంతో మందికి తెలంగాణేతర మూలాలు ఉన్నాయి. అయినంత మాత్రాన వాళ్ళకి హైదరాబాదు మీద, తెలంగాణా మీద హక్కు లేదనడం హాస్యాస్పదం. తెలుగు వారిని విడగొట్టే వారికి బుధ్ధి చెప్పాలే గానీ మనమే సహకరిస్తే ఎలా? మీరు తెలుగు వారు కాకుంటే ఇక తెలుగు లిపి వాడడం మానేయండి - అది ఆంధ్ర భాష. మానేస్తారా?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-1602046696345042142?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-26030412390363621292009-12-22T06:28:00.000-08:002009-12-22T07:30:39.358-08:00హైదరాబాదు గురించి మాట్లాడితే నాలుక తెగ్గోస్తా - కేసీయార్ హైదరాబాదు గురించి మాట్లాడితే నాలుక తెగ్గోస్తా - కేసీయార్ హైదరాబాదు గురించి మాట్లాడితే నాలుక తెగ్గోస్తా - కేసీయార్ హైదరాబాదు గురించి మాట్లాడితే నాలుక తెగ్గోస్తా - కేసీయార్ హైదరాబాదు గురించి మాట్లాడితే నాలుక తెగ్గోస్తా - కేసీయార్ ఎంతమాటన్నవు ? నీలెక్క రాష్ట్రం మొత్తం అనుకుంటే నీ నాల్క ఎన్ని ముక్కలు గావాలె? నీ స్వత ఆస్థిలెక్క ప్రజల నడుమ చిచ్చు వెడుతున్నవు... నీ నోట్ల మన్నువడ ... నీ ఇంట్ల పీనిగెల్ల... నీ మొకం మీద దుమ్మువడ .. చీ! నీదీ ఒక బతుకేనా? తెలుగు ప్రజలను ఇంకెన్ని దినాలు మోసం జేస్తవ్? మొన్న ఎన్నికల్లల్ల సావుతప్పి కన్ను లొట్ట వోయి గెల్సినవ్... అంత గనం జనాలు నీ ఎంక ఉంటె నీకు గంత తక్కువ సీట్లు ఎందుకు వచ్చినయ్ చెప్పరాదు? రెండు ముక్కలు తెలంగాన యాసల మాట్లాడితె తెలంగాన వాడివి అయిపోవు.... నీలెక్క మాకు గూడ తెలంగాన బాసా వచ్చు ... యాసా వచ్చు.... నీవు గూడా ఏడికెల్లో అచ్చినోనివే గాని... ఈ దినం తెలంగానలనే పుట్టినట్లు <span class="">మాట్లాడుతున్నవు. </span>అరె పో... నీ మొకం జూస్తెనే పాపం... నీవు సస్తెగానీ ఈ రాష్ట్రానికి పట్టిన పీడ వదలదు.... నీకు హైదరాబాదు గావాల్నంటే మల్ల మొన్న గ్రేటర్ హైదరాబాదు ఎన్నికలల్ల పోటీ ఎందుకు చెయ్యలేదు కొడుకా? నీకు ప్రజల ముందుకు వచ్చె దమ్ము లేదు గాని దొంగతనంగా దీక్ష లోపట ఇడ్లీలు తినుడు ఎరికెనా? నీ దొంగ మాటలతో అన్ని సాల్రు మోసం చెయ్యలేవు.... నీ పాపం పండే దినం దగ్గరకొచ్చి, నీవు అంతగనం వదురుతున్నవు. తెలంగాన మీద అంత ప్రేముంటే, నీతాన ఉన్న నల్ల డబ్బంత బయటికి తీ బిడ్డ... చేతనైతే 4 పరిశ్రమలు వెట్టు...... అందరితాన తెలంగాన పేరు జెప్పి పైసలు దొబ్బినవు గద..... అయన్నీ నీ బొందల వెట్టుకుంటవా..... ఇంతకన్న నాయకులే లేరా? నీవు సిగ్గున్న మొగోనివీ అయితే సోనియమ్మ బజన చేసుడు మాని - హైదరాబాదుల పోటీ జెయ్యి.......! గప్పుడు హైదరాబాదు గురించి మాట్లాడు!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-2603041239036362129?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-66896530439838365482009-12-14T01:58:00.000-08:002009-12-14T02:10:00.632-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SyYO3urfG_I/AAAAAAAAAQE/Xz_GwztoCTs/s1600-h/Vibhajana.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415031952545618930" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 173px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SyYO3urfG_I/AAAAAAAAAQE/Xz_GwztoCTs/s400/Vibhajana.JPG" border="0" /></a> <div><span class=""></span></div> <div><span class=""></span></div> <div>ఈ విభజన దేశాన్నొక చింపిన విస్తరి చేస్తే భవితవ్యం మరో సారి పరపాలన తెస్తే ఈ నాటి యీ విభజన వీరులదే బాధ్యత యే నాటికి యెట్లున్నదొ దేశమాత తలరాత. అంటూ తన బాధను వెలిబుచ్చారు మా గురువుగారు శ్యామలరావు గారు.అందరూ అలోచించాల్సిన విషయం కదూ....!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-6689653043983836548?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-281740764426157192009-12-07T07:54:00.000-08:002009-12-07T08:04:22.926-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/Sx0mq56L-oI/AAAAAAAAAP4/ia0UXvGic1Q/s1600-h/!lady_crying_unframed.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412524845710441090" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 259px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/Sx0mq56L-oI/AAAAAAAAAP4/ia0UXvGic1Q/s400/!lady_crying_unframed.jpg" border="0" /></a> <div></div> <p><span class=""></span></p> <p>అస్థిత్వానికి అర్ధం వెతకాలని ప్రయత్నిస్తే,</p> <p>నీకా అర్హత లేదంటూ ఒక హేళన ముల్లులా గుచ్చుతుంది. </p> <p></p> <p><span class=""> వ్యక్తిత్వాన్ని</span> నిలబెట్టుకోవాలని ప్రయత్నిస్తే, </p> <p><span class=""> నీవో</span> వ్యక్తివా అంటూ ఒక ఎగతాళి బాణమై గాయపరుస్తుంది.</p> <p></p> <p>సాధించిన విజయాల గురించి చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తే,</p> <p>నీ మొహానికి అదొకటే తక్కువంటూ ఒక ఎద్దెవా గుండె చీలుస్తుంది.</p> <p></p> <p><span class=""> సంసారంలో</span> బాధ్యతలు పంచుకొమ్మని అభ్యర్ధిస్తే, </p><p><span class=""> రచ్చ</span> గెలుస్తూన్నా, ఇంట ఎన్నటికీ గెలవలేవని ఒక ఈసడింపు గుర్తుచేస్తుంది.</p> <p></p> <p>ఎవరిపైనా ఆధారపడక, ఆత్మ విశ్వాసం ప్రదర్శిస్తే,</p> <p>ఎంతైనా ఆడదానివే కదా అంటూ ఒక అవమానం నిలువునా చంపేస్తుంది.</p> <p></p> <p></p> <p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-28174076442615719?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-77003109563040198692009-11-23T23:39:00.000-08:002009-11-24T01:41:16.415-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SwuOngP7RGI/AAAAAAAAAPw/8E4UUT0vPIU/s1600/photo13.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407572586911188066" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 294px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SwuOngP7RGI/AAAAAAAAAPw/8E4UUT0vPIU/s400/photo13.JPG" border="0" /></a> ఇన్నాళ్ళకి మా కల ఫలించి, మా స్వంత ఇంటి గృహప్రవేశం చేసుకున్నాము. కార్తీక శుక్ల ఏకాదశి నాడు మా నూతన గృహప్రవేశం జరిగింది. చిన్న చిన్న పనులు ఉండడంతో ఇంకా ఇల్లు మారలేదు. ఈ నెల ఆఖరుకల్లా మారాలని ప్రయత్నిస్తున్నాము. మొత్తానికి ఈ (అ)భాగ్యనగరంలో భాగ్యంకొద్దీ ఊరికి దగ్గరలో - (మణికొండ కి వెళ్ళే దారిలో షేక్ పేట్ దర్గా దగ్గర స్థలం కొని, ఇల్లు కట్టుకున్నాము) మాకంటూ ఒక స్వంత గూడు ఏర్పాటు చేసుకున్నాము. <p><span class=""></span></p><p><span class="">సమయాభావం వల్ల ఈ విషయాన్ని</span><span class=""> బ్లాగులో ప్రస్తావించే వీలు లేకపోయింది. కానీ స్వంత ఇల్లు అనే కల ఇన్నాళ్ళకి నెరవేరినందుకు ఎంతో సంతోషంతో - చాయా చిత్రాలు రాగానే ఒక్క మాట చెప్పాలని మా ఇంటి చిత్రం మీ ముందు ఉంచుతున్నాను. ఇంటి కల సంగతి ఎలా ఉన్నా, ఇల్లు కట్టే కష్టాల గురించి తీరికగా మరో టపా..... ఇంకోసారి రాస్తానేం. ఉండనా మరి......!! </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-7700310956304019869?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-17999236855155298822009-08-27T01:53:00.000-07:002009-08-27T02:26:03.735-07:00<div align="center"><strong><em><span style="color:#6666cc;">సురభి - భారతీయ సాంస్కృతిక పత్రిక</span></em></strong> </div><p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SpZKhdQLsCI/AAAAAAAAAPo/TDgCZnHK2vo/s1600-h/Surabhi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374565143961907234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 217px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SpZKhdQLsCI/AAAAAAAAAPo/TDgCZnHK2vo/s400/Surabhi.jpg" border="0" /></a> చాలా రోజులుగా నా బ్లాగు ముఖం చూడలేదు. కానీ ఒక మంచి కార్యక్రమం గురించి రాయాలని చాలా రోజులుగా అనుకుంటూ ఉండబట్టి, ఎలాగైనా రాయాలని ప్రయత్నిస్తూ ఉంటే, ఇన్నాళ్ళకి కుదిరింది. </p><p> <span class=""></span> </p><p>దూరదర్శన్ వారు జాతీయ ప్రసారాల్లో భాగంగా ఒక అద్భుతమైన సాంస్కృతిక విశేషాల సమాహారాన్ని అందించారు. అదే - "సురభి". రేణుకా షహానే, సిద్దార్ధ కాక్ ల చెదరని చిరునవ్వుల వ్యాఖ్యానం ఆ కార్యక్రమానికి ఎంతో శోభని సమకూర్చిందని వేరే చెప్పనక్కరలేదు. ప్రతీ ఆదివారం ఆ కార్యక్రమం కోసం ఎంతగానో ఎదురు చూసేవారం. మన దేశాన్ని గురించిన ఎన్నో విశేషాలు చూడడం, తెలుసుకోవడం ఎంతో సంతోషంగా ఉండేది. అస్సలు టూరిజం గురించిన అవగాహన అప్పుడే చాలామందికి కలిగింది. </p><p> <span class=""></span> </p><p>చాలా ప్రదేశాల గురించి వినడమే గానీ ప్రత్యక్షంగా చూసి ఉండము. అలాటి ప్రదేశాల గురించి, మన హస్త కళల గురించి, భారత గ్రామ క్రీడల గురించి, మన కళల గురించి, వాయిద్య పరికరాల గురించి, నాట్య రీతుల గురించి, చేతి వృత్తుల గురించి, ప్రత్యేక వ్యక్తుల గురించి, పేరు పొందిన కళాకారుల గురించి, మన దేశంలో పరిఢవిల్లిన పురాతన నాగరికతల గురించి, పుణ్య స్థలాల గురించి, చారిత్రక కట్టడాల గురించి, కొన్ని ఊర్ల ప్రత్యేకతల గురించి, గ్రంధాలయాల గురించి, వస్తు ప్రదర్శన శాలల గురించి, చారిత్రక నగరాల గురించి, శత్రు దుర్భేద్యమైన కోటల గురించి, రకరకాల ప్రాంతీయ వంటకాల గురించి, తర తరాలుగా వస్తున్న మన సాంప్రదాయ వైద్య పద్ధతుల గురించి, వివిధ వినూత్న సమకాలీన ప్రదర్శనల గురించి, సాంకేతికత సహాయం ద్వారా సాంస్కృతిక పరిరక్షణ గురించి, పర్యావరణ పరిరక్షణ మన పూర్వకాలం నుంచీ ఎలా జరిగేదో చెప్పి దాన్ని ప్రస్తుతం కొనసాగించడం గురించీ, అనేక ప్రతేక బహుమతుల ప్రదానోత్సవాల గురించీ, అనేక సంగీత, నాట్య, సాంస్కృతిక ఉత్సవాల గురించీ, వీధుల్లో జరిగే విపణుల గురించీ, కళల్ని ప్రోత్సహిస్తున్న/ నేర్పిస్తున్న సంస్థల గురించీ, .....మనం మరచిపోతున్న మన సాంస్కృతిక వారసత్వ సంపద గురించి... ఇలా ఒకటేమిటి, అదొక సంపూర్ణ భారతీయ కళా సాంస్కృతిక వాహిని. మన గురించి మనం గర్వపడడానికి ఎన్ని ఆధారాలు ఉన్నాయో అన్నిటినీ "సురభి" కార్యక్రమం చూపించిందంటే అతిశయోక్తి కాదు. </p><p> </p><span class=""></span><p>నా మటుకు నాకు ఈ కార్యక్రమంలో చూసి, మరచిపోలేని అంశాలెన్నో ఉన్నాయి. మచ్చుకు కొన్ని - మన సురభి నాటక పరిషత్తు. పోచంపల్లి చీరలు, కేరళ గురించిన ఎన్నో విశేషాలు, మాండలిన్ శ్రీనివాస్ తో ఇష్టాగోష్టి, హంపి లో సప్త స్వరాలు పలికే స్తంభాలు, కడలి లో మునిగిన ద్వారకా నగరం, ఉంగరంలో అమాంతమూ దూరిపోయే పచ్ మినా శాలువాలు, టూరిజం వారి ప్రత్యేక రైలు "ప్యాలెస్ ఆన్ వీల్స్", రుచికరమైన బెంగాలీ వంటకం "రసగుల్లా" తయారీ, అప్పుడప్పుడే పైకి వస్తున్న రెహమాన్ పై ప్రత్యేక కార్యక్రమం, మన పురాతన విశ్వవిద్యాలయాలు నలంద, నాగార్జునకొండ, రాజస్థాన్ లోని వివిధ ప్రదేశాలు, మహళ్ళు, లిజ్జత్ అప్పడాలు, తేయాకును రుచిని బట్టి విభజించడం, మన కలంకారీ, సుస్మితా సేన్ తో ముఖాముఖి, కేరళ యుద్ధకళ కలారిపయట్టు, హైదరాబాదు చేప మందు, ఇలా ఒకటేమిటి.... ఎన్నో, ఎన్నెన్నో విశేషాలు. </p><p> <span class=""></span> </p><p>చాలా విషయాలు, ముఖ్యంగా ఈశాన్య రాష్ట్రాల గురించి, ఈశాన్య/తూర్పు రాష్ట్రాలకీ, దక్షిణ భారతానికీ ఉన్న సారూప్యతల గురించీ తెలీని విషయాలు ఎన్నో సురభి ద్వారా తెలిశాయంటే అతిశయోక్తి కాదు. మన దేశంలోని వివరాలనే కాక మన సంస్కృతికి దగ్గరగా ఉండే అనేక విషయాలు - విదేశాలనుంచీ సైతం సేకరించి చూపడం సురభి ప్రత్యేకత. ముఖ్యంగా ఆసియా దేశాలైన శ్రీలంక, చైనా, జపాను, కొరియా, సింగపూర్, కంబోడియా, మొదలైన దేశాల వివరాలు చాలా బాగా తెలుసుకోడానికి సురభి చాలా దోహద పడిందని చెప్పవచ్చు. </p><p> <span class=""></span> </p><p>అన్నిటికీ మించి ఆఖరున "సవాల్-జవాబ్" శీర్షికన ఒక ప్రశ్న అడిగేవారు. దానికి సమాధానం తెలిస్తే మాత్రం తప్పక వ్రాసేవారం. ఇక రెండువారాల తరువాతి భాగంలో ఆ ప్రశ్నకి సమాధానం చెప్పేవారు. సమాధానాలు వ్రాసిన వాళ్ళను లక్కీ డిప్ ద్వారా ఎంపిక చేసేవారు. వారికి మన దేశంలో ఎక్కడినుంచీ ఎక్కడికైనా రానూ పోనూ ఇద్దరికి విమాన చార్జీలు, ఐ. టి. డి. సి. వారి హోటళ్ళలో రెండురోజుల ఉచిత మకాం బహుమతిగా ఇచ్చేవారు. (మేము సరైన సమాధానం రాసిన ప్రతీసారీ విమానం ఎక్కినట్లే ఫీల్ అయిపోయేవాళ్ళం - చివరికి మాకు ఎప్పుడూ బహుమతి రాలేదు :-) ). </p><p> <span class=""></span> </p><p>దశాబ్దం పాటు వచ్చిన ఈ కార్యక్రమం గురించి ఒక్క టపాలో వివరించడం చాలా కష్టం. కానీ చివరగా సురభి కార్యక్రమాల వివరాలు మళ్ళీ చూడాలనుకునేవారికి సురభి కార్యక్రమానికి సంబంధించిన లంకె ఇస్తున్నాను. ఇందులో ప్రతీ భాగం గురించిన వివరాలు ఉన్నాయి. </p><p> <a href="http://www.indiasurabhi.com/surabhi01.html">http://www.indiasurabhi.com/surabhi01.html</a> </p><p> <span class=""></span> </p><p>మన ఘన వారసత్వ సంపదని ప్రపంచానికి గర్వంగా చూపిన సురభి మళ్ళీ కొత్త రూపు సంతరించుకొని మన ముందుకు రావాలని మనసారా కోరుకుంటూ - </p><p> <span class=""></span> </p><p>సురభి బృందానికి కృతఙ్ఞతలు అర్పిస్తున్నాను. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-1799923685515529882?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-76187209706634511382009-04-02T08:46:00.000-07:002009-04-03T01:47:59.614-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SdTf7BHJNqI/AAAAAAAAAPg/Gj6CyTcuWUA/s1600-h/seetaaraamulu.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320123264835073698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 311px; CURSOR: hand; HEIGHT: 351px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SdTf7BHJNqI/AAAAAAAAAPg/Gj6CyTcuWUA/s400/seetaaraamulu.JPG" border="0" /></a> <div><span class=""></span></div> <div><span class=""></span></div> <div>శ్రీ రామచంద్రుని పెండ్లి వేడుక నేడు - అరసి శ్రీ రామ నవమి యదె నేడు </div><div>సిరుల మిధిలా పురి మురిసె చూడు - అల సొంపైన పెండ్లి వేదిక యదె చూడు </div><div>. </div><div>ముక్కంటి విల్లు విరిచె విలుకాడు - పెండ్లి కొడుకై అమరె సీతమ్మకీనాడు </div><div><span class=""></span></div><div>మొలకనవ్వుల ముద్దు మోమున్న ఱేడు - పొరలే నవ్వుల తల్లికి మొగడౌను నేడు</div><div>.</div><div><span class=""></span></div><div>మల్లె పూల జడ నడుమన చామంతి బిళ్ళ - తాకింది తాళి కట్టే రాముని వ్రేళ్ళ</div><div><span class=""></span><span class=""></span></div><div>ఎల్లకాలము సీతమ్మ మేను వీడక - చూడామణి నిలిపేను రామ స్పర్శా వీచిక </div><div><span class=""></span></div><div>.</div><div>తలబ్రాలు పోసుకున్న దోసిళ్ళు - అన్యోన్య దాంపత్యానికి ఆనవాళ్ళు </div><div><span class=""></span></div><div>తలపుల వలపుల పెళ్ళి పందిళ్ళు - అలవికాని ఆనందాల సందళ్ళు</div><div>.</div><div><span class=""></span></div><div>చీరసారెలతోను చిరకాలమగు పెండ్లి - చిరు ఆశల నెరవేర్చు పెండ్లి </div><div><span class=""></span></div><div>చింతలన్నియు పారద్రోలు పెండ్లి - చిన్నారి సీతా-రాముల పెండ్లి ! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-7618720970663451138?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-40267372550493984172009-03-03T21:50:00.000-08:002009-03-04T00:53:03.265-08:00కొత్త తరం పెడ ధోరణుల్లో ఒక వింత పోకడ ముఖ్యంగా అమ్మయిల్లో ఈ మధ్య నేను గమనిస్తున్నాను. చదువుల వల్ల అయితేనేమి, ఉద్యోగాలు చేస్తూ - ఆర్ధికంగా స్వతంత్రులవడం వల్ల అయితేనేమి, పెళ్ళి అంటే విముఖత చూపిస్తున్నారు ఈ తరం అమ్మాయిలు. ఇంతకు ముందు రోజుల్లో చదువుకున్నా, పెళ్ళి అంటే ఈ రకం విముఖత కానీ, పెళ్ళి, పిల్లలు తన జీవితానికి ప్రతిబంధకం అని కానీ అమ్మాయిలు ఆలోచించడం చాలా తక్కువగా ఉండేది. జీవితమతా ఒకరి కింద నేను ఎందుకు బతకాలి? అని ప్రశ్నించే ఈ తరం అమ్మాయిలకి - (కనీసం కొందరి విషయంలోనైనా) తమ తల్లులు అలా బతికారు / బతుకుతున్నారు అన్న విషయం గుర్తు ఉన్నదో లేదో అనిపిస్తోంది. ఆర్ధికంగా, మానసికంగా స్వతంత్రులవడం తప్పు కాదు. భావ వ్యక్తీకరణకి కావలసినంత స్వేచ్చ నేటి తరం పిల్లలకి ఉంది. కానీ పెడసరంగా మాట్లాడడం, విపరీతంగా అలోచించడం మాత్రం ఆ స్వేచ్చని దుర్వినియోగం చేసుకున్నట్లే అని అనిపిస్తోంది నాకు. ఏం? ఆడది మగవాడు లేకపోతే బతకలేదా? అని చాలా మంది మాట్లాడడం విన్నాను. కానీ పెళ్ళి ఆడవారికి ఎంత అవసరమో, మగవాడికి కూడా అంతే అవసరం. తమ తమ స్వీయ అహంకారాలని (EGO) లని చంపుకోలేక విడిపోతున్న జంటలని ఉదాహరణలుగా చూపించి, అంత అడ్జస్ట్ అవలేని మగవారు పెళ్ళి ఎందుకు చేసుకున్నారు... మాకు వచ్చే వాడు ఎలా ఉంటాడో అని అలోచిస్తూ, ఈ గొడవలంతా ఎందుకు? అసలు పెళ్ళి చేసుకోకుంటే ఈ గొడవలే లేవుగా... అని ముక్తాయింపుకి వచ్చేస్తున్నారు. వయసు కాస్త పెరిగాక, ఒంటరితనం విసుగు అనిపించాక అప్పుడు జీవిత భాగస్వామి కోసం వెతుకులాట మొదలు.... తల్లిదండ్రులు పిల్ల మనసు మారిందిలే... అమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకుని వీరికై సంబంధాలు వెతకటం మొదలు పెడతారు. ఇక అప్పటినుంచే మొదలు అవుతాయి, అసలైన పాట్లు. పెళ్ళి సంబంధాలు చూడడం మొదలు పెట్టాక పిల్ల వివరాలు నచ్చిన వారు అమ్మాయిని చూడడానికి వస్తామనడం మామూలే కదా... అలా ఎవరైనా పెళ్ళి చూపులకి వస్తామనడం ఆలస్యం. ఇక ఆ అమ్మాయిల నిబంధనలు అనేకం. నన్ను చీర కట్టుకోమని వేధించకు అమ్మా, నాకు చిరాకు .. ఆ చీరలో గంటలు గంటలు కూర్చోలేను... ఒక పిల్ల హుకుం. ప్రతీ ఆదివారం ఇదొక గోల. నేనేమైనా సంతలో గొడ్డుని అనుకున్నారా? వస్తారు, చూస్తారు, పోతారు (ఏదో పాతికసార్లో, ముప్ఫై సార్లో కాదండోయ్, రెండో, మూడో పెళ్ళి చూపులు అయి ఉన్న బాపతు అమ్మాయిలైనా ఇలాగే మాట్లాడుతారు) అని మరో అమ్మాయి నస. మళ్ళీ పెళ్ళి చూపులా... అదేదో తల్లిదండ్రులని పెద్ద ఉధ్ధరించినట్లు ఒక యువతి బిల్డప్పు. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా ఉన్నాయి... చాలా ఎక్కువ సార్లు పెళ్ళి చూపులు జరిగిన అమ్మాయిలు ఇలా విసుక్కున్నారంటే కాస్త అర్ధం ఉంది... కానీ రెండు మూడు సార్లకే విపరీతంగా మాట్లాడే వారి గురించే నేను చెప్పేది. కొన్ని జాడ్యాలు మన సమాజంలో ఇంకా ఉన్నాయన్నది నిజమే కానీ ... తామొక్కరే బాధపడుతున్నామని అనుకునే అమ్మాయిల గురించి మాత్రమే నేను ఇదంతా రాస్తున్నాను. నేను కూడా ఒక ఆడపిల్లగా ఇవన్నీ అనుభవించిన దానినే. ఈ పెళ్ళి చూపులూ, అవీ ఎందుకు అనుకుంటే తమకు నచ్చిన వారిని తామే ఎన్నుకోవచ్చుగా... కానీ వీరు అదీ చేయరు. ముందే ఒక వ్యతిరేక భావంతో మగవారిని చూసేవారికి ఎవరైనా నచ్చే అవకాశమే లేదు. అందుకని మాకు తగ్గ వారిని తీసుకురండి అని తల్లిదండ్రులని వేధించడం మాత్రం తెలుసు. వీరికి ఏమి కావాలో వీరికే తెలీదు... !! సరే... ఒకానొక రోజున ఎవరికో ఒకరికి ఆ అమ్మాయి నచ్చినా, అప్పుడు కూడా పెళ్ళి జరుగుతుందని ఖచ్చితంగా చెప్పలేం. అబ్బాయికి నేను నచ్చితే సరిపోతుందా.... నాకు అబ్బాయి నచ్చాల్సిన పని లేదా? అని గయ్య్...మని లేస్తారు. తల్లిదండ్రులకి మనస్తాపం కలిగించడం మినహా ఇలాటి వారివల్ల ఏమీ ప్రయోజనం లేదు. తల్లిదండ్రులూ, మీ పిల్లలు మీకు ముద్దే కానీ అవసరం అయినప్పుడు నచ్చజెప్పకపోతే మీ చేతులారా మీరే వారి మొండితనానికి పాదు చేస్తున్నట్లు గ్రహించండి. పిల్లలకి జీవితంలో అన్నీ సమానంగా ఎదుర్కొనే ధైర్యాన్ని ఇవ్వండి కానీ అది వెఱ్ఱితలలు వేసి విపరీత ధోరణులకు, మితి మీఱిన కోరికలకు, అమితమైన వ్యక్తి స్వేచ్చకు దారి తీయకుండా చూసుకోండి. ఇటీవలి కాలంలో నేను చూసిన సంఘటనలకి ఒక స్త్రీగా, తల్లిగా ఈ పిల్లలు ఇలా నిర్హేతుకంగా తమ జీవితాలని పాడు చేసుకుంటున్నారే అనే బాధతో రాస్తున్నాను. అమ్మాయిలూ, అమ్మా, నాన్నల్ని అర్ధం చేసుకోండి. పెళ్ళి ఎవరికైనా జీవితంలో ఒక భాగం అని గుర్తించండి. అమ్మానాన్నల్ని ఉధ్ధరించడానికి మీరు పెళ్ళి చేసుకుంటున్నట్లుగా ప్రవర్తించకండి.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-4026737255049398417?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-24924306883252936252009-02-04T11:14:00.000-08:002009-02-04T11:41:06.640-08:00<div align="justify"><span style="color:#ff0000;"><span style="font-size:180%;">రామార్పణం !</span></span> </div><div align="justify"><span class=""></span> </div><div align="justify"><span class=""></span> </div><div align="justify">ఎవరైనా నమస్కారం పెడితే తాతయ్య రామార్పణం అనేవారు ! తాతయ్యే తాతయ్య ! బలే తాతయ్య. తానే తల్లీ తండ్రీ అయ్యి పిల్లలని పెంచిన మా బంగారు తాతయ్య ! ఎప్పుడూ మల్లె పువ్వుల్లాటి తెల్లటి బట్టలు వేసుకుని అలాగే పువ్వులా నవ్వులు చిందిస్తూ ఉండే తాతయ్య! తెలుగుతనం ఉట్టి పడేలా పంచెకట్టి, చొక్కా వేసుకుని, నుదుటన నిలువు బొట్టు పెట్టి నడుస్తూ ఉంటే, ఆహా ఏమి అందం ! మా తాతయ్యలాటి "స్మార్ట్" తాతయ్య ఇంకెవ్వరికీ లేరనే అనిపించేది ! మామూలుగా ఆఫీసుకి, బయటకి వెళ్ళేడపుడు పాంటూ , షర్టూ వేసుకున్నా, పండగలకీ, పూజలకీ, పెళ్ళిళ్ళకీ పంచె మాత్రమే కట్టుకునే మా ముద్దుల తాతయ్య ! అమ్మమ్మని మాత్రమే "ఏమే" అని పిలిచేవారు తప్పిస్తే మమ్మల్నెవరినీ పొరపాటున కూడా పిలుపులోనైనా పరుషత్వం చూపని మా మంచి తాతయ్య! ప్రేమ, అభిమానం, ఆప్యాయత అంటే నిర్వచనంగా మమ్మల్ని అపురూపంగా చూసుకొని, మా చిన్న చిన్న ఇష్టాలని కూడా మరచిపోకుండా మాకోసం అన్నీ చేసే మా తాతయ్య ! తాను భోంచేస్తూ, పచ్చడి అన్నం కలపంగానే, మరి కాస్త నెయ్యి ఎక్కువ వేసి, ఇదిగో నీ ముద్ద అంటూ నోట్లో పెట్టే మా ప్రియమైన తాతయ్య ! </div><div align="justify"><span class=""></span> </div><div align="justify"><span class=""></span> </div><div align="justify">నా చిన్నప్పుడు నాకు తాతయ్య అంటే ఎంత ఇష్టం అంటే, ఏమి తోచకపోతే, "తాతయ్య", "తాతయ్య" అంటూ తాతయ్య జపం చేసేదాన్ని. నేను చిన్నగా ఉన్నపుడే మా అమ్మమ్మ తాతయ్యల దగ్గరకి వెళ్ళిపోయాను, ఆయన రెటైర్ అయ్యేదాకా ఆయన దగ్గరే ఉన్నాను. ఆ తరువాత మా ఇంటికే వాళ్లు వచ్చేసారు (మా అమ్మ కి అన్నదమ్ములూ, అక్కచెల్లెళ్ళూ ఎవరూ లేరు). ఆ చిన్న వయసులో అమ్మమ్మ తాతయ్యలే నాకు అమ్మా నాన్నలైనారు. తన గుండెల మీద పెట్టుకొని తాతయ్య నన్ను పెంచారు. శిరీష అని పేరుతో అందరూ పిలిచినా, తాతయ్య మాత్రం "సిరి తల్లీ" అని పిలిచేవారు. పొద్దున్నే నిద్ర లెపడానికైనా, అమ్మా, సిరి తల్లీ, లేమ్మా అని పిలిచేవాళ్ళే గానీ, ఒక్క రోజు కూడా నన్ను తిట్టేవారు కాదు. దాదాపు 8 ఏళ్ళ వయసు వచ్చే వరకూ తాతయ్య దగ్గరే పడుకునేదాన్ని. ఆ తర్వాత నా స్థానం మా చిన్న తమ్ముడు కొట్టేశాడు. నేనూ వాడూ తాతయ్య పక్కన పడుకోడానికి రోజూ కొట్టుకునేవాళ్ళం. నీవు పెద్ద పిల్లవి అయిపోతున్నావు - అని అరిచి అమ్మ వాడిని పడుకోపెట్టేది. ఏంచెస్తాను, ఇక అమ్మమ్మ దగ్గర పడుకొని సరిపెట్టుకునేదాన్ని. నా పెళ్ళి అయ్యేంతవరకూ అమ్మమ్మ పక్కనే పడుకున్నా ! </div><div align="justify"><span class=""></span> </div><div align="justify"><span class=""></span> </div><div align="justify">నా చదువు గుఱించీ, ఉద్యోగం గుఱించీ తాతయ్య ఎంత తపన పడ్డారో గుర్తొస్తే, ఇప్పటికీ కళ్ళు చెమరుస్తాయి. పగలు ఉద్యోగం చేస్తూ రాత్రి చదువుకోడానికి నేను కాలేజీలో చేరితే, రోజూ రాత్రి 9 వరకూ నాకోసం కాలేజీలో కాచుకుని ఉండి, బస్సులో నాతోపాటు ఇంటికి వచ్చేవారు. మీరు బస్ స్టాపు లో ఉంటే చాలులే తాతయ్య అన్నా వినిపించుకునే వారు కాదు. మేమిద్దరమే జంటగా చాలా చోట్లకి వెళ్ళేవాళ్ళం. ఆయన తన స్నేహితుల ఇళ్ళకి వెళ్ళాలంటే ఒక్కరూ ఈ సిటీలో బస్సుల్లో వెళ్ళడం బోరు కదా...అని చెప్పి, నన్ను కూడా తోడు తీసుకెళ్ళేవారు. ఆడపిల్లవైనా నీవు దేనిలోనూ వెనకబడకూడదు. బాగా చదవాలి, మంచి ఉద్యోగం చేయ్యాలి అంటూ, వెన్ను తట్టి ప్రోత్సహించేవారు. ఈరోజు నేనిలా ఉన్నానంటే కారణం మా తాతయ్య చెప్పిన ధైర్యమే! </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span class="">నలుగురికీ సహాయం</span> చెయ్యాలని చెప్పడమే కాదు, ఆయన అది చేసి చూపారు. బావమఱదుల్ని ప్రేమగా చూసిన బావగారిని ఈయననే చూసాను. వాళ్ళ బావమఱదులంతా ఈయనని తండ్రి లా గౌరవించేవారు. తమ్ముడి పిల్లలకి సాయం చేసారు. చెల్లెలి పిల్లల్ని ఇంట్లో ఉంచుకుని ఉద్యోగం ఇప్పించి, పెళ్ళిళ్ళు చేసి ఆదుకున్నారు. మరదలు కూతుర్లని తన కూతుర్ల లాగా చూసుకున్నారు. పిల్లనిచ్చిన అల్లుడిని స్వంత కొడుకు కన్నా ఎక్కువగా చూసుకున్నారు (పాపం - మా నాన్న కూడా అలాగే తాతయ్యని బాగా చూసుకున్నారు) </div><div align="justify"> </div><div align="justify"> </div><div align="justify">నేను కులాంతర వివాహం చేసుకున్నానని నన్ను మా నాన్న ముఖం కూడా చూడకుండా వదిలేసినా, మా తాతయ్య అర్ధం చేసుకుని, నాకు కొండంత మానసిక బలాన్ని ఇచ్చారు. నా పైనే కాదు, మావారి పైన కూడా అప్యాయతానురాగాల్ని వర్షించారు. బ్రతికినన్నాళ్ళూ సంకుచిత భావాలకి దూరంగా, కుల/మతాలకి అతీతంగా అందరికీ సహాయం చేసి, నిజాయితీగా బ్రతుకుతూ, ఒకరినుంచీ ఏమీ ఆశించకుండా, తన జీవితాన్నంతా ఇతరుల కోసం అలోచించారు ! అమ్మమ్మ పూజలు, వ్రతాలు చేస్తూ ఉంటే, ఎవ్వరినీ బాధ పెట్టకుండా ఉండడమే దేవుడికి పెద్ద పూజ అనేవారు ! చిత్రం ఏమిటంటే, ఆ పుణ్య దంపతులు ఇద్దరూ కూడబలుక్కున్నట్లుగా - కిందటి ఏడాదే (2008 లో)అమ్మమ్మ మార్చిలోనూ, తాతయ్య ఏప్రిల్ లోనూ దైవ సన్నిధానానికి చేరుకున్నారు. ఏ లోకాన ఉన్నా, తాతయ్య నన్నూ, నా తమ్ముళ్ళనీ ఆశీర్వదిస్తూనే ఉంటారు ! అవును.....మా తాతయ్య వరాల తాతయ్య !</div><div align="justify"> </div><div align="justify">తాతయ్యా ! ఈ రోజు మీ పుట్టినరోజు, పొద్దుటినుంచీ మీరే గుర్తుకి వస్తున్నారు.... కలలో అయినా కనిపించండి. మీరు తప్ప నాకెవ్వరూ లేరు. మిమ్మల్ని చూడాలని ఉంది ! </div><div align="justify"> </div><div align="justify">మీలో ఎవ్వరికైనా ఆకాశ వీధిలో తళుకుమనే నక్షత్రమై మా తాతయ్య కనిపిస్తే పై మాటలన్నీ చెప్పరూ !</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-2492430688325293625?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-63193822299826022612009-01-16T10:23:00.000-08:002009-01-16T07:01:51.633-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SXBhati6saI/AAAAAAAAAPA/ERwlUxE4lAI/s1600-h/Chekkara+kalipina.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291836673690874274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 304px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SXBhati6saI/AAAAAAAAAPA/ERwlUxE4lAI/s400/Chekkara+kalipina.JPG" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SXBcauNtzlI/AAAAAAAAAO4/QkDrtuSzmME/s1600-h/Chekkara+kalipina.JPG"></a> <div> తెలుగు సాహితి కార్యక్రమాలు మొదలయ్యాయోచ్ ! మా సంస్థాగత తెలుగు సాహితీ సమితి - "ఐ.బి.యం - తెలుగు సాహితి" జనవరి 8వ తారీకున పుట్టింది. మా తొలి సమావేశానికి దాదాపు 50 మంది హాజరయారు. ఆ సందర్భంగా నేను రాసిన కవిత. </div><div> </div><div><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong><span class=""></span></strong></span></div><div><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong>ఐ</strong></span>క్య మనస్సులతో మనమంతా నడుం </div> <div><strong><span style="font-size:180%;color:#000099;">బి</span></strong>గించి మనలోని భావుకతని మేల్కొల్పి, </div> <div><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong>యం</strong></span>త్రముల వలె జీవించక, సుందరమైన </div> <div><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong>తె</strong></span>లుగు భాషా మాధురీ దీప <span class="">కాంతులని </span></div> <div><span class=""></span><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong>లు</strong></span>ప్తం కానీయక, చెక్కు చెదరనీయక </div> <div><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong>గు</strong></span>రుతులన్నీ పదిలంగా భద్ర పరచుకొని, </div> <div><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong>సా</strong></span>రవంతమైన మన మనో కమతాల్లో </div> <div><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong>హి</strong></span>రణ్య వర్ణాల పంట పండించడానికి </div> <div><span style="font-size:180%;color:#000099;"><strong>తి</strong></span>రిగి మన అమ్మ భాష నీడన చేరుదాం ! </div><div> </div><div></div><div></div><div>పెద్ద పెద్ద సంస్థల్లో ఇలాటి కార్యక్రమాలు జరిగితే మన తెలుగు ప్రచారం మరింత సులభతరం అవుతుందనే ఆకాంక్షతో ఈ విషయం మన బ్లాగు లోకానికి తెలియజేస్తున్నాను. <span class=""></span></div><div>మా సమావేశ నివేదిక కింది బ్లాగులో చూడగలరు: <a href="http://ibmtelugusaahiti.blogspot.com/">http://ibmtelugusaahiti.blogspot.com/</a> <span class=""></span></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-6319382229982602261?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-32719010373372299372008-12-31T04:47:00.000-08:002008-12-31T04:54:50.586-08:00<p>తెలుగు జాతి మూలాలకై తపిస్తూ తెలుగు వ్యాప్తికై కృషి చేస్తున్న సామల వెంకట రమేష్ గారి వ్యాసాలు తెలుగుపీపుల్.కాం లో ఉన్నాయి. మనకి తెలీని ఎన్నో విషయాల్ని ఆయన ఈ వ్యాసాల్లో రాశారు. కింది లంకెని చూడండి. </p><p><a href="http://www.telugupeople.com/discussion/userArticles.asp?userId=CV_RAMESH">http://www.telugupeople.com/discussion/userArticles.asp?userId=CV_RAMESH</a></p><p> అదే విషయంపై వ్యాసాలు అందిస్తూన్న సుందరం గారి వ్యాసాలు కింది లంకెలో చూడగలరు. </p><p><a href="http://www.telugupeople.com/discussion/userArticles.asp?userId=ట౦౦౩౩">http://www.telugupeople.com/discussion/userArticles.asp?userId=ట౦౦౩౩</a></p><p> </p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-3271901037337229937?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-17339029211309879392008-12-29T07:02:00.000-08:002008-12-29T07:05:14.690-08:00ఒక్కోసారి మనం తెలీని భావోద్వేగానికి లోనై, మాటలు రాని మూగవాళ్ళమైపోతామని చాలా మంది అంటూ ఉంటే విని, క్షణమైనా నోరుమూసుకోని ఉండలేని వాగుడుకాయని, నేను మౌనంగా ఉండడమా? అనుకునేదాన్ని. కానీ ఇరవై ఐదవ తారీకున హైదరాబాదు పుస్తక ప్రదర్శనలో అందరు బ్లాగ్మిత్రులని కలిసిన క్షణాన మాటలే కరువయ్యాయి. ఆ సంతోషాన్ని నిజంగానే నాకొచ్చిన కాసిని తెలుగు మాటల్లో వర్ణించలేనని అనిపించింది. ఎందరో తమ పనులని వదిలి, ఈ కాసిని రోజులూ నిస్వార్ధంగా తెలుగు భాషకి చేస్తున్న సేవ చూసి, నేనేమీ చెయ్యలేకపొయ్యానే అని బాధ కూడా కలిగింది. నేను అందరికీ తెలిసిన బ్లాగరిని కాను..... కుదిరినప్పుడు ఒక చిన్న టపా రాయడం, అప్పుడప్పుడూ కొన్ని బ్లాగుల్లో వ్యాఖ్యలు రాయడం తప్పితే పెద్దగా కని (విని) పించని పేరు నాది. కానీ కేవలం జ్యోతి గారి బ్లాగులో ప్రదర్శనకి వస్తానని రాసినందుకు చాలా మంది నన్ను గుర్తు పట్టారు. అక్కడ కూర్చుని కరపత్రాలమీద లేఖిని.ఆర్గ్; బరహ.కాం రాసి ఇవ్వడం ఒక్కటే నేను చేసిన పని. అలా రాస్తూ మధ్యలో ఒక్కోరితో మాటలు. మొదట మా స్కూలు టీచరు గారైన ఙ్ఞాన ప్రసూనగారిని కలిసాను అప్పటిదాకా ఆవిడని ఎక్కడో చూశానే అనుకుంటూ ఉన్నాను... మాటల సందర్భంలో తెలిసింది ఆవిడ మా మాడపాటి హనుమంతరావు బాలికోన్నత పాఠశాలలో పని చేసారని, మా టీచరు, వారికి మంచి మిత్రురాలనీను ! ఒక్కసారి మళ్ళీ మా బడి గురించి గుర్తు చేసుకున్నాను. తర్వాత రవిగారు, తాడేపల్లిగారు, శ్రీధర్ గారు, వరూధినిగారు, చక్రవర్తి-స్వాతి గార్లు, అందరితో కొద్ది కొద్ది గా మాట్లాడాను..... ప్రసూనగారు వెళుతూ, వెళుతూ పూర్ణాలు ఇచ్చివెళ్ళారు....అవీ, జ్యోతిగారి సున్నుండలూ తినేసి..... సుజాతగారు తెచ్చిన మిరపకాయ బజ్జీలకి కూడా న్యాయం చేసి చూద్దునుకదా మా స్టాలు మొత్తం బ్లాగర్లతో నిండిపోయింది. అన్నిటికన్నా మా స్టాలులోనే సందడే సందడి. అంతలో మనవాళ్ళు ఫొటోలంటూ తెగ గోల పెట్టారు. అప్పుడు నన్ను ఎన్ని వందల తిట్లు తిట్టుకున్నానో... నా కెమెరా కూడా తెచ్చి, అందరి చిత్రాలనీ తీసుకుంటే బాగుండేదని! అయినా సరేలే, ఇందరు తీస్తున్నారు, వారి బ్లాగుల్లోనించీ తీసుకుందాం అని సమాధానపరచుకున్నా.....! శ్రీకాంత్, భార్గవ, పూర్ణిమ, రమణిగారు, అరుణపప్పు గారు అందరూ ఫోటోల్లో ఉన్నారు. అందరూ కలిసినప్పుడు అక్కడ ఎన్ని నవ్వుల పువ్వులు విరిసాయో ! ఇంకా కొద్దిసేపు అక్కడ ఉండాలి అనిపించినా... అప్పటికే చాలా సమయాభావం అయిపోయింది, పైగా మా ఇల్లు అక్కడికి చాలా దూరం కావడంతో అన్ని తీపి గురుతుల్నీ, కొత్త స్నేహాల్నీ కొంగున కట్టుకుని వెనుతిరిగాను. అందరినీ ఇలా వీలున్నప్పుడు తప్పక కలవాలని ఘఠ్ఠిగా నిర్ణయం తీసుకున్నాను. ఆ రోజు మాత్రం ఒకటి అనిపించింది.... కాస్త ప్రయత్నిస్తే తప్పక తెలుగు భాషకి మంచి రోజులు వస్తాయి. అవును..... మనమంతా కాస్త మన తెలుగు కోసం మన జీవితంలో కొన్ని గంటల్ని / రోజుల్ని కేటాయిస్తే, తెలుగు మళ్ళీ వెలిగి పోతుంది !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-1733902921130987939?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-52273482495122222842008-11-24T02:04:00.000-08:002008-11-24T03:46:04.908-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SSqTu4LOVBI/AAAAAAAAAOY/Pyr6ZZmCTos/s1600-h/198_venkatagiri_Saree.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272188747353314322" style="WIDTH: 188px; CURSOR: hand; HEIGHT: 250px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SSqTu4LOVBI/AAAAAAAAAOY/Pyr6ZZmCTos/s400/198_venkatagiri_Saree.jpg" border="0" /></a> <div></div> <p>వెల కట్టలేని జలతారు జరీ నూలు నేత కళల వెంకటగిరి. </p> <p>ముచ్చటైన నేత అల్లికల విరితావుల ఝరి మన మంగళగిరి.</p> <p>కొత్త కొత్త అందాల కొంగొత్త చీరలకు పెట్టని కోట కొత్తకోట.</p> <p>నాకంటే నాకంటూ అతివలు అడిగే చీర నారాయణపేట.</p> <p>చీర ని తన పేరులోనే ఇముడ్చుకున్న చేనేత చీరాల. </p> <p>ఘనమైన పట్టు సరసన నూలు చీరని నిలిపిన గద్వాల.</p> <p>పోల్చలేని రంగుల సంకలితం వివిధ వర్ణాల పోచంపల్లి.</p> <p>ధరలో లెక్కచెప్పలేని సంప్రదాయ మేళవింపు ధర్మవరం. </p> <p>గంటలకొద్దీ చూడాలనిపించే వెలిసిపోని నేత చీర గుంటూరు.</p> <p>పోరాట పటిమను పెంచి స్వాతంత్ర్యోద్యమానికి ఖద్దరునిచ్చిన పొందూరు. </p> <p>పురి విప్పిన నెమలి నాట్యపు తళుకుల కోక పుట్టపాక. </p> <p>ఉల్లము ఝల్లుమనే మెత్తటి మెరుపుల నేతల ఉప్పాడ.</p> <p>లేశమైనా రసాయనాలు లేని ప్రకృతి సిద్ధ అద్దకాల లేపాక్షి. </p> <p>కలల్లోని ఇంద్రధనుస్సులని కళ్ళముందు నిలిపే కళ కలంకారీ. </p> <p>అన్నీ కలిసి భారతీయమంతా ఒక్కటిగా చుట్టే చక్కటి తెలుగుదనపు చీరకట్టు ! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-5227348249512222284?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-41441742549068770622008-11-21T06:56:00.000-08:002008-11-21T07:12:53.772-08:00<span class=""></span> <span class=""></span> మన చిన్నప్పటి విషయాల్ని గుర్తు చేసుకుంటే, ఆ మధుర స్మృతుల్లో గుర్తు వచ్చేది మన కుటుంబమూ, మన ఇల్లూ, మన స్నేహితులూ... మన ఇంటిని తలచుకున్నపుడో లేక మన స్నేహితుల్ని తలచుకున్నపుడో తప్పనిసరిగా గుర్తుకు వచ్చేది మన ఇంటి చుట్టుపక్కన ఉండేవాళ్ళే..! మన చిన్నప్పుడు ఆడిన ఆటలన్నీ చాలా ఎక్కువ శాతం మన పక్కింటి పిల్లలతోనో, ఎదురింటి వారితోనో అయి ఉండేది. ఇరుగూ పొరుగున ఉండే వారితో మన అనుబంధం కాస్త ఎక్కువగానే ఉండేది మరి. "ఆంటీ" / "అంకుల్" సంస్కృతి ఇంకా అంత పెరగని రొజుల్లో పక్కింటి పిన్నిగారో... ఎదురింటి బామ్మగారో, వెనకింటి బాబాయిగారో....ఎవరో ఒకరు మనకి రోజూ తారసపడుతూనే ఉండేవారు. ప్రతి చిన్న విషయానికీ ఇరుగు పొరుగు వారి సహాయం తీసుకోవడం ఆ రోజుల్లో పరిపాటి. కొత్తగా పెళ్ళయి కాపురం పెట్టిన అమ్మాయిలకి ఏ విషయమైనా తెలీకుంటే, పక్కింటి బామ్మగార్లు, పిన్నిగార్లే శరణ్యం ! (ఆ రోజుల్లో ఇంత సమాచార వ్యవస్థ లేదు కదా.... అన్నిటికీ కార్డుముక్క రాయాల్సిందే!) పక్కింట్లో పిండివంటలు చెయ్యడం ఆలస్యం.. మన ఇంట్లోకి ఒక పిండివంటల ప్లేట్ ఖచ్చితంగా వచ్చేసేది. వాళ్ళింట్లో చేసారని మళ్ళీ మనింట్లో కూడా ఏదో ఒకటి చెయ్యమని అమ్మని మనం సతాయించడం కూడా జరిగేది - అప్పుడు మన ఇంట్లోనించీ పిండివంటల ప్లేట్ వాళ్ళింట్లోకి వెళ్ళేది. ఇక పండగలప్పుడు ఈ పిండివంటల ఎక్స్చేంజీ బలే తమాషా గా ఉండేది. ఇక శుభకార్యాలు జరిగితే చుట్టాలకన్నా మన ఇరుగు పొరుగు వారిదే హడావుడి ఎక్కువగా ఉండేది. అయితే పాపం సహాయం కూడా చాలా చేసేవారండోయ్ ! ఇప్పుడంటే పుట్టిన రోజు "కేక్" కొయ్యకపోతే అదేదో అపరాధం జరిగినట్లు బాధ పడిపోతున్నారు పిల్లలు. కానీ మా చిన్నపుడు పుట్టినరోజు అంటే చుట్టుపక్కల వాళ్ళకి చాక్లెట్ ఇవ్వడమే. ఆ ఒక్కరోజు ఎన్ని ఇళ్ళు తిరిగినా అమ్మా వాళ్ళు తిట్టేవాళ్ళు కాదు. ఇక ఏదైనా సందర్బానికి పేరంటానికి పిలవాలంటే చుట్టుపక్కల ఉన్న ముత్తైదువలందరినీ లెక్క వేసుకునేవాళ్ళం. వరలక్ష్మీ వ్రతానికీ, బొమ్మల కొలువు పెట్టినపుడూ మా వీధిలో వారందరినీ తప్పక పేరంటానికి పిలిచేవాళ్ళం. ఇక ఏదైనా పర్వదినాన పూజలు చేసుకుంటే కూడా తప్పక ఇరుగు - పొరుగు వారిని పిలిచేవాళ్ళం. కష్టకాలంలో సహాయం చేసే ఇరుగు - పొరుగు దొరకడం కూడా చాలా అదృష్టం. మా నాన్నగారికి వంట్లో బాలేనప్పుడు మా పక్క ఇంట్లో ఫోన్ సౌకర్యం ఉండేది. పాపం ఆసుపత్రి నుంచీ ఏ అర్ధరాత్రి ఫోన్ వచ్చినా విసుక్కోకుండా మాకు చెప్పేవారు. అసలు వారి సహాయం ఈ రోజుకీ మేము మరచిపోలేము. మా నాన్న 3 నెలలు ఉస్మానియా ఆసుపత్రిలో ఉంటే రోజూ ఇంటినుంచీ మా తాతగారు భోజనం పట్టుకెళ్ళేవారు. మా అమ్మగారు ఏమైనా అవసరమైన వస్తువు తెమ్మని మా తాతగారికి చెప్పడానికి ఫోన్ చేసేవారు. మా పక్కింటి వాళ్ళు ఏ సమయంలోనైనా మమ్మల్ని ఫోన్ రాగానే పిలిచేవారు. మేము ఇల్లుమారిన తరువాత మాకు ఫోన్ సౌకర్యం వచ్చింది. మాకు ఫోన్ లేకపోవడం వల్ల కలిగిన ఇబ్బంది గుర్తు ఉంచుకొని, మా నాన్నగారు మా పక్కింట్లో వాళ్ళకి ఫొన్ వస్తే అస్సలు విసుక్కొకుండా చెప్పమనే వారు. ఈ మాత్రం సహాయం మనం చేస్తే చాలు మనకి సాధ్యం కాని పెద్ద సహాయాలు ఎలాగూ చెయ్యలేం కదా అని చెప్పేవారు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-4144174254906877062?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-33383018987957424012008-11-14T02:14:00.001-08:002008-11-14T09:41:20.287-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SR2zWTlXXuI/AAAAAAAAAN4/9y0nTp7Ez8Q/s1600-h/11bapu2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268564334888836834" style="WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 382px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SR2zWTlXXuI/AAAAAAAAAN4/9y0nTp7Ez8Q/s400/11bapu2.jpg" border="0" /></a> <div></div>ఇదీ వరస ! తాడేపల్లిగారి టపా <a href="http://www.tadepally.com/2008/11/2.html">లెంపలేసుకుందాం - కొంప దిద్దుకుందాం </a> కి వ్యాఖ్య వ్రాయబోతే అది ఒక పెద్ద టపా అయ్యింది. <p>నిజం ఎప్పుడూ నిష్టూరం గానే ఉంటుంది కానీ నిజాన్ని మనం ఒప్పుకోక తప్పదు. పెళ్ళి ఆలస్యం అయితే మానవ సంబంధాలు దెబ్బతినడం సరే... పెళ్ళి అయ్యేదెప్పుడు, పిల్లలు పుట్టేదెప్పుడు, వాళ్ళు పెరిగి పెద్దవాళ్ళు అయ్యేదెప్పుడు....? ఈ కాలం ఆడపిల్లలకి చాలా మందికి ఈ విషయం అర్ధం కావడం లేదు. పెద్దవాళ్ళు చెప్పిన మాట వినరు. సరే, పోనీ మరి చదువుకున్నారు కదా వారి జీవితాన్ని సరిగ్గా నిర్దేశించుకోగలుగుతున్నారా అంటే అదీ తక్కువే. వారికి ఉన్న స్వేచ్ఛని సరిగ్గా ఉపయోగించుకోలేక పోతున్నారు. నాకు ఫలానా డిగ్రీ ఉన్న వరుడినే తీసుకురమ్మని తల్లి తండ్రుల్ని అడగడం తప్పు కాకపోవచ్చు. కానీ కొన్ని పోకడలే చాలా విచిత్రం గా ఉంటున్నాయి. ఇంటరు / డిగ్రీ తప్పిన అమ్మాయిలు కూడా కనీసం పోస్ట్ గ్రాడుయేట్ కావాలని చెప్తూన్న సందర్భాలు చాలా ఉన్నాయి. తనకంటూ ఇష్టాలు ఉండడం మంచిదే కానీ ...అంత చదువుకున్న వాడు తనకు తగ్గ పిల్లని చేసుకోవాలని అనుకోవడం సహజమే అని ఈ కాలం అమ్మాయిలు అలోచించడం లేదు. </p> <p>తన చుట్టూ జరిగే పరిణామాలు చూసి, తన స్నేహితురాళ్ళకి గొప్ప సంబంధాలు రావడం చూసి, చాలామంది అనవసరంగా పోలికలు పెట్టుకుని తనకీ అలా జరగాలని కోరుకోవడం నేను ఈ మధ్యనే కాస్త ఎక్కువగా చూస్తున్నాను. ప్రతీ తల్లిదండ్రులకీ తమ కూతురికి మంచి సంబంధాన్ని తెచ్చి పెళ్ళి చేయాలనే కోరిక ఉంటుందనీ, వాళ్ళ ఆర్ధిక పరిమితులకి లోబడి వాళ్ళు తమ ప్రయత్నాలు చేస్తున్నారనీ తెలీని అమాయకులు కాదు ఈ తరం అమ్మాయిలు. ఆడపిల్లలమై పుట్టినంత మాత్రాన మేమే ఎందుకు సర్దుకుపోవాలీ అంటూ వితండ వాదానికి దిగుతున్నారు. ఈ విషయంలో చదువుకోని లేక సంపాదనా పరురాలు కాని అమ్మాయిలు కూడా ఏమీ మినహాయింపు కాదు. </p> <p>ఈ బ్లాగు చదివే వారిలో అమ్మాయిలు చాలామందే ఉంటారు. వారందరికీ అపార్ధం చేసుకోవద్దని మనవి. ఈ తరం లో అమ్మాయిలైనా అబ్బాయిలైనా చదువూ, సంపాదనా పెరిగే కొద్దీ పెళ్ళి జరగడం కష్టం గా ఉంది. పాత పద్ధతుల్లో అయిన వారి సంబంధాలు కుదిరినన్నాళ్ళూ ఈ బాధలు తక్కువే అని చెప్పవచ్చు. మరీ జన్యు పరమైన సమస్యలు వస్తున్నాయనుకుంటే, పూర్తి దగ్గర సంబంధాలు చేసుకోకున్నా, కనీసం వేలు విడిచిన మేన మామల్నో, బావల్నో పెళ్ళి చేసుకోడానికి కూడా చాలా మంది సుముఖత వ్యక్తం చెయ్యడం లేదు. చుట్టాల్లో చేసుకోం అని చెప్పడం ఈ కాలంలో అబ్బాయిలకీ, అమ్మాయిలకీ ఇద్దరికీ సర్వ సాధారణమై పోయింది. </p><p><span class=""></span></p><p>ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే తల్లిదండ్రులు ఆడ పిల్లల పెళ్ళిళ్ళు చేయ్యాలంటే మునుపు మంచి సంబంధం కుదిరితే చాలు అనుకునేవాళ్ళు. ఇప్పుడు మనకి నచ్చిన సంబంధం పిల్లకి కూడా నచ్చేలా చూడు దేవుడా ! అనుకుంటున్నారు. ఒక పెళ్ళి సంబంధం ఇంటి దాకా పెళ్ళి చూపుల వరకూ రావడానికి ముందు ఎంత ఆందోళన పడతారో, ఆ సంబంధం గురించి తల్లిదండ్రులు ఎంత ఆలోచిస్తారో అమ్మాయిలకి అనవసరం. అబ్బాయికి బట్టతల ఉన్నదనో, అబ్బాయి మరీ లావుగా ఉన్నాడనో, అబ్బాయి పొడుగు తక్కువనో (పూర్తిగా 5 అడుగులు ఎత్తు లేని అమ్మాయికి కూడా 6 అడుగులకి దగ్గరగా ఉండే పెళ్ళికొడుకే కావాలి !) కాబోయే అత్త మామలు చదువుకోని వారనో లేక పల్లెటూరి వాళ్ళనో, అబ్బాయి మరీ నల్లగా ఉన్నాడనో, అబ్బాయి ఉద్యోగం లేక అతను పని చేసే కంపెనీ మంచిది కాదనో, అబ్బాయికి బాధ్యతలు (ఇంటికి పెద్ద కొడుకు కావడమో, ఒకే కొడుకై ఎక్కువమంది అక్క చెల్లెళ్ళు ఉండడమో) ఎక్కువనో వంకలు పెట్టి పెళ్ళి దాకా వచ్చిన సంబంధాలని కూడా చిన్న చిన్న కారణాలతో చెడగొట్టుకుంటున్నారు. మళ్ళీ ఆ తల్లిదండ్రులకు త్రిప్పట, అలసట ! అక్కడక్కడా అరుదుగా చాలా ఎక్కువ కోరికలు పెట్టుకోకుండా, మితంగా కేవలం కావలసిన విషయాలు ... అంటే అబ్బాయి చదువు / ఉద్యోగం, అబ్బాయి గుణగణాలూ మాత్రమే చూసుకుని జీవిత సత్యాలకి దగ్గరగా అలోచించే అమ్మాయిలు కనిపిస్తారు. వారిలో చాలా మందికి చాలా మంచి సంబంధాలు కుదరడం నేను ఎరుగుదును. వయసు ఎక్కువయ్యేకొద్దీ పిల్ల పెళ్ళి కాలేదని తల్లిదండ్రులు బాధ పడడం తెలిసినా కూడా కొందరు అమ్మాయిలు వాళ్ళ మితి మీఱిన కోరికలతో ఏళ్ళపాటు సాగదీసి, ముఖ్యమైన జీవిత కాలాన్ని పోగొట్టుకొని, ఆఖరికి ముందు వచ్చిన సంబంధాలకంటే హీనమైన సంబంధాలు వచ్చినా ఇంక గత్యంతరం లేక ఒప్పుకుంటున్నారు ! ఈ సర్దుకోవడం ఏదో ముందే చేసి ఉంటే ఆన్ని ఎక్కువ రోజులైనా చక్కగా వైవాహిక జీవితాన్ని అనుభవించి ఉండేవారు కాదా ? అందుకే పెద్దలు ఏ వయసుకి ఆ ముచ్చట అన్నారు !! </p><p> అన్నీ అమ్మాయిల గురించే చెప్పి ఊరుకుంటే, ఈ కాలపు అబ్బాయిలంతా పాపం బాధ పడిపోతారు కదా.... ఇక వారి ప్రతాపాన్ని కూడా చెప్పవద్దూ ? కాస్త మంచి చదువూ, ఉద్యోగం ఉంటే చాలు...ఇక కోరికల చిట్టా పుట్టుకొస్తుంది. అమ్మాయి ఇలా ఉండాలి, అలా ఉండాలి..... అని ఊహల్లో బతుకుతూ ఉంటారు. ముందు "అందమైన" అమ్మాయి కావాలి (తాను పగలు చూస్తే రాత్రి కలలో కి వచ్చేంత భయంకరంగా ఉన్నా పరవాలేదు. ఆ అమ్మాయి ఎన్ని మంచి లక్షణాలున్నదైనా అందంగా ఉండకపోతే అస్సలు ఒప్పుకోరు). అందంగా ఉండడమే కాదు. అమ్మాయి ఉద్యోగం చెయ్యకపోయినా బాగా చదువుకొని ఉండాలి (అవసరమైనపుడు, తాను చెప్పినపుడు ఉద్యొగం చెయ్యడానికి అన్నమాట!) ఒకవేళ ఉద్యోగం చేస్తున్నట్లైతే, ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు మానేసే విధంగా ఉండాలి. ఆమె చదువుకున్నా, ఉద్యోగం చేస్తున్నా తన మాటే వినాలి ....కట్నం విషయం లో వాళ్ళ అమ్మా నాన్నా చెప్పిన రేటుకు దగ్గరగా ఇచ్చే ఆర్ధిక స్తోమత ఉండాలి. తన తల్లిదండ్రులను బాగా చూసుకోవాలి ...ఇంకా ఇలాటివి చాలా ఉన్నాయి. తనకి తగ్గట్టు మామూలుగా ఉన్న, తమకు తగ్గ సంబంధం దొరికితే చాలు... అమ్మాయి మన కుటుంబంలో కలిసిపోయేలా ఉండి, అర్ధం చేసుకునే అమ్మాయిలు చాలు అనుకునే అబ్బాయిలు కూడా ఉండకపోలేదు... కానీ సర్దుకుపోవడం శాతం అబ్బాయిల విషయంలో తక్కువే !! సర్డుకుపోమ్మని తమ అమ్మాయిలకి చెప్పినట్లుగా అబ్బాయిలకి హితబోధ చేసే తల్లిదండ్రులూ చాలా తక్కువగానే కనిపిస్తారు. </p> <p>ఏది ఏమైనా ఈ కాలపు పిల్లల్ని పెంచడం ఒక ఎత్తూ, వాళ్ళ పెళ్ళి చేయడం మరో ఎత్తూ అయిపోయింది... అందుకే చాలా మంది తల్లిదండ్రులు పిల్లలు తమకి తాముగా ఎవరినైనా ఎన్నుకున్నారని తెలిసినపుడు అది కులాంతరమైనా, మతాంతరమైనా - వారితో పెళ్ళి చేయ్యడానికి సంసిధ్ధత వ్యక్తం చేస్తున్నారనిపిస్తుంది...!! అవును మరి..... ఎంతైనా కన్నవారు కదా - పిల్లల సంతోషం కంటే వారికి కావలసిందేముంటుంది ? </p> <p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-3338301898795742401?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-62653207653865273562008-11-13T04:57:00.000-08:002008-11-13T05:56:11.123-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SRwwbdcaxrI/AAAAAAAAANw/cNQGpauXnH8/s1600-h/DSC00810.JPG"></a> <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268138912435062450" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SRwwbdcaxrI/AAAAAAAAANw/cNQGpauXnH8/s400/DSC00810.JPG" border="0" /> పోయిన సోమవారం రోజు మహా లింగాభిషేకం చేసే అదృష్టం మాకు కలిగింది. అభిషేకం చేస్తూండగా తీసిన ఫోటో <a href="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SRwvnTNbM3I/AAAAAAAAANo/_hF5Ev4bOrI/s1600-h/DSC00823.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268138016334623602" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 263px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SRwvnTNbM3I/AAAAAAAAANo/_hF5Ev4bOrI/s400/DSC00823.JPG" border="0" /></a> అభిషేకానంతరం అలంకారం పూర్తి అయ్యాక - ఆ మహాదేవుని దర్శనం : <div> <div> <div> <div> </div><div><div><div> </div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-6265320765386527356?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-69170720237525044822008-11-07T05:23:00.000-08:002008-11-07T05:58:09.263-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SRRG6QbRuMI/AAAAAAAAAMg/trO1B7eECi0/s1600-h/wellnov8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265911830958684354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SRRG6QbRuMI/AAAAAAAAAMg/trO1B7eECi0/s400/wellnov8.jpg" border="0" /></a> <div>(నిన్నటి భాగం తరువాయి ) మన భూమి మళ్ళీ జలాలతో రీ-చార్జ్ అవడానికి నా ప్రతిపాదనలు ఇవీ: 1. మన అపార్టుమెంటు కాంపౌండులో ఒక ఇంకుడుగుంతని తప్పనిసరిగా ఏర్పాటు చేసుకొని, ఆఖరి మేడ పైన పడే వాననీళ్ళు డ్రైనేజీలో కలపకుండా, ఇంకుడుగుంతలోకి చేరేటట్లుగా ఏర్పాటు చేసుకోవడం. </div><div>2. అపార్టుమెంటు లేదా ఇంటి చుట్టూతా ఎంతో కొంత స్థలం వదిలి ఉంటాము కదా, అక్కడ కొన్ని మొక్కలు భూమిలో నాటడం. కుండీల్లో మొక్కలు నాటితే, మన చుట్టూ పచ్చదనం ఉంటుంది కానీ భూమిలోకి నీళ్ళు వెళ్ళవు కదా</div><div><span class=""></span>3. మీకు స్థలం తక్కువగా ఉండి , మీరు పెద్దగా అయ్యే మొక్కలు నాటాలనుకుంటే, కొమ్మలు ఎక్కువగా పెరగని "అశోక" వృక్షాలు నాటడం మంచిది. మీ అపార్టుమెంటు / ఇల్లు ప్రహరీ బయట, ఫుట్ పాత్ స్థలం లో కూడా, చెట్లని భూమిలోకి నాటవచ్చు. బయట మనకి నీడ, గాలీ ఇచ్చే కానుగ, వేప లాటి చెట్లు వేసుకోవడం మేలు.</div><div>4. పాత ఇంటిలో మార్పులు చేసుకునేటప్పుడు కానీ, కొత్తగా ఇల్లు కడుతున్నప్పుడు కానీ, ఇంకుడుగుంతలోకి వర్షపు నీటితోపాటుగా, మన వంట ఇంట్లో సింక్, వాష్ ఏరియా నుంచీ డ్రైనేజీ లోకి కలిసే నీటిని కూడా (మీకు పరవాలేదు అనుకుంటే, మనం బాత్ రూం లో కేవలం స్నానపు నీటిని కూడా) వెళ్ళే ఏర్పాటు చేసుకుంటే, మంచిది. మరీ అవన్నీ ఇంకుడు గుంత లోకి ఎందుకు అనుకుంటే, చెట్ల పాదుల్లోకైనా మనం వృధా చేసే నీరు వదలవచ్చు. కానీ నా మటుకు నాకు చెట్లకి మామూలు నీళ్ళు పెట్టడమే మంచిది. లేకపోతే, చెట్ల పాదుల్లో ఉండే నిలవ నీటి వల్ల దోమల వంటివి పెరిగే అవకాశం ఉంది. ఇంకుడు గుంతల పైన ఏదో ఒక మూత ఏర్పాటు చేస్తాము కనుక ఆ ఇబ్బంది తలెత్తదు. </div><div>5. మీ వీధిలో కాస్త డౌన్ గా ఉండి,వర్షం వచ్చినప్పుడల్ల, నీరు నిలిచే చోట ఒక ఇంకుడు గుంత తవ్విస్తే, ఆ నీరు కూడా భూమిలోకి ఇంకి, వర్షపు నీరు వృధా కాకుండా ఉంటుంది.</div><div>6. మీ ఇంటిలో బావి తవ్వించి ఉంటే, అది ఎండిపోయిందని కొత్తగా బోరుబావి తవ్వించుకునే ముందు, పాత బావిని పూర్తిగా పూడ్చకుండా, దాన్ని ఇంకుడుగుంతగా మార్చేయ్యండి. కొత్తబావిని ఎండిపోకుండా పాత బావి అలా కాపాడుతుంది. </div><div> పైన చెప్పినవన్నీ పెద్దగా మనం ఖర్చు పెట్టకుండా చెయ్యగలం. బతకడానికి లీటర్లకి లీటర్లు నీళ్ళు కొనేబదులు, ఇలా ఆ డబ్బుని వినియోగిస్తే, ఈ ఖర్చు మనకే కాక మన పర్యావరణానికి కూడా మంచిది. ఏమంటారు? నాకు తెలిసినవి నేను చెప్పాను. మన బ్లాగర్లలో చాలా మందికి చాలా విషయాలు తెలుసు. మన భూగర్భ జలాల పెంపుదలకై ఇంకేమి చెయ్యవచ్చో చెబితే, అందరికీ ఉపయోగకరంగా ఉంటుంది. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-6917072023752504482?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-86065481580195008772008-11-06T00:13:00.000-08:002008-11-06T00:28:25.486-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SRKppPmG5JI/AAAAAAAAAMY/OUmo91IIf9E/s1600-h/water.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265457440375628946" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 137px; CURSOR: hand; HEIGHT: 86px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SRKppPmG5JI/AAAAAAAAAMY/OUmo91IIf9E/s400/water.jpg" border="0" /></a> <div><p>మనలో చాలామందికి చినుకులు పడ్డపుడు రేగే మట్టి వాసన ఇష్టం. కానీ ఇపుడు వాన పడ్డా తడవడానికి మట్టేదీ? నాగరికత (నగరాలు పెరగడం) ఎక్కువ అయిపోయి, మనకి నేల తల్లి కనిపించడమే లేదు. ఎటు చూసినా కాంక్రీటు సమూహాలే. ఇల్లు అంటే, ఇప్పుడు అపార్టుమెంటే ! పోనీ, ఆ బహుళ అంతస్థుల భవనాల చుట్టూ అయినా కాస్త మట్టి ఉంటుందా అంటే, అదీ లేదు. ఒక క్రమ పధ్ధతి లో కట్టిన భవనాలైనా చుట్టూరూ ఎంతో కొంత మేర స్థలం వదిలినా, దాన్ని మళ్ళీ టైల్స్ తోనో, సిమెంట్ తోనో, కప్పేసి, అందరి కాళ్ళకీ మట్టి అంటకుండా శుభ్రత పాటిస్తున్నారు. ప్రతీ చోటా ఇలా భూమిని కప్పేస్తే, నేల తడిని ఎక్కడినించీ పీలుస్తుంది? భూమి లోకి మరి నీళ్ళు ఎలా చేరతాయి? ఒకప్పుడు 15 - 20 అడుగుల లోతు తవ్వితే నీళ్ళ ఆనవాలు దొరికే భూగర్భ జల సంపద నిండిన ప్రాంతాలన్నిటిలో కూడా నేడు నీటి కొఱత ఏర్పడక మరి ఏమవుతుంది? </p><p> మనం పాత రోజుల్ని తలచుకుంటే, కాస్తో కూస్తో రహదారులన్నిటిపైనా పెద్ద వృక్షాలు ఉండేవి. చాలా ఇళ్ళల్లో చెట్లు నాటి పెంచుకోవడం అలవాటుగా ఉండేది. చెట్లకి పోసిన నీరు కొంత చెట్టు పీల్చుకున్నా, కొంత భూమిలోకి కూడా ఇంకేది. అదీ కూడా కాక చాలా మంది ఇళ్ళముందు మట్టి వాకిలే ఉండేది. రోజూ ఇళ్ళ ముందు, మట్టి వాకిట్లో నీళ్ళు జల్లి ముగ్గులు పెట్టడం వల్ల కూడా కొంత నీరు భూమిలోకి ఇంకేది. అలా కాస్త ఖాళీ నేల ఉండడం వల్ల, వానలు పడ్డప్పుడు కొద్దో గొప్పో నీరు నేల లోపలికి చేరేది. </p> <p>ఇప్పుడున్న స్థలాభావ పరిస్థితులలో మనం ఉండడానికే చోటు లేదు, ఇక మనం చెట్లు ఎక్కడ పెట్టుకుంటాం? అని నిఃస్పృహ చెందుతూ కూర్చుంటే, మన పర్యావరణ సమతౌల్యానికి ఇంకా ముప్పు వాటిల్లే ప్రమాదం ఉంది. చంద్రబాబు నాయుడు గారు ముఖ్య మంత్రి గా ఉన్నప్పుడు, ఇంకుడు గుంతల గురించీ, మన ఇంటి పైకప్పుమీద పడేటటువంటి వర్షం నీళ్ళని ఫిల్టరు చేసి వాడుకోవడం గురించీ చాలా సంగతుల్ని వివరంగా ప్రభుత్వం ప్రచారం చేసింది. అప్పుడు వాటన్నిటికీ మంచి ఆదరణ లభించింది కూడా. చాలా ముఖ్య రహదారుల్లో సైతం వాన నీరు మురుగు నీటిలో కలవకుండా మునిసిపల్ అధికారులు ఇంకుడు గుంతలు తవ్వించారు. అయితే, ప్రభుత్వం మారగానే ఇలాటి మంచి పధ్ధతులన్నిటికీ తిలోదకాలు ఇవ్వడంతో, చాలా చోట్ల ఇంకుడు గుంతలు పూడుకుపోయాయి. వర్షాకాలానికి ముందే కాస్త దృష్టి సారించి ఉంటే, రోడ్లన్నీ ఇంత జలమయం అయ్యేవి కావేమో. </p> <p>ప్రభుత్వం సరే, ప్రజల్లో కూడా ఈ అవగాహన లోపించడం చాలా బాధాకరం. చదువుకున్న వారు సైతం ఇల్లు కొనేటప్పుడు అపార్టుమెంట్ లో ఉండే సౌకర్యాలని గురించి అడుగుతున్నారు తప్పిస్తే, "వర్షపు నీళ్ళ వాడుక / ఇంకుడుగుంతలు " మొదలైనవి ఆ బిల్డరు సమకూరుస్తున్నాడో లేదో పట్టించుకోవడం లేదు. ఇక ఇండిపెండెంట్ ఇళ్ళ సంగతి చెప్పనే అక్కరలేదు. కనీసం వాళ్ళ ఇంటిలో అయినా ఒక చిన్న ఇంకుడుగుంత ఏర్పాటు చేసుకుందామని అలోచించరు. పైపెచ్చు ఉన్న కాస్త ఖాళీ స్థలం కూడా బండలు పరిచి మట్టి ఆనవాలు కూడా లేకుండా చేస్తున్నారు. మనం వృధా చేసే నీరు కూడా ఇంకుడుగుంత లోకి వెళ్ళేలా జాగ్రత్తలు తీసుకుంటే, అవి కూడా కొంత శుధ్ధి అయి భూమిలోకి వెళితే మన భూగర్భ జలాలు అడుగంటకుండా ఉంటాయి. </p> <p>మన కోసమే మనం భూగర్భ జలాల అభివృధ్ధికి ప్రయత్నించాలి. దీనికై అందరూ తమ ప్రతిపాదనల్ని అందరితో నా బ్లాగు ద్వారా పంచుకుంటే, చాలా బాగుంటుందని భావిస్తున్నాను. నా ప్రతిపాదనల్ని ఒక వరుస క్రమం లో రేపు అందజేస్తాను. </p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-8606548158019500877?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-46950287974316053912008-11-03T04:27:00.000-08:002008-11-03T05:08:03.390-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SQ73jl0nstI/AAAAAAAAAMI/tuoqIhw-TrI/s1600-h/OM.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264417205262987986" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 197px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SQ73jl0nstI/AAAAAAAAAMI/tuoqIhw-TrI/s200/OM.JPG" border="0" /></a> <div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SQ722DUaC2I/AAAAAAAAAMA/4soBHWMag-I/s1600-h/OM.JPG"></a> <div>చాలా మంది <span class="">పూజావిధానాలు,</span> <span class="">స్తోత్రాలు, </span><span class="">పారాయణ </span>చేసుకోవడానికి <span class="">పురాణాలు, </span>పురాణ కధలు ఎక్కడ దొరుకుతాయో అని వెతుకుతూ ఉంటారు. వారికోసం ఈ లింక్: <a href="http://epurohith.com/DefaultTHome.aspx">http://epurohith.com/DefaultTHome.aspx</a> </div> <div>చాలా వివరాలు దీనిలో ఉన్నాయి. ఆధ్యాత్మికత పై ఇంటరెస్ట్ ఉన్నవాళ్ళు ఈ లింక్ లో కావలసిన దైవ స్తోత్రాలని చదవవచ్చు. అనుకోకుండా కార్తీక పురాణం కోసం వెతుకుతుంటే, ఈ సైట్ లో దొరికింది. అందరూ దీనిని ఉపయోగించుకుంటారని ఆశిస్తున్నాను. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-4695028797431605391?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-13929934658876386772008-10-31T21:31:00.000-07:002008-10-31T22:54:46.682-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SQvuxMA8V8I/AAAAAAAAAL4/nU5ns2jD3mU/s1600-h/namaskaaram.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263563118318737346" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 166px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SQvuxMA8V8I/AAAAAAAAAL4/nU5ns2jD3mU/s320/namaskaaram.JPG" border="0" /></a> <div>ఎన్నో రోజులుగా తెలుగు భాషాభిమానులంతా ఎదురు చూస్తున్న ప్రాచీన హోదా ప్రతిష్ట తెలుగు తల్లి పాదాల్ని అలంకరించింది. ఇది తెలుగు తల్లి బిడ్డలమైన మనమంతా అనదించాల్సిన విషయం. తెలుగు తల్లి సోదరి కన్నడ మాత కి కూడా ఆ గౌరవం దక్కింది. శతాబ్దాల చరిత గల మన మాతృభాష కి ఎన్నడో దక్కాల్సిన పట్టం ఈనాటికైనా దక్కినందుకు నాకు చాలా సంతోషం గా ఉంది. క్రీస్తు పూర్వం నించే తెలుగు భాష వాడుకలో ఉందనేదానికి ఎన్నో నిదర్శనాలున్నాయి. మన దేశం లో అత్యధికులు మాట్లాడే భాష హిందీ కాగా, తెలుగు భాష రెండో స్థానం లో ఉంది. దాదాపు 15 కోట్ల మంది తెలుగువారు ఉన్నారు ప్రపంచం మొత్తం మీదా ఉన్నారు. వారందరికీ ఈ శుభ సందర్భంగా నా హృదయ పూర్వక శుభాభినందనలు. </div> <div><span class=""></span></div> <div>ప్రాచీన హోదా వచ్చిన ఫలితం గా మన భాషాభివృధ్ధి ఇంకా ఎక్కువ నిధులు వస్తాయి. భాషా పురోభివృధ్ధికి ఒక మండలిని నెలకొల్పుతారు. అని కేంద్ర విశ్వ విద్యాలయాల్లో భాషా పీఠాలు ఏర్పాటు చెయ్యబడతాయి. భాషా విద్వాంసులకు జాతీయ, అంతర్జాతీయ స్థాయిలలో పురస్కారాలు ఇస్తారు. భాషా పరిశోధన కేంద్రాన్ని ఏర్పాటు చేస్తారు. భాషా పరిశోధనా రంగం లో డాక్టోరల్ / పోస్ట్ డాక్టోరల్ ఫెలోషిప్ లు ఇస్తారు. మొత్తానికి దీనివల్ల క్రమంగా తగ్గిపోతున్న మన తెలుగు వెలుగుల్ని మళ్ళీ ఆజ్యం పోసి కాస్త పెంచుకునే అవకాశం వస్తుంది. </div> <div><span class=""></span></div> <div>ఈ శుభ సందర్భంగా తెలుగు వారందరమూ ప్రాంతీయ భేదాలు మరచి తెలుగు తల్లి కాళ్ళకి మొక్కుదాము.జై తెలుగు తల్లి !!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-1392993465887638677?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-82998786555844317792008-10-23T01:28:00.000-07:002008-10-23T08:57:58.340-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SQCbna_lptI/AAAAAAAAAKk/8SHYbnDCxLo/s1600-h/AAVAKAAYA.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260375466331973330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 226px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_9wQ3apChSyM/SQCbna_lptI/AAAAAAAAAKk/8SHYbnDCxLo/s320/AAVAKAAYA.JPG" border="0" /></a> <p><a href="http://www.mpradeep.net/2008/10/blog-post.html">పప్పుసుద్ద </a>ప్రదీపు గారి సోది చదివాక, దానికి జంట గురించి రాయక పోతే, ఆవకాయ నన్ను జన్మలో క్షమించదు అని వెంటనే రాసేస్తున్నా. </p> <p>గోంగూర ఆంధ్ర మాత అయితే, ఆవకాయ ఆంధ్ర పిత. </p> <p>ఆంధ్రులంటేనే ఆవకాయ, ఆవకాయ అంటే ఆంధ్రులు.. అని అక్షరమాల లో కూడా "అ" - అమ్మ. "ఆ" - ఆవకాయ అని చెప్పుకునే రీతి లో మన జీవితాలలో పెనవేసుకుపోయిన నిత్య నూతన అరుణ వర్ణం మన అచ్చమైన తెలుగు ఆవకాయ. </p> <p> ఆవకాయ ని పప్పుతో కలిపి, దానికి కమ్మటి నెయ్యి జోడిస్తే, స్వర్గానికి బెత్తెడు దూరం లో ఉన్నట్లు గా ఉంటుంది. వేడి వేడి అన్నం లో కొత్త ఆవకాయ, కందిపొడి కలిపి మా అమ్మమ్మ పిల్లలందరికీ ముద్దలు కలిపి పెడుతుంటే, ఆహా ... ఏమి రుచి అంటూ లొట్టలు వేసుకుంటూ కుంభాలు కుంభాలు అన్నం లాగించే వాళ్ళం. ఇక వర్షాకాలం లో, కూరగాయలు ఏవీ లేకున్నా, కందిపచ్చడి లొ ఆవకాయ ని మిళితం చేసి ఆరగిస్తే ... ఆ మజాయే వేరు. ఇవన్నీ ఒక ఎత్తు అయితే, మంచి గడ్డ పెరుగన్నం లో ఆవకాయ ముక్క నంచుకుని తింటే, మహదానందంగా ఉంటుంది. ఆవకాయ నంచుకుంటూ, ఎంత రుచి లేని పదార్ధమైనా ఆరగించేయవచ్చు. </p> <p>చిన్నప్పుడు అన్నం లో ఆవకాయ కలుపుకుని తినేసి, ఆఖరులో కంచం లో చెయ్యి కడిగేటప్పుడు ఆ అవకాయ ముక్కని కూడా కడిగి, తరువాత తీరికగా కూర్చుని ఆ ఊరిన మామిడికాయ ముక్కని కొంచెం కొంచెం గా తిన్న రోజులు మీకందరికీ గుర్తుకొస్తున్నాయా? </p> <p>ఆవకాయ ఎన్నో కాయలతో పెట్టవచ్చు.. ఉసిరికాయ, దోసకాయ, మునక్కాయ... కానీ అన్నిటికంటే శ్రేష్టమైనది ఒక మామిడికాయ ఆవకాయే. మళ్ళీ దానిలోనూ ఎన్నో రకాలు. మామూలు వెల్లుల్లి వేయని ఆవకాయ, వెల్లుల్లి పాయల ఆవకాయ, బెల్లం ఆవకాయ, మామిడి పిందెలతో ఆవకాయ. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఎన్నో వెరైటీలు.</p> <p>ఇక ఆవకాయ ఉపయోగాలా.... చుట్టాలు వచ్చినపుడు జాడీ లోంచి ఆవకాయ తీసి వడ్డిస్తే, ఆ విందు కే ఒక కళ చేకూరుతుంది. ఉప్మా లాంటి చెత్త టిఫిను కూడా, ఆవకాయ నంచుకుంటూ కళ్ళు మూసుకుని తినేయవచ్చు. పిల్లలు పై చదువులకో, ఉద్యోగాలకో వేరే ఊర్లకో / విదేశాలకో వెళ్ళేటప్పుడు వాళ్ళకి ఇచ్చి పంపించవచ్చు. </p> <p>ఆవకాయ తినడం సరే, అది పెట్టడమూ ఒక పెద్ద కళే. ఆ విషయం లో 100 % నిష్ణాతురాలు మా అమ్మమ్మ. ఇప్పుడు మా అమ్మ ఆ వారసత్వాన్ని పుణికిపుచ్చుకుంది. ఊరగాయలు పెట్టేటప్పుడు పిల్లలందరికీ పెద్ద పండుగ. కాయల్ని ఎంపిక చేసుకోవడానికి మార్కెట్ వెళ్ళడం దగ్గరినుంచీ అన్నీ మాకు పనులే. ఒక్కో చోటా మామిడి కాయల్ని రుచి చూసుకుంటూ వెళ్ళి, బాగా పుల్ల్................ల్లగా ఉన్న కాయల్ని సెలక్ట్ చెయ్యాలి. అక్కడ పిల్లలందరికీ భలే పోటీ. మొత్తానికి ఆ పని అయిపోయాక కాయలు కొనేసి, అక్కడే ముక్కలు కొట్టించేవాళ్ళం. ముక్కలు కొట్టే చోట కాయల్ని, ముక్కల్నీ పని వాళ్ళెవరూ కొట్టెయ్యకుండా కాపలా కాయడం మా పని. ఫుల్లు గా నిఘా పెట్టేవాళ్ళం. ఇక మార్కెట్ నించీ ఇంటికి వచ్చాక ఆ ముక్కల్ని శుభ్రం చెయ్యడం మరొక పెద్ద పని. ఒక పెద్ద చాపనిండా మామిడికాయ ముక్కలు గుట్టగా పోసి, చుట్టూరూ మేము మెత్తటి నూలు గుడ్డ పెట్టుకుని, ముక్కల్ని చెమ్మ, దుమ్ము లేకుందా తుడిచి, టెంక లేని ముక్కల్ని అన్నిటినీ తీసి వేరు చేసి, టెంక ఉన్న ముక్కల్లో, టెంక పైన పల్చటి పొర కాని, జీడి కానీ ఉంటే, అదంతా వలిచేసి, మంచి ముక్కలన్నీ పక్కకి తీసి పెట్టేవాళ్ళం. మా అమ్మ టెంక లేని ముక్కల్ని కొన్ని మాకు తినడానికి ఇచ్చి మిగతావి వృధా కాకుండా ముక్కల పచ్చడి పెట్టేసేది. ఇప్పుడంటే బజారు లో ఆవపిండి దొరుకుతోంది కానీ మా చిన్నప్పుడు, మంచి ఆవాలు తెచ్చి మిషను పట్టించే వాళ్ళు. ఆవపిండి నిలవ ఉంటే, చేదు ఎక్కుతుంది. అందుకని ముక్కలు తెచ్చిన రోజే ఆవాలు, మిరపకాయలు మిషను లో ఆడించి పెట్టుకునేవాళ్ళు. నూనె, పసుపు, మెత్తటి ఉప్పు, పొడి చేసిన ఇంగువ, మెంతులు, పచ్చి శెనగలు అన్నీ సిధ్ధం గా ఉంచుకొని ఆవకాయ కలిపే వాళ్ళు. మాకు అప్పుడు పనేమీ లేకున్నా, చూడాలని చుట్టూ చేరేవాళ్ళం. </p> <p>మా అమ్మమ్మ ముందు చేతులకి బాగా నూనె పట్టించేది, ఊరగాయ కలిపేటప్పుడు కారం వల్ల చేతులు మండకుండా ఉండటానికి! ఒక వెడల్పాటి పాత్ర లో నూనె, ఆవకాయముక్కలు తప్ప మిగతా అన్ని దినుసులూ బాగా కలిపి, మరో గిన్నె లో నూనె పోసి, దానిలో ఒక రెండు, మూడు దోసిళ్ళ నిండా ముక్కలు వేసి, నూనెలో తడిపిన ముక్కలని మళ్ళీ కారం మొదలైన దినుసులు కలగలిసిన పొడి లో మా అమ్మ వేస్తూ ఉంటే, ఆ ముక్కలకి పొడినంతా పట్టించి జాడీలో వేస్తూ ఉండేది. మధ్య మధ్యలో, జాడీలోని ముక్కలపై కూడా నూనె పోస్తూ ఉండేది. అలా ముక్కలన్నీ ఊరడానికి జాడీ లో నింపి పెట్టాక, ఆవకాయకలిపిన వెడల్పాటి పాత్రలో మిగిలిన నూనె కలిపిన తాజా "ఆవకారం" లో మా అమ్మమ్మ అన్నం కలిపి అందరికీ ముద్దలు పెట్టేది. అలా కారం లో మమకారం కలిసిన ఆవకాయ సంవత్సరమంతా మమ్మల్ని ఊరిస్తూనే ఉండేది. </p> <p>నవకాయ పిండివంటలు ఉన్నా, తెలుగు వారి భోజనం అనగానే, "ఆవకాయ" తప్పక గుర్తుకు వచ్చి, నోరు ఊరిపోయి, మన జిహ్వ గ్రంధులన్నీ ఆవకాయ ఊట ఉత్పత్తి చేస్తాయి.</p> <p>ఇవన్నియు వివరించుటేల? ఆవకాయ గాధను వందలాది సంవత్సరములకైననూ ఆది శేషుడు సైతము చెప్పజాలడు. ఇక మందమతి యగు నేనేమి చెప్పగలను? ఇందుమూలముగా యావత్ బ్లాగరులకి చెప్పునదేమనగా, ఈ ఆవకాయ పురాణం చదివినవారికి, చదివేవారికి, చదవబోయేవారందరికీ కూడా ఆవకాయ మాహాత్మ్య వశమున ఇహలోకమున మహా భోజన సుఖమును అనుభవించి, అంత్య కాలమున మోక్షమును పొందగలరు. </p> <p>ఓం తత్సత్. </p> <p>ఆవకాయ జాడీకీ జై. </p> <p>సర్వం ఆవకాయార్పణమస్తు. </p> <p>శుభం ఆవకాయాత్. </p> <p>మీ అందరి ఇళ్ళల్లో తెలుగు వారి ఇలవేలుపు అయిన ఆవకాయ జాడీ నిత్యమూ కొలువుండాలని కోరుకుంటూ, </p> <p>---మీ విరజాజి. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-8299878655584431779?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-4132070246264509802008-10-06T09:59:00.000-07:002008-10-10T06:35:59.085-07:00మెత్తని గడ్డి తివాచీ విశ్రమించమని స్వాగతం చెబుతుండగా, <span class="">వెంచేస్తున్న </span>పడమటి సమీరాల తాకిడి కి <span class="">తలలూపుతూ </span><span class="">నృత్యం </span>చేస్తున్నాయి మొక్కలు ! కొమ్మల వీవెనలు చెలరేగమంటూ పవనాలకి <span class="">ఉత్సాహాన్నిస్తున్నాయి ! </span>కదుల్తూన్న రెమ్మలు పూలను రాలుస్తూ పూజ చేస్తున్నాయి - ప్రకృతికి ! చిగురాకులను మెత్తటి <span class="">దిండ్లుగా </span><span class="">చేసుకొని, </span>సౌఖ్యాన్ని అనుభవించమని లతలు చిరుగాలుల్ని ఆహ్వానిస్తున్నాయి. ఇదంతా చూస్తూ భానుడు నవ్వుకుంటున్నాడు.. !! అంతలో ఓ అల్లరి మేఘం సూర్యుడ్ని కప్పేసింది - కొంటెగా ! గాలివాటుకు మబ్బు కరుగుతుందేమోనని వాన స్నానం చేయడానికి లతలూ, మొక్కలూ, చెట్లూ, చేమలూ, కొమ్మలూ, రెమ్మలూ ఆనందంతో కదలిపోతూ తలలు పైకి ఎత్తాయి ఆశగా ! ఆగండాగండి - అపుడేనా? అంటూ ఆకాశాన్ని తన నల్లని మొయిలు చెలులతో నింపిన ఆ <span class="">మేఘం, </span>ఒక్కటొక్కటిగా చినుకుల్ని చిలకరిస్తూ కరిగి, చిరుజల్లు గా మొదలై, ఎడతెరిపి లేని వర్షపు గీతమై కురిసింది. ఆ గీతానికి <span class="">మైమరిచి, </span>పుడమి పులకరించింది. ధూళినీ, మురికినీ తొలగించి, ప్రతి ఒక్క ఆకునూ కడుగుతూ, క్రిందకి జారి, చిన్ని కాలువలై, ఏటి నీటిలో <span class="">కలిసి </span><span class="">పారుతూ, </span>గలగలమని పరుగులు పెడుతోంది మేఘపు నీరు. కరగిన మబ్బులు మిగిల్చిన తునకల్ని చీల్చుకుంటూ బయటకొచ్చిన <span class="">సూర్యుడు, </span>శుభ్రంగా మెరిసే అవనిని ఆశ్చర్యంగా అవలోకిస్తూ, ఆకాశం నుంచీ జారిపడ్డ కొత్త నీటిలో తన ప్రతిబింబం తో <span class="">ఆడుకోవాలని </span>ఆరాటపడ్డాడు. కానీ పగటి సోయగాల హొయలు చూడనివ్వకుండా సాయం సంధ్యా <span class="">రాణి </span>తన ఎర్రని పమిట చెరగు తో అతడిని <span class="">కప్పివేసింది... </span>అయినా భయమేం లేదు సుమా ... అంటూ తన తెల్లని చీరలోంచి సూర్యకాంతిని చంద్రునిపై పడేట్లుగా <span class="">ప్రసరింపజేసింది. </span>అప్పటినుంచీ అందమైన చంద్రుడు వెన్నెల దీపాల్ని వెలిగిస్తూనే ఉన్నాడు నిత్యం....!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-413207024626450980?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-67195686943734577782008-09-19T04:04:00.001-07:002008-09-19T04:41:44.793-07:00<p><strong>సీ. అచ్చ తెనుగు వారు అచ్చెరువొందగ </strong></p><p><strong> సంస్కృత ప్రౌఢి తో చెలిమి జేసి, </strong></p><p><strong>పాఠకోత్తముల సుఖ భావనలలరింప </strong></p><p><strong>కావ్య కన్యక నలంకృతము జేసి, </strong></p><p><strong>కవి చంద్రులెల్లరు కలసి పొగడునట్లు </strong></p><p><strong>గాధల కందము గలుగ జేసి, </strong></p><p><strong>వేద పండితులకు వేద మర్మము జెప్ప </strong></p><p><strong>సూక్తుల సంధించె శరము జేసి </strong></p><p> <strong>తే.గీ. ఆంధ్ర భాషకొక రూపు కల్గంగ జేసి, </strong></p><p><strong>భారతార్ధము మిగుల పెంపొంద జేసి, </strong></p><p><strong>నన్నయార్యుడు భారత కధ రచియించి </strong></p><p><strong>తెలుగు జనుల చరిత కృతార్ధంబొనర్చె</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-6719568694373457778?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-59454016676663024432008-09-10T08:37:00.000-07:002008-09-10T08:39:32.213-07:00<p>విజ్ఞానపు దీప కాంతి లో నా ఆలోచనల్ని పఠించాలి </p><p>వజ్రపు తునకలై తెలివి తేటలను మలచుకోవాలి </p><p>బుద్ధి కుశలత్వం రెక్కలై మొగ్గ విచ్చుకోవాలి </p><p>చదువులన్నీ కలిసి సమస్యల అంధకారాన్ని పారద్రోలాలి </p><p>వికాస వీధుల్లో నడుస్తూ ఈ ప్రపంచాన్నంతా చుట్టి రావాలి </p><p>విద్యా గంధం మైపూత పూసుకొని అజ్ఞానపు గ్రీష్మ తాపం జయించాలి </p><p>జ్ఞాన వర్షం కురిసి మనసంతా ఇంద్రధనుసై నింగికి ఎగరాలి </p><p>అంతులేని అనంత విశ్వం అక్షరమైన అక్షరం తో నిండి పోవాలి </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-5945401667666302443?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-76244275906038477272008-09-02T06:25:00.000-07:002008-09-02T07:32:29.008-07:00వినాయక వ్రత కల్పము క్రింది చోట చూడవచ్చు. అందరికీ వినాయక చవితి శుభాకాంక్షలు. ఆ విఘ్న రాజు మీ అందరి అభీష్టాలనీ తీర్చాలని కోరుకుంటున్నాను. <span class=""></span><a href="http://www.epurohith.com/Rituals/telugurituals/poojavidhanam.aspx?h1=1">http://www.epurohith.com/Rituals/telugurituals/poojavidhanam.aspx?h1=1</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-7624427590603847727?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-88512553427309879712008-09-02T06:09:00.000-07:002008-09-02T06:14:22.728-07:00మా చిన్నపుడు వినాయకచవితి, దీపావళి, దసరా బాగా సరదాగా జరుపుకునే వాళ్ళం. పూజా సామగ్రి సర్దడం, బాగా పూజ చేసుకోవడం, అందులో వినాయక చవితికి మా తమ్ముళ్ళకి మా తాతయ్య చక్కగా పంచెలు కట్టేవాళ్ళు. నేను కూడా ఎంచక్కా (నాకెపుడూ ఇష్టమైన) పావడా, జాకెట్ వేసుకొని పూజకి సిద్ధం అయిపోయేవాళ్ళం. పూజ అయ్యాక మా నాన్న అన్ని పాటలనీ ఒకే ట్యూన్ లో పాడి, మమ్మల్ని భజన కారక్రమానికి బలి చేసిన తరువాత, పోటీలు పడి గుంజీళ్ళు తీసేవాళ్ళం. విస్తరాకుల్లో భోంచేసి, కాసేపు అయ్యిందో లేదో, సాయంత్రం అయిపోయేది. మళ్ళీ మంచి బట్టలు వేసుకొని మా స్నేహితుల ఇండ్లకి వెళ్లి వాళ్ల వినాయకుడిని చూసి, అలా కనీసం తొమ్మిది వినాయకుళ్ళని చూసి (అలా కనీసం తొమ్మిది విగ్రహాలైన చూడకుంటే, వచ్చే జన్మ లో గాడిద గా పుడతామని భయం) , చంద్రుడిని చూడకుండా (అంటే, మరీ చీకటి పడకుండా) ఇంటికి చేరుకునే వాళ్ళం. (చెప్పకూదదనుకున్నాను గానీ, ఆ రోజు సినిమా వచ్చే రోజైతే, దూరదర్శన్ వాడు "వినాయక విజయం" అనే సినిమా తపాకుండా వేసేవాడు. మేము కూడా ఏ చెట్టూ లేని చోట ఆముదపు చెట్టే మహా వృక్షం అన్నట్లు గా ఆ సినిమా ని శ్రద్ధగా చూసేవాళ్ళం.) అస్సలు ఇప్పటి పిల్లలు మాలాగా పండగని ఎంజాయ్ చెయ్యటం లేదనిపిస్తోంది. రేపు వినాయకచవితి అనగానే ఈ రోజు పిల్లలమంతా చేసేపని పత్రి సేకరించడం. పూలను కోసుకు రావడం. ఊరంతా వినాయకుడి విగ్రహాలతోనూ, పందిళ్ళ తోనూ, సందడిగా ఉంటే, మేము మాత్రం పత్రి కోసం మా ఏరియా అంతా గాలించి సాధ్యమైనన్ని రకాల ఆకులని తెచ్చేవాళ్ళం. మొత్తం తెచ్చిన ఆకులని మా ఇంటి పక్క పిల్లలు, మేము కలిసి పంచుకునే వాళ్ళం. మా ఇంటిలోనే చాల చెట్లు ఉండడం వల్ల చాలా వరకు నయం... కానీ ఆ ఆకుల కోసం తిరగటం ఒక పెద్ద సరదా. ఒక సారి, మా ఇంటికి కొద్ది దూరం లో ఒక పెద్ద బంగాళా ఉండేది. ఆ బంగాళా ఆవరణ లో చాలా చెట్లు ఉండేవి. అక్కడి వాచ్ మాన్ కి మస్కా కొట్టి, తాతా తాతా అని బతిమిలాడి, మొత్తానికి లోపల దూరాం. అయితే అక్కడ ఉన్నచెట్లన్నీ చాలా పెద్ద చెట్లు. కొన్ని పూలు, పత్రి కోసుకున్నాం.. అన్ని కోసుకున్న, మా తమ్ముడి చూపు మాత్రం ఒక సంపంగి చెట్టు మీద ఉంది. గుత్తులు గుత్తులు గా సంపంగి పూలు... మా వాడు మొత్తానికి సాహసించి కర్ర తో ఒక కొమ్మని అందుకొని నాలుగు పూలు కోసాడో, లేదో, వాడి పక్కనే ఒక పాము వేలాడింది.... !! అంతే..... పూలూ లేవు గీలూ లేవు... ఆ కర్ర అక్కడ పడేసి, అందరం పరుగో, పరుగు. వాచ్ మాన్ పిలుస్తున్నా వినిపించుకోకుండా దౌడు తీసాం... ఇంటికి రాగానే మా అమ్మకి చెప్పాలా వద్దా అని పెద్ద డిస్కషన్.... మొత్తానికి చెప్పాం .... అమ్మ ముందు ఖంగారు పడినా ... తరువాత చెప్పింది.... సంపంగి చెట్టు పైన పసిరిక పాములు ఉంటాయని...!! పసిరిక పాములు నాగు పాముల్లాగా విషం ఉండే పాములు కావని....!! అయినా కానీ, ఆ బంగాళా చూసినప్పుడల్లా చాలా రోజులు పాము గుర్తుకొచ్చి భయపడి చచ్చాం... మళ్ళీ వినాయక చవితి పూలకోసం ఆ ఇంటికి పోతే ఒట్టు.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-8851255342730987971?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-17397551415533844122008-08-25T03:51:00.000-07:002008-08-25T04:20:51.607-07:00చిన్నపుడూ నిద్ర పట్టలేదు.... ఇప్పుడూ నిద్ర పట్టట్లేదు...... కానీ రెండిటికీ ఎంత తేడా!! వేసవిలో మండే పగటి తాపాన్ని తీర్చుకోడానికి ఆరుబయట మంచాలు వేసుకొని పడుకునే వాళ్ళం. ఆ రాత్రి పూట పది గంటలు దాటితే గాని కాస్తంత చల్ల గాలి వీచేది కాదు... ఒక రాత్రిలో మెలకువ వచ్చి చూస్తే, ఎదురుగా ఉన్నా కొబ్బరాకుల సందులోనించి తొంగి చూస్తూ చందమామ నవ్వుతూ కనిపించే వాడు. ఆ సమయం లో "రాత్రి రాణి" పూల ఘుమఘుమలు మా పక్కింటి నుంచి గాలిలో తేలి వచ్చేవి. మళ్ళీ నిద్రపోతే ఆ సంతోషమంతా ఎక్కడ పోతుందో అని, ఊరికే పడుకొని, ఆకాశంలోకి చూస్తూ, చుక్కలతో చెప్పుకున్న కబురులన్నీ గురుతు వస్తే, ఎనలేని బాధ కలుగుతూ ఉంది. ఇప్పుడు,...., ఇల్లు ఇరుకు... మనసులూ ఇరుకు. పైనా మనది కాదు, కిందా మనది కాని త్రిశంకు స్వర్గం (ఏది ఎలా ఉన్నా, ఇల్లే కదా స్వర్గ సీమ !!) లో, పగలూ, రాత్రీ, తేడా తెలీని పని తో సతమతం అయిపోతూ, పిల్లలని కూడా మనతో పాటు గా, కాలికి మట్టి అంటకుండా పెంచుకుంటూ, వాళ్ళకి చందమామని కిటికీ లోంచి చూపిస్తూ (ఏ బహుళ అంతస్తుల భవంతీ అడ్డం రాకుంటే), ఒక్కోసారి ఆ చిన్న కిటికీ తలుపులనీ మన మనసుల్లా ఏ దారీ లేకుండా మూసేసుకుని, ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోతూ, ఆ చిరాకు ఎవరి మీద ప్రదర్శించాలో తెలీక, పడుకున్న నిద్ర పట్టక, మెత్తటి స్పాంజి పరుపులపై కూడా పక్క కుదరక, రాత్రంతా దొర్లుతూ, మళ్ళీ పొద్దున్నే, అదే నిద్ర మొహం తో ఉద్యోగాలకి తయారవుతూ, యంత్రాల్లా ... ఏదో ఒకలా బతుకుతూనే ఉన్నాం.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-1739755141553384412?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3950486083246552767.post-28658252066629350132008-08-13T08:50:00.000-07:002008-08-13T08:51:53.131-07:00కొత్త కొత్త సంగతులు తెలుసుకోడానికి కొత్త స్నేహితులని కలుసుకోడానికి కొత్త మార్గం దొరికింది. అనుకోకుండా...!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3950486083246552767-2865825206662935013?l=virajaaji.blogspot.com' alt='' /></div>విరజాజిhttp://www.blogger.com/profile/09487183921146051941noreply@blogger.com4